Sufizm - Historia wersji

Caroli o 19:44, 15 sty 2026

2026-01-15T19:44:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:44, 15 sty 2026
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:Sufizm.jpg\|right]]

	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych i [[gnoza\|gnostyckich]] w Persji i na Bliskim Wchodzie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów [[sufi]] ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakir\|fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa ubogi, nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych i [[gnoza\|gnostyckich]] w Persji i na Bliskim Wchodzie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów [[sufi]] ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakir\|fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa ubogi, nędzarz.

Paweł Gauri o 22:29, 11 sty 2017

2017-01-11T22:29:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 23:29, 11 sty 2017
Linia 31:		Linia 31:

	[[Category:Hasło]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Hasło]][[Category:Sufizm]]

			__INDEX__

Kundalin o 20:08, 9 sty 2017

2017-01-09T20:08:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:08, 9 sty 2017
Linia 23:		Linia 23:
	* Sufizm to uchwycenie rzeczywistości i zwątpienie w to, co w rękach ludzkich.		* Sufizm to uchwycenie rzeczywistości i zwątpienie w to, co w rękach ludzkich.


			== Linki zewnętrzne ==

			[http://zakon-sufi.blogspot.com/ Portal nauk duchowych i społecznych tradycyjnych szkół i zakonów sufickich w Polsce]

			[http://sufi-chishty.blogspot.com/ Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce]

	[[Category:Hasło]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Hasło]][[Category:Sufizm]]

Kundalin o 17:50, 9 sty 2017

2017-01-09T17:50:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:50, 9 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w ~~islamie~~. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakir]]~~ami~~ (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych i [[gnoza\|gnostyckich]] w Persji i na Bliskim Wchodzie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów [[sufi]] ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakir\|fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa ubogi, nędzarz.

	'''Sufi'''/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.		'''Sufi'''/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską (od VI wieku e.ch). Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką, gnozą i jogą chrześcijańską, żydowską (kabałą), perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

	Pierwsi sufi pojawili się już w VII wieku w Basrze, jako spontaniczna próba szukania przez wiernych nowej religii objawionej kontaktu z Bogiem i poznania go, choć czasami usiłuje się też wytłumaczyć powstanie sufizmu względami czysto socjologicznymi - reakcją na przepych i dekadencję dworu kalifów z dynastii Umajjadów. W następnych stuleciach głównym ośrodkiem sufizmu stał się Bagdad, a od XII wieku e.ch. Ajmer w Indii. Z czasem w obrębie sufizmu wykształciło się wiele różnych tradycji ([[tarika]]) inicjacji i drogi mistycznej. Do XV wieku najpopularniejsza była rifa'iyya, której twórca, Ibn ar-Rif (1106-1182) mieszkał na błotach w południowej Mezopotamii. W okresie późniejszym jej miejsce w Mezopotamii zajęła droga zwana kadirijja. W muzułmańskich Indiach szczególne znaczenie zdobyła suhrawardijja, która oddziaływała również na hinduskich joginów. Wśród plemion berberyjskich w Afryce Północnej rozwinęła się sadilijja, natomiast w Imperium Osmańskim - bektaszijja. Jednak najliczniejszą i najczęściej praktykowaną na Wschodzie tradycją suficką jest ćiśtiyyah (czisztijja, ćiśtijja, chishty), szerzej znana od czasów Khwaja Moinuddin z Ajmer w Indii.		Pierwsi nowożytni sufi pojawili się już w VII wieku w Basrze, jako spontaniczna próba szukania przez wiernych nowej religii objawionej kontaktu z Bogiem i poznania go, choć czasami usiłuje się też wytłumaczyć powstanie sufizmu względami czysto socjologicznymi - reakcją na przepych i dekadencję dworu kalifów z dynastii Umajjadów. W następnych stuleciach głównym ośrodkiem sufizmu stał się Bagdad, a od XII wieku e.ch. [[Ajmer]] w Indii. Z czasem w obrębie sufizmu wykształciło się wiele różnych tradycji ([[tarika]]) inicjacji i drogi mistycznej. Do XV wieku najpopularniejsza była [[rifa'iyya]], której twórca, Ibn ar-Rif (1106-1182) mieszkał na błotach w południowej Mezopotamii. W okresie późniejszym jej miejsce w Mezopotamii zajęła droga zwana [[kadirijja]]. W muzułmańskich Indiach szczególne znaczenie zdobyła [[suhrawardijja]], która oddziaływała również na hinduskich joginów. Wśród plemion berberyjskich w Afryce Północnej rozwinęła się [[sadilijja]], natomiast w Imperium Osmańskim - [[bektaszijja]]. Jednak najliczniejszą i najczęściej praktykowaną na Wschodzie tradycją suficką jest [[ćiśtiyyah]] (czisztijja, ćiśtijja, chishty), szerzej znana od czasów Khwaja Moinuddin z Ajmer w Indii.

	Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism ~~islamu~~, a przede wszystkim na wyparciu się ~~własnego~~ ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''', '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.		Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism mistycznych i gnostyckich, a przede wszystkim na wyparciu się ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''', '''[[Khwaja Moinuddin Chishty]]''', i '''[[Ibn al-Arabi]]'''.

			'''Sufizm''', będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania [[Bóg\|Boga]], nie posiada żadnej dogmatycznie sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy to, że sufi lekceważyli teologię, jednak to nie teologia była przedmiotem ich studiów, a mistyka i gnoza. Dlatego sufizm rozwinął się w jednakowym stopniu wśród muzułmańskich sunnitów, szyitów i alawitów, czerpiąc wiele inspiracji z monastycyzmu chrześcijańskiego, żydowskiego i zaratusztriańskiego, a nawet z buddyzmu i hinduizmu w Kaszmirze. Częścią światopoglądu sufickiego jest też wiara w [[wahdat ul-wudżud]] (jedność rzeczywistości), utożsamiana nieraz niepoprawnie z panteizmem. Jedną z interesujących i wyróżniających doktryn jest też nauka o duchowej hierarchii anielskich mistrzów, na czele z '''[[qutub]]''' czy kutub - filarem świata.
	'''Sufizm''', będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania Boga, nie posiada żadnej sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy to, że sufi lekceważyli teologię, jednak to nie teologia była przedmiotem ich studiów. Dlatego sufizm rozwinął się w jednakowym stopniu wśród sunnitów i ~~szyitów~~, czerpiąc wiele inspiracji z monastycyzmu chrześcijańskiego, żydowskiego i zaratusztriańskiego. Częścią światopoglądu sufickiego jest też wiara w wahdat ul-wudżud (jedność rzeczywistości), utożsamiana nieraz niepoprawnie z panteizmem. Jedną z interesujących i wyróżniających doktryn jest też nauka o duchowej hierarchii anielskich mistrzów, na czele z '''qutub''' - filarem świata.

	'''Sufickie rodzaje dróg prowadzących do Boga :'''		'''Sufickie rodzaje dróg prowadzących do Boga :'''
Linia 25:		Linia 24:


	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]][[Category:Sufizm]]

Hari o 23:37, 3 sie 2009

2009-08-03T23:37:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 00:37, 4 sie 2009
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[~~fakirami~~]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakir]]ami (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

	'''Sufi'''/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.		'''Sufi'''/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

Paweł Gauri: uzup.

2009-03-20T10:19:40Z

uzup.

← poprzednia wersja		Wersja z 11:19, 20 mar 2009
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

	Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.		'''Sufi'''/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

