Himalaya-Wiki - Ostatnie zmiany [pl]

Przyczyny braku rezultatów u liderów duchowych i ich uczniów

2026-07-28T16:21:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:21, 28 lip 2026
Linia 1:		Linia 1:
	~~(Udana/PMH nr 216)~~

	(1) Co pewien czas słychać płacz i zgrzytanie zębów u wielu tak zwanych samozwańczych liderów różnych cudownych rzekomo rodzajów "rozwoju duchowego", "magii", "indywidualnych tajemnych przekazów", „kursów rozwojowych” czy "nauk duchowych" (i nie tylko o słynne prawo przyciągania chodzi). Płaczą, że żadne ich metody im nie działają, że wiele metod na ludziach wypróbowali, ale ludzie się nie zmieniają, zostają tacy sami, nie ma żadnych oczekiwanych zmian na lepsze, ani w charakterze ani w cechach duchowych, nie ma żadnych zjawisk cudownych ani nadzwyczajnych, nie ma wzięć adeptów na niebiosa ani wstąpienia do raju. Tymczasem zmienianie się na lepsze, poczynając od moralnej podstawy rozwoju duchowego, od zawsze wpisane jest w każdy proces rozwoju duchowego, w każdy solidny warsztat nauki, praktyki i służby duchowej - tak, tych trzech składników podstawowych razem. Wielu musi natychmiast wrócić do najbardziej ignorowanych wskazań i przykazań moralnych danej tradycji, rozmyślać nad nimi i starać się zwiększyć wysiłki na rzecz ich wcielania w życie.		(1) Co pewien czas słychać płacz i zgrzytanie zębów u wielu tak zwanych samozwańczych liderów różnych cudownych rzekomo rodzajów "rozwoju duchowego", "magii", "indywidualnych tajemnych przekazów", „kursów rozwojowych” czy "nauk duchowych" (i nie tylko o słynne prawo przyciągania chodzi). Płaczą, że żadne ich metody im nie działają, że wiele metod na ludziach wypróbowali, ale ludzie się nie zmieniają, zostają tacy sami, nie ma żadnych oczekiwanych zmian na lepsze, ani w charakterze ani w cechach duchowych, nie ma żadnych zjawisk cudownych ani nadzwyczajnych, nie ma wzięć adeptów na niebiosa ani wstąpienia do raju. Tymczasem zmienianie się na lepsze, poczynając od moralnej podstawy rozwoju duchowego, od zawsze wpisane jest w każdy proces rozwoju duchowego, w każdy solidny warsztat nauki, praktyki i służby duchowej - tak, tych trzech składników podstawowych razem. Wielu musi natychmiast wrócić do najbardziej ignorowanych wskazań i przykazań moralnych danej tradycji, rozmyślać nad nimi i starać się zwiększyć wysiłki na rzecz ich wcielania w życie.
Linia 29:		Linia 29:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	~~PMH/Udana nr 216 -~~ © Swami Himalaya Rishi		© Swami Himalaya Rishi

			(Udana/PMH nr 216)


			==Linki zewnętrzne==

			[http://layah.org/indeks/uniwersytet/pmh/ PMH - Przekazy Mistrza Himalaja znajdują się na portalu Lajów]

	[[Category:Udana]]		[[Category:Udana]]

O pokoju do modlitw, medytacji i rytuałów

2026-07-28T16:18:40Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:18, 28 lip 2026
Linia 1:		Linia 1:
	[[Image:PMH ~~215~~.jpg\|right]]		[[Image:PMH 215a.jpg\|right]]

	(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan '''dźiwatmana''' i '''ćittamu'''. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.		(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan '''dźiwatmana''' i '''ćittamu'''. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.

Plik:PMH 215a.jpg

2026-07-28T16:18:28Z

Caroli przesłał Plik:PMH 215a.jpg

Nowa strona

O pokoju do modlitw, medytacji i rytuałów

2026-07-28T16:16:30Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:16, 28 lip 2026
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:PMH 215.jpg\|right]]

	(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan '''dźiwatmana''' i '''ćittamu'''. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.		(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan '''dźiwatmana''' i '''ćittamu'''. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.

Plik:PMH 215.jpg

2026-07-28T16:16:10Z

Caroli przesłał Plik:PMH 215.jpg

Nowa strona

O pokoju do modlitw, medytacji i rytuałów

2026-07-28T16:03:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:03, 28 lip 2026
(Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
	~~(Udana/PMH nr 215)~~

