Społeczność Timokratyczna - Historia wersji

Caroli o 15:45, 9 wrz 2025

2025-09-09T15:45:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:45, 9 wrz 2025
Linia 109:		Linia 109:


	'''37.''' Demoniczni ludzie chętnie przychodzą do każdej Sanghi, udając światłe Anioły, zdają się szybko osiągać postępy, a wśród żarliwych Bhaktów zdają się przodować i wyróżniać, a wszystko to li tylko po to, żeby potem gwałtownie zgasnąć, zniknąć i z wielkim szumem i hukiem, z rumorem demona uciec i zniknąć, a każdy najdrobniejszy nawet ku temu drobiazg jest dla nich powodem upadku. Chcą być szybko równi Bogu (Guru), a nawet za takich się uważają, gdyż to jest właśnie lucyferyczny błąd wyniosłości, wywyższenia się bądź zrównania ze swoim Boskim Guru. Adept musi ćwiczyć się w pokornej i uniżonej postawie, rzeczywiście, a nie tylko udawać Bhakti swoimi emocjami bez poparcia w Czynie, a przecież Pan Krszńa uczy, że to Czyn jest tym, co ma znaczenie, a Bhakti to Czyny, a nie słowa i emocje. Nie będzie Uczeń ponad Mistrza, ani Sługa (Sewaka) ponad swego Pana (Pati) ~~–mówił~~ Chrystus – jednak Śakti czy Taranga, a także Adila czy Tarangini, niepomni, że ich demoniczna natura jeszcze się w nich nie przetransformowała nawet do stanu Człowieczeństwa, gdyż to czym są nie jest stabilne, usiłują z pomocą wyniosłości zaszkodzić sobie odrzucając wszelkie rady, napomnienia i prace, które Wola Boża daje im ustami Guru. Kiedy dawaliśmy Adili pracę prowadzenia zajęć w Krakowie, odrzuciła ją, kiedy daliśmy jej pracę pisania ezoterycznych listów, odrzuciła ją, kiedy uczyliśmy ją rytuału u stóp Guru, sprofanowała go dodając własne elementy, a kiedy uczyliśmy ją, że nie rozwija się seksualnych fantazji w stosunku do Guru, to postępowała wręcz odwrotnie, aż w końcu Lechery – Demon Lubieżności pokręcił tej osobie w głowie. Izolowanie od ludzi i brak rozpowszechniania naszej Dharmy to także występki wbrew naszym zaleceniom. I tak ludzi, których ratujemy przed zatratą w piekłach, okazują nam swoją niewdzięczność, zawracając w światy piekielnego zła, zamiast kierować się ku temu co Czyste i Święte i Dobre. A my wymagamy tylko zwiększania wysiłku odrobinę acz systematycznie, aby przybliżyć się do Niebios – Królestwa Boga, ale przecież nikogo nie będziemy ciągnąć siłą, gdyż każdy sam musi iść, tyle że razem z nami, razem z Przewodnikiem, który w odpowiednim czasie odsłania nowe prace i ukazuje nowe horyzonty, także te całkiem Mistyczne, jako Upadeśa. Już Buddha wszak mówił, że chociaż Guru ciągle przypomina podstawowe nauki, to samolubny, egoistyczny, nieoświecony umysł ciągle je przekręca, wypacza, fragmentami zapomina i dlatego nakazał wspólne odczytywanie całkiem podstawowych nauk i wskazań jakie był udzielił. Czytanie duchowego elementarza kazań Buddhy trwało bodaj trzy dni z niewielkimi przerwami na odpoczynek i sen, i taki też jest elementarz Zakonu Himalaya! Z pszenicznego ziarna, które hojnie rozdajemy, zawsze musi zrodzić się pszenica, a nie kąkol o jakim tu wspominamy, gdyż to nie my sialiśmy kąkol w umysłach Aspirantów – Upasaka, takich jak Savitar, Devi, Adila czy Matariśwan.		'''37.''' Demoniczni ludzie chętnie przychodzą do każdej [[Sangha\|Sanghi]], udając światłe Anioły, zdają się szybko osiągać postępy, a wśród żarliwych Bhaktów zdają się przodować i wyróżniać, a wszystko to li tylko po to, żeby potem gwałtownie zgasnąć, zniknąć i z wielkim szumem i hukiem, z rumorem demona uciec i zniknąć, a każdy najdrobniejszy nawet ku temu drobiazg jest dla nich powodem upadku. Chcą być szybko równi Bogu (Guru), a nawet za takich się uważają, gdyż to jest właśnie [[Lucyfer\|lucyferyczny]] błąd wyniosłości, wywyższenia się bądź zrównania ze swoim Boskim Guru. Adept musi ćwiczyć się w pokornej i uniżonej postawie, rzeczywiście, a nie tylko udawać [[Bhakti]] swoimi emocjami bez poparcia w '''Czynie''', a przecież Pan Krszńa uczy, że to Czyn jest tym, co ma znaczenie, a '''Bhakti to Czyny''', a nie słowa i emocje. ''"Nie będzie Uczeń ponad Mistrza, ani Sługa (Sewaka) ponad swego Pana (Pati)"'' – mówił [[Chrystus]] – jednak Śakti czy Taranga, a także Adila czy