	Pierwsi sufi pojawili się już w VII wieku w Basrze, jako spontaniczna próba szukania przez wiernych nowej religii objawionej kontaktu z Bogiem i poznania go, choć czasami usiłuje się też wytłumaczyć powstanie sufizmu względami czysto socjologicznymi - reakcją na przepych i dekadencję dworu kalifów z dynastii Umajjadów. W następnych stuleciach głównym ośrodkiem sufizmu stał się Bagdad, a od XII wieku e.ch. Ajmer w Indii. Z czasem w obrębie sufizmu wykształciło się wiele różnych tradycji ([[tarika]]) inicjacji i drogi mistycznej. Do XV wieku najpopularniejsza była rifa'iyya, której twórca, Ibn ar-Rif (1106-1182) mieszkał na błotach w południowej Mezopotamii. W okresie późniejszym jej miejsce w Mezopotamii zajęła droga zwana kadirijja. W muzułmańskich Indiach szczególne znaczenie zdobyła suhrawardijja, która oddziaływała również na hinduskich joginów. Wśród plemion berberyjskich w Afryce Północnej rozwinęła się sadilijja, natomiast w Imperium Osmańskim - bektaszijja. Jednak najliczniejszą i najczęściej praktykowaną na Wschodzie tradycją suficką jest ćiśtiyyah (czisztijja, ćiśtijja, chishty), szerzej znana od czasów Khwaja Moinuddin z Ajmer w Indii.		Pierwsi sufi pojawili się już w VII wieku w Basrze, jako spontaniczna próba szukania przez wiernych nowej religii objawionej kontaktu z Bogiem i poznania go, choć czasami usiłuje się też wytłumaczyć powstanie sufizmu względami czysto socjologicznymi - reakcją na przepych i dekadencję dworu kalifów z dynastii Umajjadów. W następnych stuleciach głównym ośrodkiem sufizmu stał się Bagdad, a od XII wieku e.ch. Ajmer w Indii. Z czasem w obrębie sufizmu wykształciło się wiele różnych tradycji ([[tarika]]) inicjacji i drogi mistycznej. Do XV wieku najpopularniejsza była rifa'iyya, której twórca, Ibn ar-Rif (1106-1182) mieszkał na błotach w południowej Mezopotamii. W okresie późniejszym jej miejsce w Mezopotamii zajęła droga zwana kadirijja. W muzułmańskich Indiach szczególne znaczenie zdobyła suhrawardijja, która oddziaływała również na hinduskich joginów. Wśród plemion berberyjskich w Afryce Północnej rozwinęła się sadilijja, natomiast w Imperium Osmańskim - bektaszijja. Jednak najliczniejszą i najczęściej praktykowaną na Wschodzie tradycją suficką jest ćiśtiyyah (czisztijja, ćiśtijja, chishty), szerzej znana od czasów Khwaja Moinuddin z Ajmer w Indii.
Linia 7:		Linia 7:
	Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''', '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.		Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''', '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.


			'''Sufizm''', będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania Boga, nie posiada żadnej sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy to, że sufi lekceważyli teologię, jednak to nie teologia była przedmiotem ich studiów. Dlatego sufizm rozwinął się w jednakowym stopniu wśród sunnitów i szyitów, czerpiąc wiele inspiracji z monastycyzmu chrześcijańskiego, żydowskiego i zaratusztriańskiego. Częścią światopoglądu sufickiego jest też wiara w wahdat ul-wudżud (jedność rzeczywistości), utożsamiana nieraz niepoprawnie z panteizmem. Jedną z interesujących i wyróżniających doktryn jest też nauka o duchowej hierarchii anielskich mistrzów, na czele z '''qutub''' - filarem świata.

			'''Sufickie rodzaje dróg prowadzących do Boga :'''

			* madrość (al-ma'riafah)
			* miłość (al-mahabbah)
			* bojaźń (al-khawf)

			Oto kilka sposobów na jakie sufi objaśniali istotę sufizmu:

			* Sufi jest to ten, kogo nie nuży żadne poszukiwanie i kogo nie męczy żadna sprawa.
			* Były wśród sufich pewne wskazania, następnie pojawiły się pewne ruchy, następnie nie pozostało nic poza zmartwieniami.
			* Nauki sufich są na początku zdobywane, a na końcu intuicyjne.
			* Sufizm polega na tym, iż nic ciebie nie posiada.
			* Sufizm to uchwycenie rzeczywistości i zwątpienie w to, co w rękach ludzkich.


	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]]

Paweł Gauri: uzup.

2009-03-20T10:11:12Z

uzup.

← poprzednia wersja		Wersja z 11:11, 20 mar 2009
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

	Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.		Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

			Pierwsi sufi pojawili się już w VII wieku w Basrze, jako spontaniczna próba szukania przez wiernych nowej religii objawionej kontaktu z Bogiem i poznania go, choć czasami usiłuje się też wytłumaczyć powstanie sufizmu względami czysto socjologicznymi - reakcją na przepych i dekadencję dworu kalifów z dynastii Umajjadów. W następnych stuleciach głównym ośrodkiem sufizmu stał się Bagdad, a od XII wieku e.ch. Ajmer w Indii. Z czasem w obrębie sufizmu wykształciło się wiele różnych tradycji ([[tarika]]) inicjacji i drogi mistycznej. Do XV wieku najpopularniejsza była rifa'iyya, której twórca, Ibn ar-Rif (1106-1182) mieszkał na błotach w południowej Mezopotamii. W okresie późniejszym jej miejsce w Mezopotamii zajęła droga zwana kadirijja. W muzułmańskich Indiach szczególne znaczenie zdobyła suhrawardijja, która oddziaływała również na hinduskich joginów. Wśród plemion berberyjskich w Afryce Północnej rozwinęła się sadilijja, natomiast w Imperium Osmańskim - bektaszijja. Jednak najliczniejszą i najczęściej praktykowaną na Wschodzie tradycją suficką jest ćiśtiyyah (czisztijja, ćiśtijja, chishty), szerzej znana od czasów Khwaja Moinuddin z Ajmer w Indii.

			Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''', '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.


	Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''' '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.

	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]]

Kundalin o 17:34, 12 lut 2008

2008-02-12T17:34:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:34, 12 lut 2008
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwisz\|derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

	Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.		Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

Kundalin o 00:16, 12 lut 2008

2008-02-12T00:16:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:16, 12 lut 2008
Linia 1:		Linia 1:
	'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.		'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

	~~Jest on próbą osiągnięcia jedności z boskim Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych~~ i ~~boskich imion, grupowych śpiewach~~, ~~studiowaniu świętych pism islamu~~, a ~~przede wszystkim na wyparciu się własnego ego~~. ~~Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri'''~~, ~~'''Dżunajd'''~~, ~~'''al-Halladż'''~~, ~~'''al-Ghazani''' '''Khwaja Moinuddin Chishty'''~~, i ~~'''Ibn al-Arabi'''~~.		Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

	Sufizm~~, będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania Boga, nie posiada żadnej sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy~~ to, ~~że sufi lekceważyli teologię, jednak~~ to ~~nie teologia była przedmiotem ich studiów. Dlatego sufizm rozwinął~~ się ~~w jednakowym stopniu wśród sunnitów i szyitów~~, ~~czerpiąc wiele inspiracji z monastycyzmu chrześcijańskiego i buddyjskiego~~. ~~Częścią światopoglądu sufickiego jest też wiara w wahdat ul-wudżud (jedność rzeczywistości)~~, ~~utożsamiana nieraz z panteizmem.~~		Sufizm to Jedność Wszystkich Religii, to proces zjednoczenia się z Bogiem, Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''' '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.

	~~Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki~~ i ~~duchowości starohebrajskiej (Zuf)~~, ~~egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej)~~, a ~~w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską~~. ~~Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską~~, ~~żydowską~~, ~~perską (awestyjską) oraz muzułmańską~~, ~~gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym~~, ~~co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą~~ i ~~sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi~~.

	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]]

Kundalin: Nowa strona: '''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrze...

2008-02-12T00:13:02Z

Nowa strona: '''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrze...

Nowa strona

'''Sufizm''' (arab. taṣawwuf تصوف ) - określenia dla różnorakich nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa '''suf''' صوف (wełna), bowiem czerpiąc wzór z chrześcijańskich mnichów sufi ubierali się we włosiennice. Sami Arabowie zwali sufich [[fakirami]] (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo [[derwiszami]] (darwīš درويش), co pochodzi od perskiego słowa nędzarz.

Jest on próbą osiągnięcia jedności z boskim Absolutem. W najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się własnego ego. Jednymi z najznaczniejszych sufi byli '''Rabia Al-Basri''', '''Dżunajd''', '''al-Halladż''', '''al-Ghazani''' '''Khwaja Moinuddin Chishty''', i '''Ibn al-Arabi'''.

Sufizm, będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania Boga, nie posiada żadnej sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy to, że sufi lekceważyli teologię, jednak to nie teologia była przedmiotem ich studiów. Dlatego sufizm rozwinął się w jednakowym stopniu wśród sunnitów i szyitów, czerpiąc wiele inspiracji z monastycyzmu chrześcijańskiego i buddyjskiego. Częścią światopoglądu sufickiego jest też wiara w wahdat ul-wudżud (jedność rzeczywistości), utożsamiana nieraz z panteizmem.

Sufi/zm jest w swej najstarszej warstwie nawiązaniem do mistyki i duchowości starohebrajskiej (Zuf), egipskiej oraz zaratusztriańskiej (staroperskiej), a w swej nowszej warstwie jest duchowością i mistyką starochrześcijańską (eseńską i ebionicką) oraz muzułmańską. Studiowanie i praktykowanie Sufi jest idealną ścieżką dla osób zainteresowanych mistyką i jogą chrześcijańską, żydowską, perską (awestyjską) oraz muzułmańską, gdyż łączy wszystkie te tradycje Objawienia zajmując się głównie tym, co mają ze sobą wspólnego, a co jest istotą i sednem każdej autentycznej religijnej i duchowej Drogi.

[[Category:Hasło]]