	(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan dźiwatmana i ćittamu. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.
			(1) Ludzi uduchowionych, ludzi o bardziej rozwiniętej świadomości duchowej poznajemy po pewnych działaniach wyrażających stan duszy i poziom ich świadomości, stan '''dźiwatmana''' i '''ćittamu'''. Jedną z podstawowych potrzeb u tych którzy przebudzili się duchowo w najmniejszym chociażby stopniu jest codzienna potrzeba wyciszenia, skupienia, modlitwy, medytacji czy odprawienia rytuału do dobrego niebiańskiego bóstwa czy samego Boga, Absolutu. W sposób oczywisty, w miejscu pobytu, w mieszkaniu czy domu takiej osoby pojawi się przestrzeń na zaspokajanie potrzeb duchowych. Tak jak do gotowania potrzebna jest kuchnia, do spania sypialnia, a do jedzenia jadalnia, tak do modlitwy, medytacji czy rytuałów potrzebny jest pokój medytacyjny czy wręcz szamański gabinet maga rytualisty dla odprawiania ceremonii i rytuałów. Kiedy zatem wejdziemy do czyjegoś mieszkania czy domostwa, do jakiejś nawet okazałej willi, a jest tam wielka kuchnia, salon na plotki i telewizję, sypialnia, łazienki i kibelki, pokój zabaw dla dzieci, a nie ma pokoju do medytacji, modlitwy, skupienia czy rytuałów, wiemy, że trafiliśmy pod strzechę do ludzi ciemnych lub demonicznych, którzy jeszcze nie zaczęli się duchowo rozwijać.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(2) Obserwujemy często jak ludzie paskudnie i bezgustownie urządzają swoje siedziby, mieszkania czy wille, a także stancje w postaci wynajmowanego pokoju. Często widzimy w nich wszystko, wielki śmietnik ludzkiej egzystencji i ani trochę przestrzeni do skupienia, modlitwy, medytacji czy duchowych rytuałów. Domy bywają tak urządzone, że nieomal wszystko można w nich robić z wyjątkiem praktyk jogi i medytacji, z wyjątkiem praktyki modlitwy czy mistyczno-magicznych rytuałów. Czyż takie domostwa nie są jaskiniami ciemnych sił asurowych, gdzie nie ma ani trochę miejsca dla Boga i poszukujących Boga światłych dusz ludzkich? Niewątpliwie rakszasy (demony) mieszkają wszędzie tam, gdzie nie ma pokoju służącego odświeżaniu i uwznioślaniu Duszy, gdzie nie ma nawet porządnego kącika do medytacji, modlitwy czy wypełniania duchowych rytuałów. Trudno będzie mieszkańcom takich demonicznych jaskiń w postaci czasem nawet okazałych willi wyrwać się z zaklętych kręgów sił mroku w stronę Światła Bożego. Warto zwrócić uwagę szczególnie na północno-wschodnią stronę domów, willi, wynajętych pokojów oraz mieszkań, gdyż tradycyjnie jest to strona domu czy przestrzeni mieszkalnej w której ustawia się domowe bóstwa i magiczne symbole służące wzrostowi świadomości duchowej oraz praktyce jogicznej. Na Wschodzie bardzo dba się o to, żeby w północno-wschodniej części mieszkania czy domu znajdował się pokój do medytacji, modlitwy i rytuałów.		(2) Obserwujemy często jak ludzie paskudnie i bezgustownie urządzają swoje siedziby, mieszkania czy wille, a także stancje w postaci wynajmowanego pokoju. Często widzimy w nich wszystko, wielki śmietnik ludzkiej egzystencji i ani trochę przestrzeni do skupienia, modlitwy, medytacji czy duchowych rytuałów. Domy bywają tak urządzone, że nieomal wszystko można w nich robić z wyjątkiem praktyk jogi i medytacji, z wyjątkiem praktyki modlitwy czy mistyczno-magicznych rytuałów. Czyż takie domostwa nie są jaskiniami ciemnych sił [[Asura\|asurowych]], gdzie nie ma ani trochę miejsca dla Boga i poszukujących Boga światłych dusz ludzkich? Niewątpliwie [[Rakszas\|rakszasy]] (demony) mieszkają wszędzie tam, gdzie nie ma pokoju służącego odświeżaniu i uwznioślaniu Duszy, gdzie nie ma nawet porządnego kącika do medytacji, modlitwy czy wypełniania duchowych rytuałów. Trudno będzie mieszkańcom takich demonicznych jaskiń w postaci czasem nawet okazałych willi wyrwać się z zaklętych kręgów sił mroku w stronę Światła Bożego. Warto zwrócić uwagę szczególnie na '''północno-wschodnią''' stronę domów, willi, wynajętych pokojów oraz mieszkań, gdyż tradycyjnie jest to strona domu czy przestrzeni mieszkalnej w której ustawia się domowe bóstwa i magiczne symbole służące wzrostowi świadomości duchowej oraz praktyce jogicznej. Na Wschodzie bardzo dba się o to, żeby w '''północno-wschodniej''' części mieszkania czy domu znajdował się pokój do medytacji, modlitwy i rytuałów.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(3) Demoniczni mieszkańcy tej Ziemi, ludzie demony oraz ludzie owładnięci przez demoniczne siły mroku z reguły zapominają o domowej przestrzeni medytacyjnej, i chociaż mają wielkie w willach przestrzenie, brakuje w nich miejsca, gdzie w każdej chwili można udać się na modlitwę czy medytację, gdzie można zaprosić kapłana, maga, szamana czy świętego guru aby wykonywali przykładowo rytuał wspierający powodzenie mieszkańców czy dobrobyt gospodarza domu. Jeśli dodatkowo przestrzeń północno-wschodnia jest jakoś zagracona, zastawiona, jest magazynem rupieci i śmieci, zabudowana jako kibelek czy kotłownia albo garaż, to szanse na rozwój duchowy człowieka w takim mieszkaniu czy domu znacząco zmaleją. W przestrzeni życiowej nie ma bowiem miejsca dla duchowej praktyki i mistycznych rytuałów. Można powiedzieć, że domownicy, a na pewno główni właściciele takiego lokum pokazują, że ich wnętrza są zablokowane na dopływ elementarnych boskich, duchowych energii, a blokady takie jak uczy joga, ajurweda czy chińska medycyna taoistyczna tworzone są przez grę sił mrocznych, skupiska sił ciemności w chorej aurze oraz powłokach astralnych i mentalnych takich osób. Dodatkowo, jak w takim domostwie pozbawionym przestrzeni na rozwój duchowy rodzą się dzieci albo ktoś się wprowadzi, z czasem także zostaje zablokowany albo przynajmniej mocno zastopowany w duchowym rozwoju.		(3) Demoniczni mieszkańcy tej Ziemi, ludzie demony oraz ludzie owładnięci przez demoniczne siły mroku z reguły zapominają o domowej przestrzeni medytacyjnej, i chociaż mają wielkie w willach przestrzenie, brakuje w nich miejsca, gdzie w każdej chwili można udać się na modlitwę czy medytację, gdzie można zaprosić kapłana, [[mag\|maga]], [[szaman\|szamana]] czy świętego [[guru]] aby wykonywali przykładowo rytuał wspierający powodzenie mieszkańców czy dobrobyt gospodarza domu. Jeśli dodatkowo przestrzeń '''północno-wschodnia''' jest jakoś zagracona, zastawiona, jest magazynem rupieci i śmieci, zabudowana jako kibelek czy kotłownia albo garaż, to szanse na rozwój duchowy człowieka w takim mieszkaniu czy domu znacząco zmaleją. W przestrzeni życiowej nie ma bowiem miejsca dla duchowej praktyki i mistycznych rytuałów. Można powiedzieć, że domownicy, a na pewno główni właściciele takiego lokum pokazują, że ich wnętrza są zablokowane na dopływ elementarnych boskich, duchowych energii, a blokady takie jak uczy [[joga]], [[ajurweda]] czy chińska medycyna taoistyczna tworzone są przez grę sił mrocznych, skupiska sił ciemności w chorej aurze oraz powłokach astralnych i mentalnych takich osób. Dodatkowo, jak w takim domostwie pozbawionym przestrzeni na rozwój duchowy rodzą się dzieci albo ktoś się wprowadzi, z czasem także zostaje zablokowany albo przynajmniej mocno zastopowany w duchowym rozwoju.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Zarówno indyjskie Wastu jak chińskie taoistyczne Feng Shui, a także dawne magiczne nauki egipskich i perskich teozofów wskazują na ważność obszaru północno-wschodniego oraz na centralny rejon środka obszaru mieszkania czy domu, który to rejon przypisany jest Bogu, w Indii Brahmanowi, Wszechduchowi. Centralny obszar domu, pokoju czy mieszkania, nie powinien być zastawiany, zabudowany ani zagracony, nie powinno być w nim schodów, łazienek ani stołów. Inaczej do domostwa nie dopływa boska energia Brahmana, najważniejsza z duchowych jakości jakie potrzebne są dla wewnętrznego rozwoju człowieka i Oświecenia. Bez Boga i bez Ducha Bożego nie jest możliwe uduchowienie ani osiągnięcie Boskości. Nawet mieszkając w jednym pokoju należy dbać o to, aby środek pomieszczenia nie był zastawiony, zagracony ani w żaden inny sposób zablokowany. Przepływ energii z kierunku północnego wschodu związany jest z energiami bardziej naturalnymi, z siłami magnetyzmu płynącego z północy i energii solarnej napływającej od wschodu Słońca, które przekładają się na najbardziej elementarne warunki do rozwoju Duszy w postaci wewnętrznej harmonii Yin-Yang czy Ida-Pingala wedle szkół ajurwedy i jogi. Jeśli energia dopływająca od północnego wschodu nie jest filtrowana przez magiczne amulety, ołtarzyki i regularne modlitwy czy medytacje, człowiek w takim domostwie staje się zablokowany i bardzo zanieczyszczony dla subtelnych prądów solarno-magnetycznych. W efekcie częściej choruje, przeżywa silniejsze napięcia złych emocji, staje się gruboskórnym i niezdolnym do odczuwania subtelnych jakości energetycznych, a tym bardziej psychoduchowych i mistycznych.		(4) Zarówno indyjskie [[Wastu]] jak chińskie taoistyczne Feng Shui, a także dawne magiczne nauki egipskich i perskich teozofów wskazują na ważność obszaru północno-wschodniego oraz na centralny rejon środka obszaru mieszkania czy domu, który to rejon przypisany jest Bogu, w Indii [[Brahman\|Brahmanowi]], Wszechduchowi. '''Centralny obszar''' domu, pokoju czy mieszkania, nie powinien być zastawiany, zabudowany ani zagracony, nie powinno być w nim schodów, łazienek ani stołów. Inaczej do domostwa nie dopływa boska energia Brahmana, najważniejsza z duchowych jakości jakie potrzebne są dla wewnętrznego rozwoju człowieka i Oświecenia. Bez Boga i bez Ducha Bożego nie jest możliwe uduchowienie ani osiągnięcie Boskości. Nawet mieszkając w jednym pokoju należy dbać o to, aby środek pomieszczenia nie był zastawiony, zagracony ani w żaden inny sposób zablokowany. Przepływ energii z kierunku północnego wschodu związany jest z energiami bardziej naturalnymi, z siłami magnetyzmu płynącego z północy i energii solarnej napływającej od wschodu Słońca, które przekładają się na najbardziej elementarne warunki do rozwoju Duszy w postaci wewnętrznej harmonii Yin-Yang czy [[Ida]]-[[Pingala]] wedle szkół ajurwedy i jogi. Jeśli energia dopływająca od północnego wschodu nie jest filtrowana przez magiczne amulety, ołtarzyki i regularne modlitwy czy medytacje, człowiek w takim domostwie staje się zablokowany i bardzo zanieczyszczony dla subtelnych prądów solarno-magnetycznych. W efekcie częściej choruje, przeżywa silniejsze napięcia złych emocji, staje się gruboskórnym i niezdolnym do odczuwania subtelnych jakości energetycznych, a tym bardziej psychoduchowych i mistycznych.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]
Linia 25:		Linia 25:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(7) Kiedy wchodzimy do domu czy mieszkania prawdziwego jogina, szamana, maga czy osoby szczerze uduchowionej, poznamy to po tym, że główny salon jest zwykle dharmaśalą – salą służącą praktyce duchowej, medytacji, jogicznym ćwiczeniom, modlitwie czy misteryjnym rytuałom. Przynajmniej jakiś pokój urządzony jest jako świątynia ducha, świątynia boskiej duszy jaka zamieszkuje ten dom. Do takiego domu w którym głównym miejscem jest świątynia ducha warto chodzić w odwiedziny i trzymać przyjaźń z takim dobrym duchowym towarzystwem jakie w tym domu zamieszkuje. Środek lokalu nie jest zagracony ani zastawiony, a w północno-wschodniej części znajdziemy wspaniały salon dharmy dla podnoszenia energii, harmonizowania i kultywowania nauk duchowych w codziennej praktyce. Ludzie, którzy twierdzą, że praktykują jogę, dharmę czy taoizm, a do tego jeszcze, że są jakoby uduchowieni czy zaawansowani duchowo, a w urządzeniu pokoju, mieszkania czy willi tego wyraźnie nie widać, zwyczajnie kłamią pozostając spowitymi w mrokach ciemności. Gdyby respektowali podstawowe zasady budowy domu, urządzania domostwa czy mieszkania, niewątpliwie mieliby chociaż szansę na rozwój duchowy, a ponieważ w miejscu zamieszkania blokują duchową energię ich szanse są niewielkie.		(7) Kiedy wchodzimy do domu czy mieszkania prawdziwego jogina, szamana, maga czy osoby szczerze uduchowionej, poznamy to po tym, że główny salon jest zwykle '''dharmaśalą''' – salą służącą praktyce duchowej, medytacji, jogicznym ćwiczeniom, modlitwie czy misteryjnym rytuałom. Przynajmniej jakiś pokój urządzony jest jako świątynia ducha, świątynia boskiej duszy jaka zamieszkuje ten dom. Do takiego domu w którym głównym miejscem jest świątynia ducha warto chodzić w odwiedziny i trzymać przyjaźń z takim dobrym duchowym towarzystwem jakie w tym domu zamieszkuje. Środek lokalu nie jest zagracony ani zastawiony, a w północno-wschodniej części znajdziemy wspaniały salon [[dharma\|dharmy]] dla podnoszenia energii, harmonizowania i kultywowania nauk duchowych w codziennej praktyce. Ludzie, którzy twierdzą, że praktykują [[joga\|jogę]], [[dharma\|dharmę]] czy [[taoizm]], a do tego jeszcze, że są jakoby uduchowieni czy zaawansowani duchowo, a w urządzeniu pokoju, mieszkania czy willi tego wyraźnie nie widać, zwyczajnie kłamią pozostając spowitymi w mrokach ciemności. Gdyby respektowali podstawowe zasady budowy domu, urządzania domostwa czy mieszkania, niewątpliwie mieliby chociaż szansę na rozwój duchowy, a ponieważ w miejscu zamieszkania blokują duchową energię ich szanse są niewielkie.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	~~PMH/Udana nr 215~~ © Mahatma Swami Himalaya Rishi L.M.G.K.		© Mahatma Swami Himalaya Rishi L.M.G.K.

			(Udana/PMH nr 215)


			==Linki zewnętrzne==

			[http://layah.org/indeks/uniwersytet/pmh/ PMH - Przekazy Mistrza Himalaja znajdują się na portalu Lajów]


	[[Category:Udana]]		[[Category:Udana]]

Odosobnienia Medytacyjne pogłębiają Życie Duchowe

2026-07-28T15:32:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:32, 28 lip 2026
(Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:PMH 214.jpg\|right]]

	(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. [[Dikszan]] jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich [[sadhana\|sadhanach]] codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.		(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. [[Dikszan]] jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich [[sadhana\|sadhanach]] codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.
Linia 13:		Linia 13:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani [[~~aćąrja~~\|aćarjami]] posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony [[aćarja]] – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.		(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani [[aćarja\|aćarjami]] posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony [[aćarja]] – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

Plik:PMH 214.jpg

2026-07-28T15:31:09Z

Caroli przesłał Plik:PMH 214.jpg

Nowa strona

Odosobnienia Medytacyjne pogłębiają Życie Duchowe

2026-07-28T15:27:25Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:27, 28 lip 2026
(Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
	~~(Udana/PMH nr 214)~~