Tarangini, niepomni, że ich demoniczna natura jeszcze się w nich nie przetransformowała nawet do stanu Człowieczeństwa, gdyż to czym są nie jest stabilne, usiłują z pomocą wyniosłości zaszkodzić sobie odrzucając wszelkie rady, napomnienia i prace, które '''Wola Boża''' daje im ustami Guru. Kiedy dawaliśmy Adili pracę prowadzenia zajęć w Krakowie, odrzuciła ją, kiedy daliśmy jej pracę pisania ezoterycznych listów, odrzuciła ją, kiedy uczyliśmy ją rytuału u stóp Guru, sprofanowała go dodając własne elementy, a kiedy uczyliśmy ją, że nie rozwija się seksualnych fantazji w stosunku do Guru, to postępowała wręcz odwrotnie, aż w końcu Lechery – Demon Lubieżności pokręcił tej osobie w głowie. Izolowanie od ludzi i brak rozpowszechniania naszej Dharmy to także występki wbrew naszym zaleceniom. I tak ludzi, których ratujemy przed zatratą w piekłach, okazują nam swoją niewdzięczność, zawracając w światy piekielnego zła, zamiast kierować się ku temu co Czyste i Święte i Dobre. A my wymagamy tylko zwiększania wysiłku odrobinę acz systematycznie, aby przybliżyć się do Niebios – Królestwa Boga, ale przecież nikogo nie będziemy ciągnąć siłą, gdyż każdy sam musi iść, tyle że razem z nami, razem z Przewodnikiem, który w odpowiednim czasie odsłania nowe prace i ukazuje nowe horyzonty, także te całkiem Mistyczne, jako '''Upadeśa'''. Już [[Buddha]] wszak mówił, że chociaż Guru ciągle przypomina podstawowe nauki, to samolubny, egoistyczny, nieoświecony umysł ciągle je przekręca, wypacza, fragmentami zapomina i dlatego nakazał '''wspólne odczytywanie całkiem podstawowych nauk i wskazań''' jakie był udzielił. Czytanie duchowego elementarza kazań Buddhy trwało bodaj trzy dni z niewielkimi przerwami na odpoczynek i sen, i taki też jest elementarz Zakonu Himalaya! Z pszenicznego ziarna, które hojnie rozdajemy, zawsze musi zrodzić się pszenica, a nie kąkol o jakim tu wspominamy, gdyż to nie my sialiśmy kąkol w umysłach Aspirantów – Upasaka, takich jak Savitar, Devi, Adila czy Matariśwan.


	'''38.''' Budowanie wspólnoty timokratycznej musimy rozpocząć od wcielenia w życie jej podstawowych zasad, a przecież nasi Przyjaciele, z którymi często się spotykamy, Buddha i Chrystus, zawsze uczyli, że adepci Duchowej Wspólnoty, Sakrokomuny są pod Prawem Łaski Śiwa Dharmy, a nie jedynie pod Prawem Kary, chociaż to Boska Miłość ustanawia Prawo Odwzajemniania, które mówi, że wszystko to, co człowiek uczyni Bogu (Dewatom) spadnie na niego, a jest to tylko kwestią czasu, kiedy Władcy Losu dokonają zwrotu. Nie cieszymy się wcale, kiedy słyszymy jak Eksprzeor Izydor cierpi w męczarniach umierając na potworną chorobę powoli, ale wiemy że jest to prosty skutek diabolicznych oszczerstw, jakie ku nam kierował. I choć prosi o przebaczenie tego, co był uczynił, nie mogąc usunąć tego skutków musi ponieść zasłużoną karę losu jaką zsyłają Lipikadewy, a my rozumiemy smutne konsekwencje jakie muszą ponieść wszyscy, którzy podniosą rękę na Ucieleśnienie Boskości (Dewata). Prema, Miłość Boga ku stworzeniom ustanawia Prawo Wzajemności, które odwzajemnia nam się w postaci wszelkich kar losu, chociażby takie jak susze, powodzie, pożary, trzęsienia ziemi, epidemie ciężkich chorób i katastrofy, gdyż są to skutki odejścia człowieka demonicznego od Miłości Bożej, która jest Łaską i Miłosierdziem oraz Współczuciem, ale też Szczęśliwością i Pacyfikacją Zła. Nasza obojętność wobec tych, którzy sieją kąkol wszelkiego zła już jest przyczyną naszego ludzkiego cierpienia i nieszczęścia, a nie tylko wyrządzanie krzywdy. Zwierciadło Ducha, Tarcza Światłości, która jest magicznym lustrem zrzucającym na ludzi to, co uczynili innym, możliwą jest do pokonania, ale tylko dla tych, którzy są Czyści (Święci) i o nich tu mowa, iż są pod Prawem Łaski Bożej. Jest nas 144 tysiące ledwie na tej Ziemi, a Prawo Łaski rozciągamy też na tych, którzy są pod Skrzydłami naszej duchowej opieki, tyle, że nikt kto własnowolnie odwrócił się był od nas nie zazna dobrodziejstw naszej Łaski. Mamy przykład Rahimy, której uratowaliśmy życie, ale niepomna tej Łaski zwróciła się przeciw nam z całą złowrogą zajadłością demona i była niszczycielką naszej pracy, którą dla ludzi rozwijaliśmy i musieliśmy patrzeć jak Prawo Boże szybko odebrało jej siły i zdrowie i jak musiała za swą zbrodnię przez 2 lata konać w męczarniach, udusiwszy się w astmatycznych powikłaniach, a dalej obserwujemy, jak pogrąża się jej dusza w piekielnych otchłaniach, z których nie ma już powrotu. I nic nie możemy jej już pomóc, jeśli człowiek w swej demonicznej głupocie wybierze drogę samozatracenia, która jest drogą wszystkich naszych przeciwników, a przecież Chrystus swych przeciwników nazywał szatanami, bo taki jest ich koniec, że wchodzą w świnie i toną w jeziorze samozagłady. My błogosławimy ciągle tych, którzy są z nami i tych którzy stają po naszej stronie, nie tylko pustym słowem, ale czynem pełnym poświęcenia i bohaterstwa. Niech ludzie pamiętają o naszym błogosławieństwie, a każdy inicjowany i nasz sympatyk niech często studiuje i rozdaje innym tę Boską Perłę Mądrości dla budowania przyszłości.		'''38.''' Budowanie wspólnoty timokratycznej musimy rozpocząć od wcielenia w życie jej podstawowych zasad, a przecież nasi Przyjaciele, z którymi często się spotykamy, Buddha i Chrystus, zawsze uczyli, że adepci Duchowej Wspólnoty, Sakrokomuny są pod '''Prawem Łaski Śiwa Dharmy''', a nie jedynie pod Prawem Kary, chociaż to Boska Miłość ustanawia Prawo Odwzajemniania, które mówi, że wszystko to, co człowiek uczyni Bogu (Dewatom) spadnie na niego, a jest to tylko kwestią czasu, kiedy Władcy Losu dokonają zwrotu. Nie cieszymy się wcale, kiedy słyszymy jak Eksprzeor Izydor cierpi w męczarniach umierając na potworną chorobę powoli, ale wiemy, że jest to prosty skutek diabolicznych oszczerstw, jakie ku nam kierował. I choć prosi o przebaczenie tego, co był uczynił, nie mogąc usunąć tego skutków, musi ponieść zasłużoną karę losu jaką zsyłają '''Lipikadewy''', a my rozumiemy smutne konsekwencje jakie muszą ponieść wszyscy, którzy podniosą rękę na Ucieleśnienie Boskości (Dewata). [[Prema]], Miłość Boga ku stworzeniom ustanawia '''Prawo Wzajemności''', które odwzajemnia nam się w postaci wszelkich kar losu, chociażby takie jak susze, powodzie, pożary, trzęsienia ziemi, epidemie ciężkich chorób i katastrofy, gdyż są to skutki odejścia człowieka demonicznego od Miłości Bożej, która jest Łaską i Miłosierdziem oraz Współczuciem, ale też Szczęśliwością i Pacyfikacją Zła. Nasza obojętność wobec tych, którzy sieją kąkol wszelkiego zła już jest przyczyną naszego ludzkiego cierpienia i nieszczęścia, a nie tylko wyrządzanie krzywdy. Zwierciadło Ducha, Tarcza Światłości, która jest magicznym lustrem zrzucającym na ludzi to, co uczynili innym, możliwą jest do pokonania, ale tylko dla tych, którzy są Czyści (Święci) i o nich tu mowa, iż są pod '''Prawem Łaski Bożej'''. Jest nas '''144 tysiące''' ledwie na tej Ziemi, a Prawo Łaski rozciągamy też na tych, którzy są pod Skrzydłami naszej duchowej opieki, tyle, że nikt kto własnowolnie odwrócił się był od nas nie zazna dobrodziejstw naszej Łaski. Mamy przykład Rahimy, której uratowaliśmy życie, ale niepomna tej Łaski zwróciła się przeciw nam z całą złowrogą zajadłością demona i była niszczycielką naszej pracy, którą dla ludzi rozwijaliśmy i musieliśmy patrzeć jak Prawo Boże szybko odebrało jej siły i zdrowie i jak musiała za swą zbrodnię przez 2 lata konać w męczarniach, udusiwszy się w astmatycznych powikłaniach, a dalej obserwujemy, jak pogrąża się jej dusza w piekielnych otchłaniach, z których nie ma już powrotu. I nic nie możemy jej już pomóc, jeśli człowiek w swej demonicznej głupocie wybierze drogę samozatracenia, która jest drogą wszystkich naszych przeciwników, a przecież [[Chrystus]] swych przeciwników nazywał [[Szatan\|szatanami]], bo taki jest ich koniec, że wchodzą w świnie i toną w jeziorze samozagłady. My błogosławimy ciągle tych, którzy są z nami i tych którzy stają po naszej stronie, nie tylko pustym słowem, ale czynem pełnym poświęcenia i bohaterstwa. Niech ludzie pamiętają o naszym błogosławieństwie, a każdy inicjowany i nasz sympatyk niech często studiuje i rozdaje innym tę '''Boską Perłę Mądrości''' dla budowania przyszłości.