	(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. Dikszan jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich sadhanach codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.		(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. [[Dikszan]] jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich [[sadhana\|sadhanach]] codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(2) Wielu praktykujących na Zachodzie z powodu swojej demonicznej ignorancji zapomina przestrzegać reguły nie mieszania praktyk różnych metod ćwiczeń czy odmiennych tradycji duchowych, a kiedy zrobi sobie jakiś własny autorski zestaw, to zwykle zamiast prowadzić to do rozwoju duchowego, prowadzi do degradacji, rozstroju psychicznego lub pomieszania zmysłów. Dla rozwoju duchowego należy brać jedynie zestawy praktyk dobrze sprawdzone przez wieki i tysiąclecia, takie dzięki którym wiele osób osiągnęło już duchowe oczyszczenie, przebudzenie, oświecenie i wyzwolenie z kołowrotu wcieleń. Wszelkie nowe cudaczne wynalazki tak zwanych autorskich kursów rozwoju niech ich autor najpierw na sobie sam sprawdzi przez minimum 40 lat, a potem być może okaże się, że mają jakąś wartość. To samo dotyczy cudownych technik odzyskiwania zdrowia i natychmiastowego leczenia ze wszystkich chorób. W praktyce większość tych autorów wynajdujących najnowsze cudaczne metody praktyki dla szybkiego przebudzenia czy natychmiastowego oświecenia, to osoby w jakimś stopniu pomylone umysłowo, najczęściej paranoiczne, a ich cudaczne pomysły do takiegoż samego pomylenia umysłowego i wybujania ego prowadzą. Zawsze należy patrzeć przy nowych wynalazkach autorskich, z czego taki autor korzystał i zajrzeć do szkoły duchowej z oryginalnymi praktykami, aby sprawdzić co pominął, co uprościł, co odrzucił, bo wszystko to właśnie jest na pewno konieczne, a autorski pomysł to danie bez wielu ważnych składników, które z czasem spowoduje chorobę ciała lub umysłu z powodu niedoborów tego, co potrzebne, a bywa, że z braku tego akurat co najistotniejsze.		(2) Wielu praktykujących na Zachodzie z powodu swojej demonicznej ignorancji zapomina przestrzegać reguły '''nie mieszania praktyk''' różnych metod ćwiczeń czy odmiennych tradycji duchowych, a kiedy zrobi sobie jakiś własny autorski zestaw, to zwykle zamiast prowadzić to do rozwoju duchowego, prowadzi do degradacji, rozstroju psychicznego lub pomieszania zmysłów. Dla rozwoju duchowego należy brać jedynie zestawy praktyk dobrze sprawdzone przez wieki i tysiąclecia, takie dzięki którym wiele osób osiągnęło już duchowe oczyszczenie, przebudzenie, oświecenie i wyzwolenie z kołowrotu wcieleń. Wszelkie nowe cudaczne wynalazki tak zwanych autorskich kursów rozwoju niech ich autor najpierw na sobie sam sprawdzi przez minimum 40 lat, a potem być może okaże się, że mają jakąś wartość. To samo dotyczy cudownych technik odzyskiwania zdrowia i natychmiastowego leczenia ze wszystkich chorób. W praktyce większość tych autorów wynajdujących najnowsze cudaczne metody praktyki dla szybkiego przebudzenia czy natychmiastowego oświecenia, to osoby w jakimś stopniu pomylone umysłowo, najczęściej paranoiczne, a ich cudaczne pomysły do takiegoż samego pomylenia umysłowego i wybujania ego prowadzą. Zawsze należy patrzeć przy nowych wynalazkach autorskich, z czego taki autor korzystał i zajrzeć do szkoły duchowej z oryginalnymi praktykami, aby sprawdzić co pominął, co uprościł, co odrzucił, bo wszystko to właśnie jest na pewno konieczne, a autorski pomysł to danie bez wielu ważnych składników, które z czasem spowoduje chorobę ciała lub umysłu z powodu niedoborów tego, co potrzebne, a bywa, że z braku tego akurat co najistotniejsze.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(3) Praktykując jogę, tantrę czy ajurwedę nie wolno pod żadnym pozorem pomijać praktyki mantramów, które są jednym z najistotniejszych czynników gwarantujących należyte oczyszczanie i prawidłowy rozwój duchowy. Niektóre odmiany prawdziwej jogi praktykują więcej mantramów, a inne nieco mniej, jednakże zawsze mantramy leżą u podstaw praktykowania jogi i tantry, a mistrzowie założyciele wszystkich szkół i metod jogi i tantry, Mistrz Śiwa Jogeśwara i Mistrzyni Uma Parwati Gauri zalecają najpierw praktykowanie mantramów, a dopiero potem, niejako w następnym stopniu dopiero praktykowanie ćwiczeń typowych dla hatha jogi, w tym asan, mudr czy bandh. Mantry są po prostu podstawowym środkiem technicznym dla oczyszczania i uwznioślania ludzi ćwiczących jogę i w praktyce jogi absolutnie nie wolno pomijać mantramów, a wręcz przeciwnie, od nauki wibrowania mantry AUM, OM, ŚAM, SAU-HAM, HAM-SAH czy GAJATRI praktykowanie jogi należy rozpoczynać! Jeśli szukamy klubu w którym prawidłowo nauczana jest joga, to na pewno tam, gdzie na początku i na końcu każdej lekcji intonuje się dźwięcznie trzy, siedem lub jedenaście razy AUM lub Gajatri Mantram warto chodzić, a tam, gdzie nie ma mantr szkoda marnować swojego czasu, bo jogi tam nie ma, a jedynie zachodnia gimnastyka fitnessowa oszukańczo stylizowana na jogę, żeby się podpiąć pod jogę i zdobyć w łotrowski sposób parę więcej klientów na coś co może i komuś przypomina jogę ale jogą nie jest. Joga bez mantramów bywa szkodliwa dla psychiki człowieka, bo wiele jogicznych asan i mudr wymaga wstępnego oczyszczenia człowieka z pomocą dźwięków mantrycznych, a także każdej asanie i mudrze przypisane są wibracje mantr które powinny być z nimi połączone. Mantry to oczywiście słowa i dźwięki w starożytnym języku joginów jakim jest sanskryt, a głupie twierdzenia oszustów że ktoś robi mantry po polsku świadczą jedynie do dyletanctwie i skrajnym nieuctwie oraz nieodpowiedzialności i ignorancji (głupocie) jaką wykazuje się osoba wygadująca takie absurdalne i chorobliwie demoniczne nonsensy.		(3) Praktykując [[joga\|jogę]], [[tantra\|tantrę]] czy [[ajurweda\|ajurwedę]] nie wolno pod żadnym pozorem pomijać praktyki [[mantra\|mantramów]], które są jednym z najistotniejszych czynników gwarantujących należyte oczyszczanie i prawidłowy rozwój duchowy. Niektóre odmiany prawdziwej jogi praktykują więcej mantramów, a inne nieco mniej, jednakże zawsze mantramy leżą u podstaw praktykowania jogi i tantry, a mistrzowie założyciele wszystkich szkół i metod jogi i tantry, Mistrz [[Śiwa]] [[Jogeśwara]] i Mistrzyni Uma [[Parwati]] Gauri zalecają najpierw praktykowanie mantramów, a dopiero potem, niejako w następnym stopniu dopiero praktykowanie ćwiczeń typowych dla [[Hatha Joga\|hatha jogi]], w tym [[asana\|asan]], [[mudra\|mudr]] czy [[bandha\|bandh]]. Mantry są po prostu podstawowym środkiem technicznym dla oczyszczania i uwznioślania ludzi ćwiczących jogę i w praktyce jogi absolutnie nie wolno pomijać mantramów, a wręcz przeciwnie, od nauki wibrowania mantry "AUM", "OM", "ŚAM", "SAU-HAM", "HAM-SAH" czy "GAJATRI" praktykowanie jogi należy rozpoczynać! Jeśli szukamy klubu w którym prawidłowo nauczana jest joga, to na pewno tam, gdzie na początku i na końcu każdej lekcji intonuje się dźwięcznie trzy, siedem lub jedenaście razy [[Aum\|AUM]] lub [[Gajatri - Pieśń Światła Bogini Matki Ziemi\|Gajatri Mantram]] warto chodzić, a tam, gdzie nie ma mantr szkoda marnować swojego czasu, bo jogi tam nie ma, a jedynie zachodnia gimnastyka fitnessowa oszukańczo stylizowana na jogę, żeby się podpiąć pod jogę i zdobyć w łotrowski sposób parę więcej klientów na coś co może i komuś przypomina jogę ale jogą nie jest. Joga bez mantramów bywa szkodliwa dla psychiki człowieka, bo wiele jogicznych asan i mudr wymaga wstępnego oczyszczenia człowieka z pomocą dźwięków mantrycznych, a także każdej asanie i mudrze przypisane są wibracje mantr które powinny być z nimi połączone. Mantry to oczywiście słowa i dźwięki w starożytnym języku joginów jakim jest [[sanskryt]], a głupie twierdzenia oszustów że ktoś robi mantry po polsku świadczą jedynie o dyletanctwie i skrajnym nieuctwie oraz nieodpowiedzialności i ignorancji (głupocie) jaką wykazuje się osoba wygadująca takie absurdalne i chorobliwie demoniczne nonsensy.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani aćarjami posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony aćarja – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.		(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani [[aćąrja\|aćarjami]] posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony [[aćarja]] – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(5) Idealnie byłoby spędzić na jogicznej czy tantrycznej praktyce odosobnieniowej cykl czterdziestu dni, co na Wschodzie uważa się za podstawową normę, jednak nie zawsze jest łatwe dla początkujących w życiu duchowym ludzi Zachodu, zupełnie nie nawykłych do kultywowanie okresów ciszy, modlitwy, dni skupienia i medytacji czy czasowego życia w odosobnieniu na sposób mnichów czy mniszek (sannjasini). Poleca się zatem przechodzić cztery cykle pełnych dziesięciu dni, które razem kumulują efekt czterdziestu dni. Krótkie cykle trwające cztery wieczory i poranki służą zapoznaniu z praktykami indywidualnych odosobnień medytacyjnych i są polecane dla osób będących nowicjuszami, jako pierwsze zetknięcie z praktyką duchową dłuższą niż typowe dwa razy dziennie po pół godzinki ćwiczeń jogiczno-tantrycznych. Warto pamiętać, że duchowi mistrzowie tacy jak Gautama Buddha osiągnęli ostateczne urzeczywistnienie, przebudzenie i oświecenie właśnie dzięki praktykom jogicznym kultywowanym w głębokim odosobnieniu. Przez około sześć lat Książę Siddhartha Gautama praktykował metody jogiczne z dwoma kolejnymi mistrzami jogi, w warunkach grupowego odosobnienia, a potem za radą kolejnego mistrza i pod jego kierunkiem, podjął silny wysiłek nieustannej praktyki medytacyjnej czterdziestodniowej w odosobnieniu, wśród przyrody. I dzięki temu stał się Buddą, przebudzonym mistrzem duchowym, istotą w pełni oświeconą i wyzwoloną z kołowrotu wcieleń.		(5) Idealnie byłoby spędzić na jogicznej czy tantrycznej praktyce odosobnieniowej cykl czterdziestu dni, co na Wschodzie uważa się za podstawową normę, jednak nie zawsze jest łatwe dla początkujących w życiu duchowym ludzi Zachodu, zupełnie nie nawykłych do kultywowanie okresów ciszy, modlitwy, dni skupienia i medytacji czy czasowego życia w odosobnieniu na sposób mnichów czy mniszek ([[sannjasin\|sannjasini]]). Poleca się zatem przechodzić cztery cykle pełnych dziesięciu dni, które razem kumulują efekt czterdziestu dni. Krótkie cykle trwające cztery wieczory i poranki służą zapoznaniu z praktykami indywidualnych odosobnień medytacyjnych i są polecane dla osób będących nowicjuszami, jako pierwsze zetknięcie z praktyką duchową dłuższą niż typowe dwa razy dziennie po pół godzinki ćwiczeń jogiczno-tantrycznych. Warto pamiętać, że duchowi mistrzowie tacy jak [[Siddharta Gautama Buddha\|Gautama Buddha]] osiągnęli ostateczne urzeczywistnienie, przebudzenie i oświecenie właśnie dzięki praktykom jogicznym kultywowanym w głębokim odosobnieniu. Przez około sześć lat Książę Siddhartha Gautama praktykował metody jogiczne z dwoma kolejnymi mistrzami jogi, w warunkach grupowego odosobnienia, a potem za radą kolejnego mistrza i pod jego kierunkiem, podjął silny wysiłek nieustannej praktyki medytacyjnej czterdziestodniowej w odosobnieniu, wśród przyrody. I dzięki temu stał się [[Budda\|Buddą]], przebudzonym mistrzem duchowym, istotą w pełni oświeconą i wyzwoloną z kołowrotu wcieleń.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]
Linia 27:		Linia 27:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	~~PMH/Udana nr 214:~~ (C) The Himalaya Master - Mahâtma Himâlaya Rishi		(C) The Himalaya Master - Mahâtma Himâlaya Rishi

			(Udana/PMH nr 214)


			==Linki zewnętrzne==

			[http://layah.org/indeks/uniwersytet/pmh/ PMH - Przekazy Mistrza Himalaja znajdują się na portalu Lajów]


	[[Category:Udana]]		[[Category:Udana]]

Karman Człowieczy Okiem Ezoteryków i Joginów

2026-07-28T14:40:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:40, 28 lip 2026
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:PMH 213.jpg\|right]]

	(1) [[Karma\|Karman]] stanowi swoisty bilans zasług i przewin, zgromadzonych w kolejnych wcieleniach Duszy, która zwykle przechodzi przez średnio pięćdziesiąt wcieleń zanim zostanie podsumowana przez Wielki Ostateczny Sąd Boży w pałacach '''Jamadewy''', Bóstwa Śmierci. Istnieje jednakże nie tylko karman pojedynczych osób, ale i karman zbiorowy rozmaitych grup społecznych: rodzinny, rodowy, wioski czy miasta, wspólnot i zgromadzeń, grup zawodowych czy politycznych. W szczególności mamy karman całych narodów mówiących tym samym językiem. Dzieje się tak, gdyż grupy powiązanych ze sobą ludzi w zbliżonych okolicznościach powracają na Ziemię i są tym silniejsze, im mocniejsze związki łączyły ich w poprzednich żywotach. Część dusz inkarnowanych może być nowa, gdyż wiele zwierząt przez obcowanie z człowiekiem przechodzi do Królestwa Ludzkiego stając się ludźmi o silnych zwierzęcych skłonnościach i nawykach. Niektóre dusze kończą swoją ewolucję ziemską i odchodzą do światów lepszych lub gorszych, często na wyższe ziemie w łańcuchu planetarnym lub do światów mroczniejszych zwanych światami upadłych czy sferami demonicznymi, do kręgów [[patala\|patali]] (piekieł, podziemi). Więzi jakie powodują wspólne powracanie to nie tylko rodzinne uwarunkowania czy silne poglądy polityczne, wspólna religia i parafia, to także bitwy pod wspólnym sztandarem z charyzmatycznym dowódcą, wspólne cierpienie w tym samym więzieniu czy szpitalu, zbiorowe tragedie katastrof i kataklizmów, realizowanie wspólnych idei w sztuce, kulturze czy polityce. Karmiczne prawo odpłaty powoduje, że dawniejsi oprawcy dziś stają się ofiarami tych, których niegdyś gnębili, dawni zdobywcy stają się podbitymi niewolnikami, a upokorzeni święcą triumfy, ofiary stają się katami. W zasadzie każdy czyn w ziemskich sądach potrzebowałby analizy karmicznej, gdyż rozmaite głupie wyskoki, nagłe zadanie komuś bólu, straty czy śmierci, graniczące z głupotą czy niepoczytalnością – najczęściej bywa czynem uwarunkowanym dawnymi wydarzeniami zapisanymi jako ziarna i tendencje w dawnych wcieleniach.		(1) [[Karma\|Karman]] stanowi swoisty bilans zasług i przewin, zgromadzonych w kolejnych wcieleniach Duszy, która zwykle przechodzi przez średnio pięćdziesiąt wcieleń zanim zostanie podsumowana przez Wielki Ostateczny Sąd Boży w pałacach '''Jamadewy''', Bóstwa Śmierci. Istnieje jednakże nie tylko karman pojedynczych osób, ale i karman zbiorowy rozmaitych grup społecznych: rodzinny, rodowy, wioski czy miasta, wspólnot i zgromadzeń, grup zawodowych czy politycznych. W szczególności mamy karman całych narodów mówiących tym samym językiem. Dzieje się tak, gdyż grupy powiązanych ze sobą ludzi w zbliżonych okolicznościach powracają na Ziemię i są tym silniejsze, im mocniejsze związki łączyły ich w poprzednich żywotach. Część dusz inkarnowanych może być nowa, gdyż wiele zwierząt przez obcowanie z człowiekiem przechodzi do Królestwa Ludzkiego stając się ludźmi o silnych zwierzęcych skłonnościach i nawykach. Niektóre dusze kończą swoją ewolucję ziemską i odchodzą do światów lepszych lub gorszych, często na wyższe ziemie w łańcuchu planetarnym lub do światów mroczniejszych zwanych światami upadłych czy sferami demonicznymi, do kręgów [[patala\|patali]] (piekieł, podziemi). Więzi jakie powodują wspólne powracanie to nie tylko rodzinne uwarunkowania czy silne poglądy polityczne, wspólna religia i parafia, to także bitwy pod wspólnym sztandarem z charyzmatycznym dowódcą, wspólne cierpienie w tym samym więzieniu czy szpitalu, zbiorowe tragedie katastrof i kataklizmów, realizowanie wspólnych idei w sztuce, kulturze czy polityce. Karmiczne prawo odpłaty powoduje, że dawniejsi oprawcy dziś stają się ofiarami tych, których niegdyś gnębili, dawni zdobywcy stają się podbitymi niewolnikami, a upokorzeni święcą triumfy, ofiary stają się katami. W zasadzie każdy czyn w ziemskich sądach potrzebowałby analizy karmicznej, gdyż rozmaite głupie wyskoki, nagłe zadanie komuś bólu, straty czy śmierci, graniczące z głupotą czy niepoczytalnością – najczęściej bywa czynem uwarunkowanym dawnymi wydarzeniami zapisanymi jako ziarna i tendencje w dawnych wcieleniach.

Plik:PMH 213.jpg

2026-07-28T14:38:50Z

Caroli przesłał Plik:PMH 213.jpg

Nowa strona

Karman Człowieczy Okiem Ezoteryków i Joginów

2026-07-28T14:29:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:29, 28 lip 2026
(Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
	~~(Udana/PMH nr 213)~~