Caroli o 15:23, 9 wrz 2025

2025-09-09T15:23:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:23, 9 wrz 2025
Linia 112:		Linia 112:


	Budowanie wspólnoty timokratycznej musimy rozpocząć od wcielenia w życie jej podstawowych zasad, a przecież nasi Przyjaciele, z którymi często się spotykamy, Buddha i Chrystus, zawsze uczyli, że adepci Duchowej Wspólnoty, Sakrokomuny są pod Prawem Łaski Śiwa Dharmy, a nie jedynie pod Prawem Kary, chociaż to Boska Miłość ustanawia Prawo Odwzajemniania, które mówi, że wszystko to, co człowiek uczyni Bogu (Dewatom) spadnie na niego, a jest to tylko kwestią czasu, kiedy Władcy Losu dokonają zwrotu. Nie cieszymy się wcale, kiedy słyszymy jak Eksprzeor Izydor cierpi w męczarniach umierając na potworną chorobę powoli, ale wiemy że jest to prosty skutek diabolicznych oszczerstw, jakie ku nam kierował. I choć prosi o przebaczenie tego, co był uczynił, nie mogąc usunąć tego skutków musi ponieść zasłużoną karę losu jaką zsyłają Lipikadewy, a my rozumiemy smutne konsekwencje jakie muszą ponieść wszyscy, którzy podniosą rękę na Ucieleśnienie Boskości (Dewata). Prema, Miłość Boga ku stworzeniom ustanawia Prawo Wzajemności, które odwzajemnia nam się w postaci wszelkich kar losu, chociażby takie jak susze, powodzie, pożary, trzęsienia ziemi, epidemie ciężkich chorób i katastrofy, gdyż są to skutki odejścia człowieka demonicznego od Miłości Bożej, która jest Łaską i Miłosierdziem oraz Współczuciem, ale też Szczęśliwością i Pacyfikacją Zła. Nasza obojętność wobec tych, którzy sieją kąkol wszelkiego zła już jest przyczyną naszego ludzkiego cierpienia i nieszczęścia, a nie tylko wyrządzanie krzywdy. Zwierciadło Ducha, Tarcza Światłości, która jest magicznym lustrem zrzucającym na ludzi to, co uczynili innym, możliwą jest do pokonania, ale tylko dla tych, którzy są Czyści (Święci) i o nich tu mowa, iż są pod Prawem Łaski Bożej. Jest nas 144 tysiące ledwie na tej Ziemi, a Prawo Łaski rozciągamy też na tych, którzy są pod Skrzydłami naszej duchowej opieki, tyle, że nikt kto własnowolnie odwrócił się był od nas nie zazna dobrodziejstw naszej Łaski. Mamy przykład Rahimy, której uratowaliśmy życie, ale niepomna tej Łaski zwróciła się przeciw nam z całą złowrogą zajadłością demona i była niszczycielką naszej pracy, którą dla ludzi rozwijaliśmy i musieliśmy patrzeć jak Prawo Boże szybko odebrało jej siły i zdrowie i jak musiała za swą zbrodnię przez 2 lata konać w męczarniach, udusiwszy się w astmatycznych powikłaniach, a dalej obserwujemy, jak pogrąża się jej dusza w piekielnych otchłaniach, z których nie ma już powrotu. I nic nie możemy jej już pomóc, jeśli człowiek w swej demonicznej głupocie wybierze drogę samozatracenia, która jest drogą wszystkich naszych przeciwników, a przecież Chrystus swych przeciwników nazywał szatanami, bo taki jest ich koniec, że wchodzą w świnie i toną w jeziorze samozagłady. My błogosławimy ciągle tych, którzy są z nami i tych którzy stają po naszej stronie, nie tylko pustym słowem, ale czynem pełnym poświęcenia i bohaterstwa. Niech ludzie pamiętają o naszym błogosławieństwie, a każdy inicjowany i nasz sympatyk niech często studiuje i rozdaje innym tę Boską Perłę Mądrości dla budowania przyszłości.		'''38.''' Budowanie wspólnoty timokratycznej musimy rozpocząć od wcielenia w życie jej podstawowych zasad, a przecież nasi Przyjaciele, z którymi często się spotykamy, Buddha i Chrystus, zawsze uczyli, że adepci Duchowej Wspólnoty, Sakrokomuny są pod Prawem Łaski Śiwa Dharmy, a nie jedynie pod Prawem Kary, chociaż to Boska Miłość ustanawia Prawo Odwzajemniania, które mówi, że wszystko to, co człowiek uczyni Bogu (Dewatom) spadnie na niego, a jest to tylko kwestią czasu, kiedy Władcy Losu dokonają zwrotu. Nie cieszymy się wcale, kiedy słyszymy jak Eksprzeor Izydor cierpi w męczarniach umierając na potworną chorobę powoli, ale wiemy że jest to prosty skutek diabolicznych oszczerstw, jakie ku nam kierował. I choć prosi o przebaczenie tego, co był uczynił, nie mogąc usunąć tego skutków musi ponieść zasłużoną karę losu jaką zsyłają Lipikadewy, a my rozumiemy smutne konsekwencje jakie muszą ponieść wszyscy, którzy podniosą rękę na Ucieleśnienie Boskości (Dewata). Prema, Miłość Boga ku stworzeniom ustanawia Prawo Wzajemności, które odwzajemnia nam się w postaci wszelkich kar losu, chociażby takie jak susze, powodzie, pożary, trzęsienia ziemi, epidemie ciężkich chorób i katastrofy, gdyż są to skutki odejścia człowieka demonicznego od Miłości Bożej, która jest Łaską i Miłosierdziem oraz Współczuciem, ale też Szczęśliwością i Pacyfikacją Zła. Nasza obojętność wobec tych, którzy sieją kąkol wszelkiego zła już jest przyczyną naszego ludzkiego cierpienia i nieszczęścia, a nie tylko wyrządzanie krzywdy. Zwierciadło Ducha, Tarcza Światłości, która jest magicznym lustrem zrzucającym na ludzi to, co uczynili innym, możliwą jest do pokonania, ale tylko dla tych, którzy są Czyści (Święci) i o nich tu mowa, iż są pod Prawem Łaski Bożej. Jest nas 144 tysiące ledwie na tej Ziemi, a Prawo Łaski rozciągamy też na tych, którzy są pod Skrzydłami naszej duchowej opieki, tyle, że nikt kto własnowolnie odwrócił się był od nas nie zazna dobrodziejstw naszej Łaski. Mamy przykład Rahimy, której uratowaliśmy życie, ale niepomna tej Łaski zwróciła się przeciw nam z całą złowrogą zajadłością demona i była niszczycielką naszej pracy, którą dla ludzi rozwijaliśmy i musieliśmy patrzeć jak Prawo Boże szybko odebrało jej siły i zdrowie i jak musiała za swą zbrodnię przez 2 lata konać w męczarniach, udusiwszy się w astmatycznych powikłaniach, a dalej obserwujemy, jak pogrąża się jej dusza w piekielnych otchłaniach, z których nie ma już powrotu. I nic nie możemy jej już pomóc, jeśli człowiek w swej demonicznej głupocie wybierze drogę samozatracenia, która jest drogą wszystkich naszych przeciwników, a przecież Chrystus swych przeciwników nazywał szatanami, bo taki jest ich koniec, że wchodzą w świnie i toną w jeziorze samozagłady. My błogosławimy ciągle tych, którzy są z nami i tych którzy stają po naszej stronie, nie tylko pustym słowem, ale czynem pełnym poświęcenia i bohaterstwa. Niech ludzie pamiętają o naszym błogosławieństwie, a każdy inicjowany i nasz sympatyk niech często studiuje i rozdaje innym tę Boską Perłę Mądrości dla budowania przyszłości.