	(1) Karman stanowi swoisty bilans zasług i przewin, zgromadzonych w kolejnych wcieleniach Duszy, która zwykle przechodzi przez średnio pięćdziesiąt wcieleń zanim zostanie podsumowana przez Wielki Ostateczny Sąd Boży w pałacach Jamadewy, Bóstwa Śmierci. Istnieje jednakże nie tylko karman pojedynczych osób, ale i karman zbiorowy rozmaitych grup społecznych: rodzinny, rodowy, wioski czy miasta, wspólnot i zgromadzeń, grup zawodowych czy politycznych. W szczególności mamy karman całych narodów mówiących tym samym językiem. Dzieje się tak, gdyż grupy powiązanych ze sobą ludzi w zbliżonych okolicznościach powracają na Ziemię i są tym silniejsze, im mocniejsze związki łączyły ich w poprzednich żywotach. Część dusz inkarnowanych może być nowa, gdyż wiele zwierząt przez obcowanie z człowiekiem przechodzi do Królestwa Ludzkiego stając się ludźmi o silnych zwierzęcych skłonnościach i nawykach. Niektóre dusze kończą swoją ewolucję ziemską i odchodzą do światów lepszych lub gorszych, często na wyższe ziemie w łańcuchu planetarnym lub do światów mroczniejszych zwanych światami upadłych czy sferami demonicznymi, do kręgów patali (piekieł, podziemi). Więzi jakie powodują wspólne powracanie to nie tylko rodzinne uwarunkowania czy silne poglądy polityczne, wspólna religia i parafia, to także bitwy pod wspólnym sztandarem z charyzmatycznym dowódcą, wspólne cierpienie w tym samym więzieniu czy szpitalu, zbiorowe tragedie katastrof i kataklizmów, realizowanie wspólnych idei w sztuce, kulturze czy polityce. Karmiczne prawo odpłaty powoduje, że dawniejsi oprawcy dziś stają się ofiarami tych, których niegdyś gnębili, dawni zdobywcy stają się podbitymi niewolnikami, a upokorzeni święcą triumfy, ofiary stają się katami. W zasadzie każdy czyn w ziemskich sądach potrzebowałby analizy karmicznej, gdyż rozmaite głupie wyskoki, nagłe zadanie komuś bólu, straty czy śmierci, graniczące z głupotą czy niepoczytalnością – najczęściej bywa czynem uwarunkowanym dawnymi wydarzeniami zapisanymi jako ziarna i tendencje w dawnych wcieleniach.
			(1) [[Karma\|Karman]] stanowi swoisty bilans zasług i przewin, zgromadzonych w kolejnych wcieleniach Duszy, która zwykle przechodzi przez średnio pięćdziesiąt wcieleń zanim zostanie podsumowana przez Wielki Ostateczny Sąd Boży w pałacach '''Jamadewy''', Bóstwa Śmierci. Istnieje jednakże nie tylko karman pojedynczych osób, ale i karman zbiorowy rozmaitych grup społecznych: rodzinny, rodowy, wioski czy miasta, wspólnot i zgromadzeń, grup zawodowych czy politycznych. W szczególności mamy karman całych narodów mówiących tym samym językiem. Dzieje się tak, gdyż grupy powiązanych ze sobą ludzi w zbliżonych okolicznościach powracają na Ziemię i są tym silniejsze, im mocniejsze związki łączyły ich w poprzednich żywotach. Część dusz inkarnowanych może być nowa, gdyż wiele zwierząt przez obcowanie z człowiekiem przechodzi do Królestwa Ludzkiego stając się ludźmi o silnych zwierzęcych skłonnościach i nawykach. Niektóre dusze kończą swoją ewolucję ziemską i odchodzą do światów lepszych lub gorszych, często na wyższe ziemie w łańcuchu planetarnym lub do światów mroczniejszych zwanych światami upadłych czy sferami demonicznymi, do kręgów [[patala\|patali]] (piekieł, podziemi). Więzi jakie powodują wspólne powracanie to nie tylko rodzinne uwarunkowania czy silne poglądy polityczne, wspólna religia i parafia, to także bitwy pod wspólnym sztandarem z charyzmatycznym dowódcą, wspólne cierpienie w tym samym więzieniu czy szpitalu, zbiorowe tragedie katastrof i kataklizmów, realizowanie wspólnych idei w sztuce, kulturze czy polityce. Karmiczne prawo odpłaty powoduje, że dawniejsi oprawcy dziś stają się ofiarami tych, których niegdyś gnębili, dawni zdobywcy stają się podbitymi niewolnikami, a upokorzeni święcą triumfy, ofiary stają się katami. W zasadzie każdy czyn w ziemskich sądach potrzebowałby analizy karmicznej, gdyż rozmaite głupie wyskoki, nagłe zadanie komuś bólu, straty czy śmierci, graniczące z głupotą czy niepoczytalnością – najczęściej bywa czynem uwarunkowanym dawnymi wydarzeniami zapisanymi jako ziarna i tendencje w dawnych wcieleniach.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(2) Ogólnie, znaczna część tego co nas w tym życiu spotyka, tak osobiście, jako grupę czy jako naród – jest wynikiem przyczyn, które dawnymi czynami (także myślami, emocjami i słowami) wprawiliśmy w ruch, bywa, że przed wiekami czy tysiącleciami. Zwykle doświadczamy karmana z ostatnich siedmiu do dziesięciu wcieleń, z rzadka także z jeszcze dawniejszych żywotów. Posiew karmana, złoże nasion karmicznych z dawnych czasów i przeżyć tkwi sobie jako nagromadzenie w głębi tak zwanego zbiornika karmicznego obłoku zwanego duszą, tkwi jako jego dolna część, kojarzona w czasie wcielenia z dołem tułowia i energetycznym ośrodkiem podstawy tułowia zwanym w jodze muladharą, ćakrą podstawy. Tkwi i ciąży duszy zmuszając boską duszę do wcielania się w świecie do którego ów karman pasuje. Tkwiący u dołu duszy karman, posiew z nasion karmicznych dawnych czynów i przeżyć, czeka sobie na warunki stosowne do zakiełkowania i wydania owoców w formie pewnego rodzaju życia i cyklu doświadczeń. Duchowe potęgi większe od indywidualnej duszy ludzkiej decydują kiedy karman człowieka może się wyładować i zużyć w postaci konkretnego wcielenia i jaką część karmana całej boskiej duszy zabieramy ze sobą na konkretne wcielenie. Zwykle jest tak, że dusze mają złoże karmiczne wystarczające na kilka a nawet kilkanaście wcieleń, chociaż Władcy Karmana, Lipika Dewy, specjalny rodzaj aniołów i bóstw zajmujących się redukcją karmana, generalnie dbają, aby nie było to złoże przekraczające możliwości siedmiu do dziesięciu lub w cięższych przypadkach szesnastu wcieleń człowieczych. W jodze i tantrze oraz systemach medycznych takich jak ajurweda czy unani dba się o to, aby odpowiednie praktyki ze zbiornikiem nasion karmicznych w obszarze lotosu muladhary zostały jak najszybciej oczyszczone. Zwykle jednak najbardziej usilne praktykowanie wymaga przynajmniej kilkunastu lat zanim karman na dane wcielenie zostanie całkowicie lub prawie całkowicie rozpuszczony, co oczywiście nie oznacza, że cały karman danej Duszy (Jaźni, Istoty) zostaje rozpuszczony i usunięty, gdyż może mieć ona jeszcze sporo worków nasion karmicznych posegregowanych już na kilka czy kilkanaście wcieleń. Stąd poczucie wyzwolenia od karmicznych obciążeń u różnych dusz ludzkich może mieć różne nasilenia. Wielkie wyzwolenia duchowe opiewane we wschodnich naukach dotyczą zwykle osób, które z pomocą praktyki oczyściły się rozpuszczając swój ostatni worek nasion karmicznych.		(2) Ogólnie, znaczna część tego co nas w tym życiu spotyka, tak osobiście, jako grupę czy jako naród – jest wynikiem przyczyn, które dawnymi czynami (także myślami, emocjami i słowami) wprawiliśmy w ruch, bywa, że przed wiekami czy tysiącleciami. Zwykle doświadczamy karmana z ostatnich siedmiu do dziesięciu wcieleń, z rzadka także z jeszcze dawniejszych żywotów. Posiew karmana, złoże nasion karmicznych z dawnych czasów i przeżyć tkwi sobie jako nagromadzenie w głębi tak zwanego zbiornika karmicznego obłoku zwanego duszą, tkwi jako jego dolna część, kojarzona w czasie wcielenia z dołem tułowia i energetycznym ośrodkiem podstawy tułowia zwanym w jodze [[muladhara\|muladharą]], ćakrą podstawy. Tkwi i ciąży duszy zmuszając boską duszę do wcielania się w świecie do którego ów karman pasuje. Tkwiący u dołu duszy karman, posiew z nasion karmicznych dawnych czynów i przeżyć, czeka sobie na warunki stosowne do zakiełkowania i wydania owoców w formie pewnego rodzaju życia i cyklu doświadczeń. Duchowe potęgi większe od indywidualnej duszy ludzkiej decydują kiedy karman człowieka może się wyładować i zużyć w postaci konkretnego wcielenia i jaką część karmana całej boskiej duszy zabieramy ze sobą na konkretne wcielenie. Zwykle jest tak, że dusze mają złoże karmiczne wystarczające na kilka a nawet kilkanaście wcieleń, chociaż Władcy Karmana, '''Lipika Dewy''', specjalny rodzaj aniołów i bóstw zajmujących się redukcją karmana, generalnie dbają, aby nie było to złoże przekraczające możliwości siedmiu do dziesięciu lub w cięższych przypadkach szesnastu wcieleń człowieczych. W [[joga\|jodze]] i [[tantra\|tantrze]] oraz systemach medycznych takich jak [[ajurweda]] czy unani dba się o to, aby odpowiednie praktyki ze zbiornikiem nasion karmicznych w obszarze lotosu muladhary zostały jak najszybciej oczyszczone. Zwykle jednak najbardziej usilne praktykowanie wymaga przynajmniej kilkunastu lat zanim karman na dane wcielenie zostanie całkowicie lub prawie całkowicie rozpuszczony, co oczywiście nie oznacza, że cały karman danej Duszy (Jaźni, Istoty) zostaje rozpuszczony i usunięty, gdyż może mieć ona jeszcze sporo worków nasion karmicznych posegregowanych już na kilka czy kilkanaście wcieleń. Stąd poczucie wyzwolenia od karmicznych obciążeń u różnych dusz ludzkich może mieć różne nasilenia. Wielkie wyzwolenia duchowe opiewane we wschodnich naukach dotyczą zwykle osób, które z pomocą praktyki oczyściły się rozpuszczając swój ostatni worek nasion karmicznych.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(3) Terapeuci reinkarnacyjni bardzo popularni w krajach Zachodu zwykle zajmują bieżącym czyli aktualnie aktywnym karmanem, nie mając przy tym wglądu w sferę Duszy i jej cały zgromadzony karman, a co więcej zwykle nie postrzegają uśpionych nasion karmicznych obecnego wcielenia. Nawet wnioskowanie tylko po karmanie aktualnego wcielenia co do jakości kolejnego może być mylące, kiedy nie ma się wglądu w sferę samej Duszy i zapisanego dla niej karmana i nie wie się jakie jeszcze przejścia dana Dusza (Jaźń) ma zapisane na kolejne życia we wcieleniach na tej Ziemi. Oczyszczanie swego życia z aktualnie aktywnie działającego karmana to jedna część pracy, spalanie czy powstrzymywanie nasion uśpionych, które ujawnią się jeszcze w tym wcieleniu to druga potężna część pracy czyszczenia zbiornika karmicznego. Trzecia część to karman do jakiego nie ma dostępu poprzez to wcielenie, zatem znany jedynie Bogu i Władcom Karmana w sferze życia samych Dusz, a do tej pracy potrzeba już wielkiego Mistrza Duchowego, a nie terapeutów reinkarnacyjnych czy diagnostyków karmicznych. Dusze bowiem w ich własnej sferze są zasłonięte Boskim Światłem o potężnej mocy przed dostępem istot i sił z niższych światów. Jedynie wcielona część całej Duszy narażona jest na wpływy niższych sfer egzystencji i niższych istot, tak ziemskich jak astralnych czy mentalnych. Dusza za zasłoną, to często także zapis o karmanie na kilka czy kilkanaście innych wcieleń niż to aktualne, które przeżywamy na tej Ziemi, przy czym mogą być zupełnie inne i nie powiązane z aktualnym wcieleniem. Starożytni mędrcy często uczyli, że najwyżej jedna czwarta całego Atmana czyli Duszy wciela się w inkarnacje na niższych poziomach istnienia, zatem o trzech czwartych tego kim i czym jesteśmy duchowo nic nie wiemy w danym wcieleniu. Dopiero, kiedy Dusza oczyści się ze zgromadzonego karmana mając ostatnie wcielenie z ostatnią częścią nagromadzonego złoża karmicznego, zaczyna łączyć się w całość ku swej Pełni.		(3) Terapeuci reinkarnacyjni bardzo popularni w krajach Zachodu zwykle zajmują bieżącym czyli aktualnie aktywnym karmanem, nie mając przy tym wglądu w sferę Duszy i jej cały zgromadzony karman, a co więcej zwykle nie postrzegają uśpionych nasion karmicznych obecnego wcielenia. Nawet wnioskowanie tylko po karmanie aktualnego wcielenia co do jakości kolejnego może być mylące, kiedy nie ma się wglądu w sferę samej Duszy i zapisanego dla niej karmana i nie wie się jakie jeszcze przejścia dana Dusza (Jaźń) ma zapisane na kolejne życia we wcieleniach na tej Ziemi. Oczyszczanie swego życia z aktualnie aktywnie działającego karmana to jedna część pracy, spalanie czy powstrzymywanie nasion uśpionych, które ujawnią się jeszcze w tym wcieleniu to druga potężna część pracy czyszczenia zbiornika karmicznego. Trzecia część to karman do jakiego nie ma dostępu poprzez to wcielenie, zatem znany jedynie Bogu i Władcom Karmana w sferze życia samych Dusz, a do tej pracy potrzeba już wielkiego Mistrza Duchowego, a nie terapeutów reinkarnacyjnych czy diagnostyków karmicznych. Dusze bowiem w ich własnej sferze są zasłonięte Boskim Światłem o potężnej mocy przed dostępem istot i sił z niższych światów. Jedynie wcielona część całej Duszy narażona jest na wpływy niższych sfer egzystencji i niższych istot, tak ziemskich jak astralnych czy mentalnych. Dusza za zasłoną, to często także zapis o karmanie na kilka czy kilkanaście innych wcieleń niż to aktualne, które przeżywamy na tej Ziemi, przy czym mogą być zupełnie inne i nie powiązane z aktualnym wcieleniem. Starożytni mędrcy często uczyli, że najwyżej jedna czwarta całego [[Atman\|Atmana]] czyli Duszy wciela się w inkarnacje na niższych poziomach istnienia, zatem o trzech czwartych tego kim i czym jesteśmy duchowo nic nie wiemy w danym wcieleniu. Dopiero, kiedy Dusza oczyści się ze zgromadzonego karmana mając ostatnie wcielenie z ostatnią częścią nagromadzonego złoża karmicznego, zaczyna łączyć się w całość ku swej Pełni.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Wyże demograficzne po kolejnych wojnach nie są skutkiem nastania pokoju i gospodarczego rozkwitu jak wielu mniema, lecz ponownych masowych wcieleń Dusz młodych ludzi, których życie brutalnie przerwała tragiczna śmierć w wyniku wojny. Takie dusze z przerwanym życiorysem często są kierowane szybko do ponownego wcielenia celem dokończenia przerwanej inkarnacji, o ile tylko warunki świata czy danego rejonu są ku temu odpowiednie. Niestety, kiedy ofiary wojny po obu stronach frontu odrosną, zasadniczo grozi powtórka wojennej zawieruchy, a to wystarczy zaledwie dwadzieścia lat, aż dojrzeją młode roczniki ponownie inkarnowanych ofiar wojny. Powtarzające się w cyklu saturniczno-jowiszowym zawieruchy wojenne w danym obszarze, pomiędzy tymi samymi państwami to najczęściej skutek reinkarnowania tych samych dusz bez zmiany ich mentalności. Pokolenia po każdej wojnie należy intensywnie wychowywać w duchu pokojowym aby karman powracającej wojny powstrzymać lub przynajmniej znacząco zmniejszyć. Pokolenia wojenne mogą także czasem reinkarnować się na danym obszarze dopiero po setkach czy tysiącach lat z zarzewiem do wojny jaka drzemie w ich karmicznych nasionach. Ciągle zatem potrzebne jest w każdym ludzkim pokoleniu wychowanie dla życia w pokoju aby taki karman neutralizować czy zmniejszać u wszystkich aktualnie żyjących pokoleń. Karmicznie odradzają się pokolenia z preferencjami do pewnego rodzaju sztuki, mody, religii, muzyki, literatury, architektury, wzornictwa czy filozofii. Odradzają się także dawne, uznawane już za wymarłe kulty misteryjne czy tajemne stowarzyszenia i bractwa duchowych wtajemniczeń. Występuje zjawisko pewnej rekonstrukcji historycznej, zwykle jednak z pewną adaptacją do możliwości współczesnych czasów.		(4) Wyże demograficzne po kolejnych wojnach nie są skutkiem nastania pokoju i gospodarczego rozkwitu jak wielu mniema, lecz ponownych masowych wcieleń Dusz młodych ludzi, których życie brutalnie przerwała tragiczna śmierć w wyniku wojny. Takie dusze z przerwanym życiorysem często są kierowane szybko do ponownego wcielenia celem dokończenia przerwanej inkarnacji, o ile tylko warunki świata czy danego rejonu są ku temu odpowiednie. Niestety, kiedy ofiary wojny po obu stronach frontu odrosną, zasadniczo grozi powtórka wojennej zawieruchy, a to wystarczy zaledwie dwadzieścia lat, aż dojrzeją młode roczniki ponownie inkarnowanych ofiar wojny. Powtarzające się w cyklu '''saturniczno-jowiszowym''' zawieruchy wojenne w danym obszarze, pomiędzy tymi samymi państwami to najczęściej skutek reinkarnowania tych samych dusz bez zmiany ich mentalności. Pokolenia po każdej wojnie należy intensywnie wychowywać w duchu pokojowym aby karman powracającej wojny powstrzymać lub przynajmniej znacząco zmniejszyć. Pokolenia wojenne mogą także czasem reinkarnować się na danym obszarze dopiero po setkach czy tysiącach lat z zarzewiem do wojny jaka drzemie w ich karmicznych nasionach. Ciągle zatem potrzebne jest w każdym ludzkim pokoleniu wychowanie dla życia w pokoju aby taki karman neutralizować czy zmniejszać u wszystkich aktualnie żyjących pokoleń. Karmicznie odradzają się pokolenia z preferencjami do pewnego rodzaju sztuki, mody, religii, muzyki, literatury, architektury, wzornictwa czy filozofii. Odradzają się także dawne, uznawane już za wymarłe kulty misteryjne czy tajemne stowarzyszenia i bractwa duchowych wtajemniczeń. Występuje zjawisko pewnej rekonstrukcji historycznej, zwykle jednak z pewną adaptacją do możliwości współczesnych czasów.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(5) Mistrzowie duchowi, wielcy ezoterycy, jogini, tantrycy i magowie potrafią identyfikować fale nadchodzących wydarzeń, zjawisk kulturowych czy religijnych, a wszystko poprzez pewien wgląd w złoże karmiczne jakie noszą w sobie współcześni ludzie przychodzący jak fala wspomnień z przeszłości. Głębszy wgląd w zjawiska związane z karmanem jest jednak u ludzi bardzo rzadki, tak samo rzadki jak poziom rozwoju zwany Mistrzem, Guru czy Swamim. W ludziach można wyczuwać pewne wrażenia czy tendencje, do udziału w okrutnych wojnach, do torturowania czy grabieży, do niewolnictwa, biedy, nędzy czy głodu, do śmiertelnych epidemicznych chorób, jednak wielu dawnych wojennych grabieżców staje się współcześnie zaledwie grabieżczymi mafiosami mającymi swoich żołnierzy czy grabieżczymi biznesmenami mającymi swój personel do zastraszania i eliminowania konkurencji. Z jednej strony współczesny świat wydaje się bezpieczniejszym miejscem niźli setki czy tysiące lat temu, a z drugiej strony procent łupieżczych i gwałtownych wydarzeń przestępczych w społeczeństwach i narodach wcale nie jest mniejszy licząc zdarzenia statystycznie na 100 tysięcy mieszkańców. Oznacza to, że karman ludzkości nie jest zbytnio lepszy a okresowo się nawet pogarsza w różnych częściach świata. Czasem ten gorszy karman to okres wojennej zawieruchy, a czasem okres ekonomicznego wyzysku i biedy, cierpienia z powodu rozmaitych chorób czy politycznych ograniczeń i represjonowania. Stan świata ludzkiego z uwagi na jakość karmiczną okresowo się polepsza i okresowo pogarsza nawet w zaledwie niecałych trzydzieści lat trwającym cyklu saturnicznym, gdzie zawsze gdy Saturn przechodzi przez tak zwany Tron Arymana, na tle ciemnego jądra Galaktyki w pasie południowego bieguna Drogi Mlecznej, mamy ze trzy do pięć lat gorszych albo najgorszych w całym cyklu saturnicznym.		(5) Mistrzowie duchowi, wielcy ezoterycy, jogini, tantrycy i magowie potrafią identyfikować fale nadchodzących wydarzeń, zjawisk kulturowych czy religijnych, a wszystko poprzez pewien wgląd w złoże karmiczne jakie noszą w sobie współcześni ludzie przychodzący jak fala wspomnień z przeszłości. Głębszy wgląd w zjawiska związane z karmanem jest jednak u ludzi bardzo rzadki, tak samo rzadki jak poziom rozwoju zwany Mistrzem, [[Guru]] czy [[Swami\|Swamim]]. W ludziach można wyczuwać pewne wrażenia czy tendencje, do udziału w okrutnych wojnach, do torturowania czy grabieży, do niewolnictwa, biedy, nędzy czy głodu, do śmiertelnych epidemicznych chorób, jednak wielu dawnych wojennych grabieżców staje się współcześnie zaledwie grabieżczymi mafiosami mającymi swoich żołnierzy czy grabieżczymi biznesmenami mającymi swój personel do zastraszania i eliminowania konkurencji. Z jednej strony współczesny świat wydaje się bezpieczniejszym miejscem niźli setki czy tysiące lat temu, a z drugiej strony procent łupieżczych i gwałtownych wydarzeń przestępczych w społeczeństwach i narodach wcale nie jest mniejszy licząc zdarzenia statystycznie na 100 tysięcy mieszkańców. Oznacza to, że karman ludzkości nie jest zbytnio lepszy a okresowo się nawet pogarsza w różnych częściach świata. Czasem ten gorszy karman to okres wojennej zawieruchy, a czasem okres ekonomicznego wyzysku i biedy, cierpienia z powodu rozmaitych chorób czy politycznych ograniczeń i represjonowania. Stan świata ludzkiego z uwagi na jakość karmiczną okresowo się polepsza i okresowo pogarsza nawet w zaledwie niecałych trzydzieści lat trwającym cyklu saturnicznym, gdzie zawsze gdy [[Saturn]] przechodzi przez tak zwany [[Tron Arymana]], na tle ciemnego jądra Galaktyki w pasie południowego bieguna Drogi Mlecznej, mamy ze trzy do pięć lat gorszych albo najgorszych w całym cyklu saturnicznym.