Caroli o 15:17, 9 wrz 2025

2025-09-09T15:17:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:17, 9 wrz 2025
Linia 97:		Linia 97:


	'''33.''' Błogosławimy tych, którzy piszą do nas listy i tych, którzy zjednoczyli się z naszą myślą, światłem i wolą. Błogosławimy tych, którzy pracują nad ustanowieniem '''ludowładztwa''', czyli '''demokracji''' i tych, którzy budują '''timokratyczną wspólnotę''', komunę światłości, dokładnie taką komunę, jaką stanowili Uczniowie [[Buddha\|Buddhy]], czy Uczniowie [[Chrystus\|Chrystusa]]. [[Dewa\|Dewy]], [[Anioły]] połączone są ze sobą w ten sposób, że w duchowym świecie wszyscy mają jeden wspólny umysł ([[Sutra\|Sutrâma]] [[Manas]]), który jest '''umysłem''' Wspaniałej albo '''Radosnej Księgi'''. Mamy więc sytuację, w której panuje pełnia Wolności, ale nie można niczego ukryć już na poziomie myśli, gdyż każda myśl jednostki jest natychmiast znana całej społeczności, a my przecież tworząc na Ziemi jakąkolwiek duchową organizację uczymy ludzi, żeby odczuwali się wzajemnie głęboko i rozumieli oraz jednoczyli Sercem, co daje chociaż częściowo takie połączenie, jak pełnia naszej Jedności w Niebiańskim Świecie. Istoty, które jak Adila czy Śankara izolują się od tej Jedności i jeszcze zwalczają wzajemnie, na pewno nie zdają egzaminu z próby jaką jest współpraca i wzajemne wsparcie oraz połączenie Serc na Niebiański przecież sposób. A my jako [[Guru]] jesteśmy w istocie '''Jednym Umysłem''', co tak bardzo wymagał tak Chrystus jak i Buddha, kiedy każdy z nich mówił: ''„Bądźcie jednej myśli, jedno myślcie”'', a to przecież jest i '''konsensus'''. ''''Sutrâma Manas''' to '''Umysł Boga''', Umysł Wszechwiedzący, a my tylko się w nim zatracamy gubiąc Egoizm. [[Anawa]], Ego jest największą przeszkodą w duchowym rozwoju człowieczego gatunku.		'''33.''' Błogosławimy tych, którzy piszą do nas listy i tych, którzy zjednoczyli się z naszą myślą, światłem i wolą. Błogosławimy tych, którzy pracują nad ustanowieniem '''ludowładztwa''', czyli '''demokracji''' i tych, którzy budują '''timokratyczną wspólnotę''', komunę światłości, dokładnie taką komunę, jaką stanowili Uczniowie [[Buddha\|Buddhy]], czy Uczniowie [[Chrystus\|Chrystusa]]. [[Dewa\|Dewy]], [[Anioły]] połączone są ze sobą w ten sposób, że w duchowym świecie wszyscy mają jeden wspólny umysł ([[Sutra\|Sutrâma]] [[Manas]]), który jest '''umysłem''' Wspaniałej albo '''Radosnej Księgi'''. Mamy więc sytuację, w której panuje pełnia Wolności, ale nie można niczego ukryć już na poziomie myśli, gdyż każda myśl jednostki jest natychmiast znana całej społeczności, a my przecież tworząc na Ziemi jakąkolwiek duchową organizację uczymy ludzi, żeby odczuwali się wzajemnie głęboko i rozumieli oraz jednoczyli Sercem, co daje chociaż częściowo takie połączenie, jak pełnia naszej Jedności w Niebiańskim Świecie. Istoty, które jak Adila czy Śankara izolują się od tej Jedności i jeszcze zwalczają wzajemnie, na pewno nie zdają egzaminu z próby jaką jest współpraca i wzajemne wsparcie oraz połączenie Serc na Niebiański przecież sposób. A my jako [[Guru]] jesteśmy w istocie '''Jednym Umysłem''', co tak bardzo wymagał tak Chrystus jak i Buddha, kiedy każdy z nich mówił: ''„Bądźcie jednej myśli, jedno myślcie”'', a to przecież jest i '''konsensus'''. '''Sutrâma Manas''' to '''Umysł Boga''', Umysł Wszechwiedzący, a my tylko się w nim zatracamy gubiąc Egoizm. [[Anawa]], Ego jest największą przeszkodą w duchowym rozwoju człowieczego gatunku.