	''Om Namaśśiwaayah!''		''Om Namaśśiwaayah!''
Linia 23:		Linia 23:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	~~PMH/Udana nr 213:~~ (C) The Himalaya Master - Mahâtma Himâlaya Rishi		(C) The Himalaya Master - Mahâtma Himâlaya Rishi

			(Udana/PMH nr 213)


			==Linki zewnętrzne==

			[http://layah.org/indeks/uniwersytet/pmh/ PMH - Przekazy Mistrza Himalaja znajdują się na portalu Lajów]

			[[Category:Udana]]




	[[Category:Udana]]		[[Category:Udana]]

Pranajama - Regulacja Oddychania Energią Życia

2026-07-27T16:52:43Z

Plik:PMH 212.jpg

2026-07-27T15:30:27Z

Caroli przesłał Plik:PMH 212.jpg

Nowa strona

Kontaktowanie i Łączność z Wyższą Jaźnią

2026-07-27T15:01:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:01, 27 lip 2026
Linia 1:		Linia 1:
	[[Image:PMH ~~211~~.jpg\|right]]		[[Image:PMH 211a.jpg\|right]]

	(1) W ćwiczeniach rozwoju zdolności uzdrowicielskich, szamańskich czy psychotronicznych, chcąc zorientować się czy została nawiązana łączność z Wyższą Jaźnią, [[Atman\|Atmanem]] czy 'Aumakua, musimy zwracać uwagę na specyficzne symptomy czy omeny nawiązania połączenia "z górą". Przepływ energii życiowej czyli [[prana\|prany]] przez [[Huna\|Hunę]] zwanej maną wywołuje charakterystyczne dreszcze, ciarki, mrowienie lub wibracje, a czasem także emocjonalne stany psychiczne, poruszenia. Jeżeli zatem pewne specyficzne dreszcze czy drżenia występują, to znaczy, że niższa Jaźń (Anava, Asmita) spełnia nasze sugestywne polecenie i nawiązuje kontakt z Wyższą Jaźnią. Wiele osób zna owo uczucie mrowienia czy też "jeżenia się włosów na głowie", które pojawia się wraz z czuciem bliskiej obecności duchów i niewidzialnych istot. Kiedy widmowy gość zwany duchem dotyka człowieka swoim widmowym ciałem pranicznym lub kamamanasowym czyli astromentalnym, powoduje przepływ dodatkowej energii witalnej, co powoduje charakterystyczne dreszcze, drżenia i emocje. W mocniejszej wersji zjawisko takie występuje, gdy nawiązuje się łączność ze sferą Wyższej Jaźni, łączność z Atmanem przez Hunę zwanym '''Aumakuą'''.		(1) W ćwiczeniach rozwoju zdolności uzdrowicielskich, szamańskich czy psychotronicznych, chcąc zorientować się czy została nawiązana łączność z Wyższą Jaźnią, [[Atman\|Atmanem]] czy 'Aumakua, musimy zwracać uwagę na specyficzne symptomy czy omeny nawiązania połączenia "z górą". Przepływ energii życiowej czyli [[prana\|prany]] przez [[Huna\|Hunę]] zwanej maną wywołuje charakterystyczne dreszcze, ciarki, mrowienie lub wibracje, a czasem także emocjonalne stany psychiczne, poruszenia. Jeżeli zatem pewne specyficzne dreszcze czy drżenia występują, to znaczy, że niższa Jaźń (Anava, Asmita) spełnia nasze sugestywne polecenie i nawiązuje kontakt z Wyższą Jaźnią. Wiele osób zna owo uczucie mrowienia czy też "jeżenia się włosów na głowie", które pojawia się wraz z czuciem bliskiej obecności duchów i niewidzialnych istot. Kiedy widmowy gość zwany duchem dotyka człowieka swoim widmowym ciałem pranicznym lub kamamanasowym czyli astromentalnym, powoduje przepływ dodatkowej energii witalnej, co powoduje charakterystyczne dreszcze, drżenia i emocje. W mocniejszej wersji zjawisko takie występuje, gdy nawiązuje się łączność ze sferą Wyższej Jaźni, łączność z Atmanem przez Hunę zwanym '''Aumakuą'''.

Plik:PMH 211a.jpg

2026-07-27T15:00:44Z

Caroli przesłał Plik:PMH 211a.jpg

Nowa strona

← poprzednia wersja		Wersja z 16:32, 28 lip 2026
(Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:PMH 214.jpg\|right]]

	(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. [[Dikszan]] jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich [[sadhana\|sadhanach]] codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.		(1) Wiele osób podejmuje inicjacyjną ścieżkę duchowego rozwoju, często z bardzo uroczystą inicjacją u jakiegoś wielkiego mistrza czy nauczyciela duchowego. [[Dikszan]] jest bardzo ważną częścią w rozwoju duchowym człowieka, a inicjacyjne przekazy z rąk żyjących mistrzów czy nauczycieli są zwykle pierwszym prawdziwym początkiem rozwoju na duchowej ścieżce życia. Istotne jest jednakże co z tym człowiek inicjowany dalej zrobi jak pięknie rozwinie i wzbogaci swoją praktykę, jak usilnie będzie zadane do pracy ćwiczenia kontynuować, aby w końcu osiągnąć przebudzenia i rozkwit wyższej duchowej świadomości, połączenia i ostatecznie z jednoczenia z Bóstwem czy z Bogiem Absolutem. Bez Boga na pewno nikt nie rozwija się duchowo, bez Boga nie ma duchowego życia wewnętrznego. Istnieje w praktykach duchowych zasada aby nie mieszać ze sobą metod duchowej praktyki dawanych w formie lekcji do codziennej praktyki przez różnych mistrzów i nauczycieli z różnych tradycji duchowych. Zestawy praktyk są jak dobrze dobrane dania obiadowe, zarówno pod względem ilości jak i jakości pożywienia dla samej Duszy. Zjedzenie jednego obiadu zwykle jest wystarczające, a pomieszanie dwóch zestawów często kończy się niestrawnością albo przykrymi skutkami ubocznymi. Należy pamiętać, że przy dużej ilości zadanych praktyk nie będzie czasu ani miejsca na dodawanie czegoś innego, a przy krótkich [[sadhana\|sadhanach]] codziennych, wszelkie praktyki i metody ćwiczenia z innych źródeł niż dana ścieżka inicjacyjnego przekazu mogą być dodane w miarę czasu, jednak jako osobna lekcja, jak w szkole, gdzie po lekcji matematyki jest godzina biologii albo geografii.
Linia 13:		Linia 13:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani [[~~aćąrja~~\|aćarjami]] posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony [[aćarja]] – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.		(4) Indywidualną codzienną praktykę jogiczną pogłębia się poprzez dłuższe sesje praktyk z nauczycielem czy mistrzem duchowym, a także poprzez tak zwane odosobnienia indywidualne kojarzone bardziej z życiem mistycznym eremitów czy indyjskich munich. Nauczyciele lub mistrzowie jogi z odpowiednim stażem i doświadczeniem, zwykle nazywani [[aćarja\|aćarjami]] posiadają kwalifikacje do prowadzenia kilku czy kilkunastodniowych treningów w których uczeń intensywniej praktykuje swoje inicjacyjne ćwiczenia jogiczne czy tantryczne, zwykle od wczesnego poranka do późnego wieczora z niewielkimi przerwami na jedzenie czy toaletę. Najkrótszy optymalny cykl takiego odosobnienia, trwa cztery wieczory i poranki czyli obejmuje cztery noclegi. Zaczynamy przykładowo w środę pod wieczór, a kończymy cykl praktyk jogicznych w niedzielę pod wieczór – mamy cztery noclegi, a także cztery pełne doby praktyki. Idealnie jak każdy uczestnik ma niewielki osobny pokoik, domek kempingowy albo namiot. W czasie takiej sesji odosobnieniowej utrzymuje się generalnie milczenie jako istotną część praktyki, którą każdego dnia o ustalonej na początku porze omawiamy z prowadzącym odosobnienie przewodnikiem odosobnień jogicznych. Przewodnik, doświadczony [[aćarja]] – mistrz lub nauczyciel jogi czy tantry jest absolutnie niezbędny dla prawidłowego procesu odosobnieniowego, ustala z uczniami praktyki, daje dodatkowe wskazania do pracy, intensyfikuje praktykę ucznia, wskazuje błędy do wyeliminowania, pomaga przejść przez trudne punkty w oczyszczaniu psychiki oraz przez kryzysy emocjonalno-myślowe i duchowe. Robienie sobie samodzielnych odosobnień bez mistrza życia duchowego nie ma żadnego sensu i często kończy się schizofrenią, opętaniem lub innymi przykrymi zaburzeniami umysłu bądź zmysłów.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

← poprzednia wersja		Wersja z 17:52, 27 lip 2026
(Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
	[[Image:\|right]]		[[Image:PMH 212.jpg\|right]]