Linia 103:		Linia 103:


	'''35.''' '''Timokracja''' oznacza '''zespołowe współzarządzanie''' na zasadzie wspólnego wyboru i decyzji. Rola '''Patis''' jest bardzo poważna, gdyż ich zwierzchnictwo musi być wyrazem Woli Całości, która jest właśnie Wolą Boga i dlatego obieramy Patis wspólnie jako zgrany zespół duchowo zharmonizowany z '''Głębi Serca''', tak pomiędzy sobą jak i z Guru i w efekcie z Bogiem. [[Pradźapati\|Pradżapati]], Pan Stworzeń, może być dla nas Boskim Wzorem, faktycznym duchowym przykładem, gdyż podjąwszy się pracy, ciągle ją pełni i rozwija. Obowiązkiem Patis, Aćarjów, Liderów w ogóle jest '''promowanie i rozwijanie działalności''' w której uczestniczymy. Oczywiście człowiek musi dużo pracować nad swoim duchowym rozwojem, gdyż osiągnięcie nawet półmetka ludzkiego rozwoju wymaga ogromnej duchowej nauki i praktyki oraz służby, a przecież stadium '''Manisza''', to tylko Pełnia Człowieczeństwa, '''Wzór Człowieczeństwa''' i do ostatniej stacji [[Dewata]] (Boskość) daleka stąd jeszcze Droga. Zarząd Niebios składa się z '''72 Sprawiedliwych Mędrców''', Mistrzów Mądrości, pośród których znajdziemy wielkich i sławnych [[Prorok\|Proroków]] takich jak Król [[Rama\|Râma]], [[Zaratusztra]], [[Kryszna\|Krszńa]], [[Jezus]], Ćaitanja, [[Muhammad\|Mohammad]], Nanak, [[Noe]], [[Abraham]], [[Mojżesz]], [[Eliasz]], Padmasambhawa, Lao Tsy, [[Henoch]], Set, [[~~Dattareja~~\|Dattatreya]], [[Mahavatar Babaji\|Bâbadźi]], [[Buddha]] czy [[Morja]], a wszystkich ich łączy przede wszystkim to, że z poświęceniem życia wielce rozpowszechnili '''Orędzie Boga''' pośród tysięcy i milionów ludzi na tej planecie. Zarząd Niebios spotyka się pod hierarchicznym zwierzchnictwem Króla Niebios, nazywanego imionami [[Śiwa]], [[Mahadewa\|Mahâdewa]] lub [[JHWH\|Jahwah]]. Jeśli Aćarjowie naszego Bractwa chcą pełnić Wolę Bożą, to muszą iść w ślady tych wielkich '''Siedemdziesięciu Pajghambar''', Światłodawców i szeroko rozprzestrzeniać dawaną przez nas [[Dharma\|Dharmę]] – Duchową Naukę, Praktykę i Pracę. Nikt nie może ignorować zadanej mu pracy ani odrzucać powierzonych mu obowiązków, gdyż pełnienie [[Dharma\|Dharmy]] [[Aćarja\|Aćarji]] to pełnienie '''Obowiązku Głosiciela, Misjonarza, Nauczyciela, Kapłana, Proroka'''. Pan [[Śiwa]] [[Mahadewa\|Mahâdewa]] zwany także w języku biblijnym [[Elohim]] [[JHWH\|Jahwah]] jest naszym ostatecznym '''Paśupati''' – Władcą Dusz, Pasterzem i Ojcem Niebios. Im bardziej każdy z nas jednoczy się z Bogiem tym bardziej wszyscy stajemy się zgodni i jednomyślni, więc łatwiej o timokratyczny konsensus, a przecież ludziom na zachodzie znana jest myśl Chrystusa, który powiedział: ''„Jednomyślcie i pokój mój między sobą zachowujcie.”'' Wspólnota timokratyczna to wspólnota ludzi żyjących w pokoju i zgodzie dla wspólnego Dobra, i Rozwoju Duchowego.		'''35.''' '''Timokracja''' oznacza '''zespołowe współzarządzanie''' na zasadzie wspólnego wyboru i decyzji. Rola '''Patis''' jest bardzo poważna, gdyż ich zwierzchnictwo musi być wyrazem Woli Całości, która jest właśnie Wolą Boga i dlatego obieramy Patis wspólnie jako zgrany zespół duchowo zharmonizowany z '''Głębi Serca''', tak pomiędzy sobą jak i z Guru i w efekcie z Bogiem. [[Pradźapati\|Pradżapati]], Pan Stworzeń, może być dla nas Boskim Wzorem, faktycznym duchowym przykładem, gdyż podjąwszy się pracy, ciągle ją pełni i rozwija. Obowiązkiem Patis, Aćarjów, Liderów w ogóle jest '''promowanie i rozwijanie działalności''' w której uczestniczymy. Oczywiście człowiek musi dużo pracować nad swoim duchowym rozwojem, gdyż osiągnięcie nawet półmetka ludzkiego rozwoju wymaga ogromnej duchowej nauki i praktyki oraz służby, a przecież stadium '''Manisza''', to tylko Pełnia Człowieczeństwa, '''Wzór Człowieczeństwa''' i do ostatniej stacji [[Dewata]] (Boskość) daleka stąd jeszcze Droga. Zarząd Niebios składa się z '''72 Sprawiedliwych Mędrców''', Mistrzów Mądrości, pośród których znajdziemy wielkich i sławnych [[Prorok\|Proroków]] takich jak Król [[Rama\|Râma]], [[Zaratusztra]], [[Kryszna\|Krszńa]], [[Jezus]], Ćaitanja, [[Muhammad\|Mohammad]], Nanak, [[Noe]], [[Abraham]], [[Mojżesz]], [[Eliasz]], Padmasambhawa, Lao Tsy, [[Henoch]], Set, [[Dattatreja\|Dattatreya]], [[Mahavatar Babaji\|Bâbadźi]], [[Buddha]] czy [[Morja]], a wszystkich ich łączy przede wszystkim to, że z poświęceniem życia wielce rozpowszechnili '''Orędzie Boga''' pośród tysięcy i milionów ludzi na tej planecie. Zarząd Niebios spotyka się pod hierarchicznym zwierzchnictwem Króla Niebios, nazywanego imionami [[Śiwa]], [[Mahadewa\|Mahâdewa]] lub [[JHWH\|Jahwah]]. Jeśli Aćarjowie naszego Bractwa chcą pełnić Wolę Bożą, to muszą iść w ślady tych wielkich '''Siedemdziesięciu Pajghambar''', Światłodawców i szeroko rozprzestrzeniać dawaną przez nas [[Dharma\|Dharmę]] – Duchową Naukę, Praktykę i Pracę. Nikt nie może ignorować zadanej mu pracy ani odrzucać powierzonych mu obowiązków, gdyż pełnienie [[Dharma\|Dharmy]] [[Aćarja\|Aćarji]] to pełnienie '''Obowiązku Głosiciela, Misjonarza, Nauczyciela, Kapłana, Proroka'''. Pan [[Śiwa]] [[Mahadewa\|Mahâdewa]] zwany także w języku biblijnym [[Elohim]] [[JHWH\|Jahwah]] jest naszym ostatecznym '''Paśupati''' – Władcą Dusz, Pasterzem i Ojcem Niebios. Im bardziej każdy z nas jednoczy się z Bogiem tym bardziej wszyscy stajemy się zgodni i jednomyślni, więc łatwiej o timokratyczny konsensus, a przecież ludziom na zachodzie znana jest myśl Chrystusa, który powiedział: ''„Jednomyślcie i pokój mój między sobą zachowujcie.”'' Wspólnota timokratyczna to wspólnota ludzi żyjących w pokoju i zgodzie dla wspólnego Dobra, i Rozwoju Duchowego.


	'''36.''' Upasaka to Praktykant, Aspirant, osoba praktykująca, która z naszych dłoni przyjęła Duchową Inicjację albo podjęła się doskonalenia siebie z pomocą danych przez nas Duchowych Praktyk, a takich osób w przeciągu naszego życia spotkaliśmy wiele tysięcy. Niestety tylko bardzo nieliczni stają się naszymi Uczniami, Czela, a przecież cała nasza praca skupia się na znalezieniu Duchowych Uczniów. Aćarja musi dać szansę wielu, aby móc znaleźć nielicznych, a przecież ludzi ~~Seria~~ jest jakieś 375 milionów i są to Ci, którzy gotowi są poświęcić siebie dla Dobra innych, a nie, tak jak demoniczny Savitar, unikać ludzi i nie chcieć dla nikogo zrobić nic dobrego, a potem jeszcze udawać, że nie wie jaką jest rola Duchowego Nauczyciela, a taką pozycję przecież otrzymał od Boga, a byliśmy tego świadkiem i błogosławieństwem. Ale praktykanci już tacy są, że chcieliby zaszczytów i tytułów, ale demon lenistwa i rozwiązłości nieokiełznany ani nie spalony w ogniu żarliwości dominuje i opętuje subtelnie świadomość kierując taką dobrze się nawet zapowiadającą duszę na manowce, a w efekcie ku upadkowi w kompletną ciemność. A my tyle uczyliśmy, że to służba dla innych i poświęcenie się dla Dobra Wspólnoty i wzrostu nowych dusz otwiera aćarjom ścieżkę osiągnięcia wyższej wiedzy, a wielkość pracy i zaangażowania, Tapas, jest pierwszym filarem Siedmiorakiego Poznania Prawdy. Nie możemy jak Savitar żyć w błędzie wspominania dawnych znajomych ze wspólnych spotkań, gdyż skoro ich nie ma, to z pewnością upadli, ale mamy pracę, którą musimy się gorliwie zajmować, a to jest karmienie nowych dusz wodą żywą, boskim pokarmem nauk i praktyk, przychodzących z Boskiej Świadomości Gurudewa naszej linii przekazu. Czyż nie uczyliśmy zapominania przeszłości i otwierania się dla przyszłości, dla każdej nowej duszy, aby ich serca dotykać ognistą pochodnią naszej Żarliwości? Rozumiemy, że dusze, które wyszły z ciemności piekieł i mają w zwyczaju odrzucać to, co wskazane jest przez Boga, takie jak Matariśwan, Savitar czy Śankara chcą interesującej wiedzy, uznania, wtajemniczenia, ale nie chcą wykonać Pracy, Sewy w naszym Orszaku, która do Mądrości Bożej wiedzie, więc ich błąd odchodzenia i wycofywania się jest zaiste rzeczą straszną ~~rzeczą~~ przed Sądem Bożym. Ich wspólnym błędem jest zamykanie serca przed innymi, przerost egoizmu, a nade wszystko też potworne tchórzostwo, które na Drodze