	(1) Osoby początkujące w sztukach jogicznych, w medytacji, w technikach krija czy w qigong, powinny rozpocząć naukę od regulacji swojego naturalnego oddechu. Proces regulowania znany w jodze jako pranajama powinien być prowadzony aż do czasu, gdy osoba osiągnie zdolność oddychania praną, energią qi, energią życia, a potem regulując przepływ prany (qi) przez kanały energetyczne (nadi, mai), osiągnie poziom przepływu boskiej energii, daiwa prany, niebiańskiej qi. Nauki o aspektach oddechu i pracy z energią życia znane są w systemach tradycyjnej pranicznej jogi, w gigong, szczególnie w dawnym siedzącym qigong oraz w starym chińskim chan i japońskim zen. Tradycje pracy z oddechem i energią życia (praną, qi) na Wschodzie, wyróżniają zwykle na początek osiem aspektów regulacji oddychania, które na zaawansowanym poziomie praktyki rozwijają się w około trzydzieści ćwiczeń.		(1) Osoby początkujące w sztukach jogicznych, w medytacji, w technikach [[krija]] czy w qigong, powinny rozpocząć naukę od regulacji swojego naturalnego oddechu. Proces regulowania znany w jodze jako [[pranajama]] powinien być prowadzony aż do czasu, gdy osoba osiągnie zdolność oddychania [[prana\|praną]], energią qi, energią życia, a potem regulując przepływ prany (qi) przez kanały energetyczne ([[nadi]], mai), osiągnie poziom przepływu boskiej energii, daiwa prany, niebiańskiej qi. Nauki o aspektach oddechu i pracy z energią życia znane są w systemach tradycyjnej pranicznej jogi, w gigong, szczególnie w dawnym siedzącym qigong oraz w starym chińskim chan i japońskim zen. Tradycje pracy z oddechem i energią życia (praną, qi) na Wschodzie, wyróżniają zwykle na początek osiem aspektów regulacji oddychania, które na zaawansowanym poziomie praktyki rozwijają się w około trzydzieści ćwiczeń.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]
Linia 9:		Linia 9:
	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(3) Oddech delikatny, subtelny – osiągamy, gdy przypomina on wąski strumień, naturalny, gładki, delikatny, bez zgrzytów, świstów, przyspieszeń i zwolnień, bez zatykania czy duszenia się z braku tlenu. Oddech jest jak płynący leniwie spokojny strumień, wąski strumyczek spokojnej wody. W naukach sufich oddychanie to zwane bywa oddechem eterycznym lub subtelnym, gdyż oddech jest cichy i spokojny przez długi czas, nie zrywa się, nie potrzebuje gwałtownych haustów czy zaczerpnięć powietrza, nie dyszy, nie szumi, nie charczy. Chiński qigong wspomina takie oddychanie jako xi.		(3) Oddech delikatny, subtelny – osiągamy, gdy przypomina on wąski strumień, naturalny, gładki, delikatny, bez zgrzytów, świstów, przyspieszeń i zwolnień, bez zatykania czy duszenia się z braku tlenu. Oddech jest jak płynący leniwie spokojny strumień, wąski strumyczek spokojnej wody. W naukach [[sufi\|sufich]] oddychanie to zwane bywa oddechem eterycznym lub subtelnym, gdyż oddech jest cichy i spokojny przez długi czas, nie zrywa się, nie potrzebuje gwałtownych haustów czy zaczerpnięć powietrza, nie dyszy, nie szumi, nie charczy. Chiński qigong wspomina takie oddychanie jako xi.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(4) Głębokie oddychanie, pogłębiony oddech – osiągamy, gdy zachowując dwa poprzednie stany, wciągamy oddech głęboko do brzucha, do podbrzusza, w głąb swego brzucha. Mamy wrażenie jakby to nie tyle płuca oddychały, a brzuch aż do dołu, do głębokiego podbrzusza, nawet w kość ogonową czy ogólnie także w kręgosłup. Wciągamy wtedy oddech wygodnie opuszczając przeponę, zwykle bez rozszerzania klatki piersiowej. Niektórym ludziom dość sporo czasu i prób zajmuje, zanim nauczą się odczuwać ruch prany, qi, w kierunku podbrzusza, ku środkowi brzucha, a w efekcie zanim ich oddech stanie się prawdziwie głęboki i pożyteczny dla dolnego zbiornika energii w jodze znanego jako swajambhu lingam, a w qigong jako dan dien (jap. tanden). Nauczenie się i swobodne praktykowanie głębokiego, dolnobrzusznego oddychania zawsze jest podstawą pod dalszą praktykę z praną czy qi, pod poważną praktykę jogi, prana jogi, technik krija czy qigong. Samoukom trzeba dodać, że głębokie oddychanie nie oznacza maksymalnego wypełnienia płuc powietrzem w 100 procentach, tylko rozluźnienie płuc, wchłanianie powietrza zwykle na 70-90 procent pojemności płuc, ale skierowanie oddechu w dolną część brzucha. Większość samouków nie jest w stanie opanować tego głębokiego oddychania w chińskich systemach pracy z energią znanego jako shen poprawnie bez dłuższej nauki pod okiem doświadczonego nauczyciela lub mistrza jogi albo qigong.		(4) Głębokie oddychanie, pogłębiony oddech – osiągamy, gdy zachowując dwa poprzednie stany, wciągamy oddech głęboko do brzucha, do podbrzusza, w głąb swego brzucha. Mamy wrażenie jakby to nie tyle płuca oddychały, a brzuch aż do dołu, do głębokiego podbrzusza, nawet w kość ogonową czy ogólnie także w kręgosłup. Wciągamy wtedy oddech wygodnie opuszczając przeponę, zwykle bez rozszerzania klatki piersiowej. Niektórym ludziom dość sporo czasu i prób zajmuje, zanim nauczą się odczuwać ruch prany, qi, w kierunku podbrzusza, ku środkowi brzucha, a w efekcie zanim ich oddech stanie się prawdziwie głęboki i pożyteczny dla dolnego zbiornika energii w jodze znanego jako '''swajambhu lingam''', a w qigong jako '''dan dien''' (jap. tanden). Nauczenie się i swobodne praktykowanie głębokiego, dolnobrzusznego oddychania zawsze jest podstawą pod dalszą praktykę z praną czy qi, pod poważną praktykę jogi, [[Prana Joga\|prana jogi]], technik krija czy qigong. Samoukom trzeba dodać, że głębokie oddychanie nie oznacza maksymalnego wypełnienia płuc powietrzem w 100 procentach, tylko '''rozluźnienie płuc''', wchłanianie powietrza zwykle na '''70-90''' procent pojemności płuc, ale skierowanie oddechu w dolną część brzucha. Większość samouków nie jest w stanie opanować tego głębokiego oddychania w chińskich systemach pracy z energią znanego jako '''shen''' poprawnie bez dłuższej nauki pod okiem doświadczonego nauczyciela lub mistrza jogi albo qigong.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(5) Długi oddech, wydłużone oddychanie – osiągamy gdy przedłużamy czas trwania oddychania tak długo jak to jest swobodnie możliwe, a jego częstość liczona w ilości oddechów na minutę znacznie spada w porównaniu z naturalnie swobodnym codziennym tempem oddychania. Przedłużamy oddech tak długo jak to tylko jest możliwe, utrzymujemy swobodne oddychanie, jednakże przedłużanie czasu trwania oddechu nie oznacza jego zatrzymywania. Ażeby oddech stał się wydłużony, płuca, a ściślej mięśnie zawiadujące pracą płuc muszą być rozluźnione, środek ciężkości obniżony, znaczy umysł i ciało mocno rozluźnione i odprężone. Umysł zwykle musi głębiej niż w poprzednich ćwiczeniach zatopić się w wewnętrznej ciszy i spokojnej przestrzeni, wolny od napięć emocjonalnych i targających emocji. Tempo uderzeń serca zwykle ulega pewnemu zwolnieniu, a organizm potrzebuje mniej tlenu. Klasyczna joga rozpoczyna zwykle od ćwiczenia długiego wydechu, co znane jest jako praktyka praćczardana. Qigong używa słowa kluczowego chang na określenie długiego oddechu. Tantra i krija joga bada także czy strumień oddechu odczuwany jest dalej od nozdrzy niż w zwykłym oddychaniu, co służy stwierdzeniu czy długość oddechu nie osłabiła jego energetycznej mocy – strumień z nozdrzy ma sięgać daleko.		(5) Długi oddech, wydłużone oddychanie – osiągamy gdy przedłużamy czas trwania oddychania tak długo jak to jest swobodnie możliwe, a jego częstość liczona w ilości oddechów na minutę znacznie spada w porównaniu z naturalnie swobodnym codziennym tempem oddychania. Przedłużamy oddech tak długo jak to tylko jest możliwe, utrzymujemy swobodne oddychanie, jednakże przedłużanie czasu trwania oddechu nie oznacza jego zatrzymywania. Ażeby oddech stał się wydłużony, płuca, a ściślej mięśnie zawiadujące pracą płuc muszą być rozluźnione, środek ciężkości obniżony, znaczy umysł i ciało mocno rozluźnione i odprężone. Umysł zwykle musi głębiej niż w poprzednich ćwiczeniach zatopić się w wewnętrznej ciszy i spokojnej przestrzeni, wolny od napięć emocjonalnych i targających emocji. Tempo uderzeń serca zwykle ulega pewnemu zwolnieniu, a organizm potrzebuje mniej tlenu. Klasyczna [[joga]] rozpoczyna zwykle od ćwiczenia długiego wydechu, co znane jest jako praktyka '''praćczardana'''. Qigong używa słowa kluczowego chang na określenie długiego oddechu. [[Tantra]] i [[Krijajoga\|krija joga]] bada także czy strumień oddechu odczuwany jest dalej od nozdrzy niż w zwykłym oddychaniu, co służy stwierdzeniu czy długość oddechu nie osłabiła jego energetycznej mocy – strumień z nozdrzy ma sięgać daleko.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(6) Oddech ciągły, oddech połączony, nieustający, bez przerwań – osiągamy, gdy zachowując oddech gładki i naturalny, bieg wdechu oraz wydechu, osiągamy stan ciągłego płynnego oddechu, tak, że wdech przechodzi w wydech, a wydech we wdech. Oddech musi być ciągły i przebiegać bez zastojów, bez zamierania czy ustawania, bez wstrzymywania. Klasyczna joga wedle Jogasutr Maharyszi Patańdźali wspomina taki oddech jako ~~śwasa~~-~~praśwasa~~, wdecho-wydech, a chiński taoistyczny qigong wspomina jako oddychanie typu you. Szkoły pranicznej jogi oddechowej nazywają go często mianem oddechu kołowego lub oddechem połączonym. Zwykle na początek ćwiczy się pięć oddechów połączonych, potem zwiększa do dwudziestu, dalej do stu a w końcu do nawet trzech godzin (jama). Wcześniej uczymy się oczywiście poprzednich aspektów pracy z oddychaniem i praniczną energią. Takie oddychanie pomaga w bardzo głębokim oczyszczeniu z napięć emocjonalnych i blokad psychicznych, uwalnia umysł od blokad pozwalając na głębsze skupienie i prawdziwą medytację.		(6) Oddech ciągły, oddech połączony, nieustający, bez przerwań – osiągamy, gdy zachowując oddech gładki i naturalny, bieg wdechu oraz wydechu, osiągamy stan ciągłego płynnego oddechu, tak, że wdech przechodzi w wydech, a wydech we wdech. Oddech musi być ciągły i przebiegać bez zastojów, bez zamierania czy ustawania, bez wstrzymywania. Klasyczna joga wedle [[Jogasutry\|Jogasutr]] [[Patańdźali\|Maharyszi Patańdźali]] wspomina taki oddech jako [[Śwasa-Praśwasa]], wdecho-wydech, a chiński taoistyczny qigong wspomina jako oddychanie typu you. Szkoły pranicznej jogi oddechowej nazywają go często mianem oddechu kołowego lub oddechem połączonym. Zwykle na początek ćwiczy się pięć oddechów połączonych, potem zwiększa do dwudziestu, dalej do stu a w końcu do nawet trzech godzin (jama). Wcześniej uczymy się oczywiście poprzednich aspektów pracy z oddychaniem i praniczną energią. Takie oddychanie pomaga w bardzo głębokim oczyszczeniu z napięć emocjonalnych i blokad psychicznych, uwalnia umysł od blokad pozwalając na głębsze skupienie i prawdziwą medytację.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(7) Oddech jednolity, oddech ~~‘takości’ -~~ osiągamy, gdy wnętrze uwolnione jest od zamieszania i napięć emocjonalnych przez długie okresy czasu czyli gdy umysł zatapia się w nienaruszalnym czy może prawie nienaruszalnym spokoju wewnętrznym, w spokoju i błogości wnętrza w jodze znanym jako anandam. Czasem taki oddech nazywany jest oddechem niebiańskiego spokoju, płynie nieprzerwanie w takich sam sposób, a żadne gwałtowne fale ani wiry oceanu emocji nie targają przepływem prany czy qi. Umysł emocjonalny czyli zwykle targana emocjami podświadomość musi zostać wyregulowana na głębokim poziomie, a temu służy trening ego oraz trening panowania nad wrytti, nad falami emocji i napięć. W szczególności adepci jogi czy qigong, nie dają się wciągać w wiry fal emocjonalnych innych osób, a w traktatach qigong ten aspekt oddechu zwany jest yun.		(7) Oddech jednolity, oddech "takości" – osiągamy, gdy wnętrze uwolnione jest od zamieszania i napięć emocjonalnych przez długie okresy czasu czyli gdy umysł zatapia się w nienaruszalnym czy może prawie nienaruszalnym spokoju wewnętrznym, w spokoju i błogości wnętrza w jodze znanym jako [[ananda\|anandam]]. Czasem taki oddech nazywany jest oddechem niebiańskiego spokoju, płynie nieprzerwanie w takich sam sposób, a żadne gwałtowne fale ani wiry oceanu emocji nie targają przepływem prany czy qi. Umysł emocjonalny czyli zwykle targana emocjami podświadomość musi zostać wyregulowana na głębokim poziomie, a temu służy trening ego oraz trening panowania nad [[wrytti]], nad falami emocji i napięć. W szczególności adepci jogi czy qigong, nie dają się wciągać w wiry fal emocjonalnych innych osób, a w traktatach qigong ten aspekt oddechu zwany jest yun.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(8) Oddech powolny – osiągamy, gdy nasz oddech jednolity jeszcze bardziej zwolni tempo swojego i tak spokojnego przepływu, że obserwatorom z zewnątrz wydaje się jakbyśmy wcale nie oddychali. Niezależnie od tego co adept robi i w jakim tempie, oddech nie ulega ani przyspieszaniu ani zwalnianiu, co zwykłym ludziom i początkującym praktykom wydaje się dziwne. Qigong taki oddech, stały w rytmie i tempie niezależnie od wysiłku fizycznego i sytuacji nazywa huan. Wymaga to dokładnego oczyszczenia reaktywnego niższego umysłu emocjonalnego czyli oczyszczenia podświadomości oraz silnej kontroli nad reaktywnym emocjonalnie umysłem podświadomym. Wydaje się, że jogin czy jogini w takim stanie wykonuje wszystko bezwysiłkowo, a żadna praca nie męczy, nawet jak wydaje się, że trzeba ponadludzkich sił i zdolności do jej wykonywania.		(8) Oddech powolny – osiągamy, gdy nasz oddech jednolity jeszcze bardziej zwolni tempo swojego i tak spokojnego przepływu, że obserwatorom z zewnątrz wydaje się jakbyśmy wcale nie oddychali. Niezależnie od tego co adept robi i w jakim tempie, oddech nie ulega ani przyspieszaniu ani zwalnianiu, co zwykłym ludziom i początkującym praktykom wydaje się dziwne. Qigong taki oddech, stały w rytmie i tempie niezależnie od wysiłku fizycznego i sytuacji nazywa '''huan'''. Wymaga to dokładnego oczyszczenia reaktywnego niższego umysłu emocjonalnego czyli oczyszczenia podświadomości oraz silnej kontroli nad reaktywnym emocjonalnie umysłem podświadomym. Wydaje się, że [[jogin]] czy jogini w takim stanie wykonuje wszystko bezwysiłkowo, a żadna praca nie męczy, nawet jak wydaje się, że trzeba ponadludzkich sił i zdolności do jej wykonywania.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]

	(9) Oddech miękki lub zmiękczający, rozpuszczający – osiągamy, gdy oddychanie staje się tak lekkie i subtelne oraz świetliste, że ciało zdaje się być w stanie nieważkości czy pełnej magnetyzacji. Nic nie jest zbyt ciężkie dla jogina czy adepta qigong w tym stanie. Joga klasyczna uznaje taki stan za przepływ daiwa prany czyli boskiej albo niebiańskiej energii. Podobnie qigong mówi tutaj o niebiańskiej qi, a sam rodzaj oddychania nazywa terminem mian. Miękki oddech nie tylko rozluźnia i wprowadza w najgłębsze stany medytacyjne jak samadhi, ale zmiękcza i roztapia więzy karmiczne oraz więzy materialne, niejako rozrzedza materię, co daje mistyczno-magiczne efekty w postaci unoszenia (lewitacji) oraz rozpuszczenia się adepta w ciało świetlistego nieba. Samo wrażenie osiągnięcia takiego miękkiego oddechu nie wystarczy dla jego uznania – bada się jeszcze wiele fizycznych i mentalnych efektów jakie wraz z jego osiągnięciem współwystępują, a jest to wiedza prawdziwych mistrzów jogi, krija oraz qigong.		(9) Oddech miękki lub zmiękczający, rozpuszczający – osiągamy, gdy oddychanie staje się tak lekkie i subtelne oraz świetliste, że ciało zdaje się być w stanie nieważkości czy pełnej magnetyzacji. Nic nie jest zbyt ciężkie dla jogina czy adepta qigong w tym stanie. Joga klasyczna uznaje taki stan za przepływ daiwa prany czyli boskiej albo niebiańskiej energii. Podobnie qigong mówi tutaj o niebiańskiej qi, a sam rodzaj oddychania nazywa terminem mian. '''Miękki oddech''' nie tylko rozluźnia i wprowadza w najgłębsze stany medytacyjne jak [[samadhi]], ale zmiękcza i roztapia więzy karmiczne oraz więzy materialne, niejako rozrzedza materię, co daje mistyczno-magiczne efekty w postaci unoszenia (lewitacji) oraz rozpuszczenia się adepta w ciało świetlistego nieba. Samo wrażenie osiągnięcia takiego miękkiego oddechu nie wystarczy dla jego uznania – bada się jeszcze wiele fizycznych i mentalnych efektów jakie wraz z jego osiągnięciem współwystępują, a jest to wiedza prawdziwych mistrzów jogi, krija oraz qigong.

	[[image:kwiatuszek.png\|center]]		[[image:kwiatuszek.png\|center]]