zawsze wiedzie do zguby i upadku, gdyż Pan Morja zawsze uczył, że pierwszą Cechą Serca jest Wiraga – Odwaga, Bohaterstwo. My też prawdziwych i szczerych Przyjaciół poznajemy w biedzie, a tylko spośród nich możemy naszymi rękami uczynić sobie Ucznia. Wszystkie duchowe szkoły i tradycje uznają ten fakt, że Ci, którzy nie słuchają Guru i odchodzą są tymi, którzy upadli, a przecież Chrystus powtarzał za Buddhą, a ten za Râmą, że Diabeł (Mâra) krąży wokół wspólnoty (Sangha) jak lew ryczący i patrzy kogo pożreć, a wilk (drapieżny Demon) odgania owcę od stada, aby ją zagryźć. Odsuwanie się i izolacja od Guru i Sanghi, możliwa na różne sposoby jest zwykle początkiem upadku, widoczną oznaką, że Ciemna Siła izoluje sobie duszę, aby ją zniszczyć i doprowadzić do upadku. Ci, którzy odeszli nigdy nie są tymi, którzy ukończyli Studiowanie Dharmy, zawsze zaś są odpadłymi lub upadłymi, gdyż Ci, którzy ukończą u nas naukę, będą tymi, którzy razem z Guru będą naszą Wspólnotę wprowadzać do Raju Niebios! Modlimy się tylko, żeby Dobry Bóg pozwolił im w przyszłym żywocie jeszcze raz zacząć od początku, ale przecież nie mamy monopolu na robienie tak wielkich cudów, a sam Chrystus-Maitreya uczy, że niemożliwym jest ponowne nawrócenie tych, którzy z własnej woli upadli porzucając Duchową Drogę.		'''36.''' '''Upasaka''' to Praktykant, Aspirant, osoba praktykująca, która z naszych dłoni przyjęła '''Duchową Inicjację''' albo podjęła się doskonalenia siebie z pomocą danych przez nas Duchowych Praktyk, a takich osób w przeciągu naszego życia spotkaliśmy wiele tysięcy. Niestety tylko bardzo nieliczni stają się naszymi Uczniami, [[Czela]], a przecież cała nasza praca skupia się na znalezieniu Duchowych Uczniów. [[Aćarja]] musi dać szansę wielu, aby móc znaleźć nielicznych, a przecież ludzi Serca jest jakieś '''375 milionów''' i są to Ci, którzy gotowi są poświęcić siebie dla '''Dobra innych''', a nie, tak jak demoniczny Savitar, unikać ludzi i nie chcieć dla nikogo zrobić nic dobrego, a potem jeszcze udawać, że nie wie jaką jest rola '''Duchowego Nauczyciela''', a taką pozycję przecież otrzymał od Boga, a byliśmy tego świadkiem i błogosławieństwem. Ale praktykanci już tacy są, że chcieliby zaszczytów i tytułów, ale demon lenistwa i rozwiązłości nieokiełznany ani nie spalony w ogniu żarliwości dominuje i opętuje subtelnie świadomość kierując taką dobrze się nawet zapowiadającą duszę na manowce, a w efekcie ku upadkowi w kompletną ciemność. A my tyle uczyliśmy, że to '''służba dla innych''' i poświęcenie się dla Dobra Wspólnoty i wzrostu nowych dusz otwiera aćarjom ścieżkę osiągnięcia wyższej wiedzy, a wielkość pracy i zaangażowania, [[Tapas]], jest pierwszym filarem '''Siedmiorakiego Poznania Prawdy'''. Nie możemy jak Savitar żyć w błędzie wspominania dawnych znajomych ze wspólnych spotkań, gdyż skoro ich nie ma, to z pewnością upadli, ale mamy pracę, którą musimy się gorliwie zajmować, a to jest karmienie nowych dusz wodą żywą, boskim pokarmem nauk i praktyk, przychodzących z Boskiej Świadomości '''Gurudewa''' naszej linii przekazu. Czyż nie uczyliśmy zapominania przeszłości i otwierania się dla przyszłości, dla każdej nowej duszy, aby ich serca dotykać ognistą pochodnią naszej Żarliwości? Rozumiemy, że dusze, które wyszły z ciemności piekieł i mają w zwyczaju odrzucać to, co wskazane jest przez Boga, takie jak Matariśwan, Savitar czy Śankara chcą interesującej wiedzy, uznania, wtajemniczenia, ale nie chcą wykonać Pracy, [[Sewa\|Sewy]] w naszym Orszaku, która do Mądrości Bożej wiedzie, więc ich błąd odchodzenia i wycofywania się jest zaiste rzeczą straszną przed '''Sądem Bożym'''. Ich wspólnym błędem jest zamykanie serca przed innymi, przerost egoizmu, a nade wszystko też potworne tchórzostwo, które na Drodze zawsze wiedzie do zguby i upadku, gdyż Pan [[Morja]] zawsze uczył, że pierwszą Cechą '''Serca''' jest [[Wiraga]] – '''Odwaga, Bohaterstwo'''. My też prawdziwych i szczerych Przyjaciół poznajemy w biedzie, a tylko spośród nich możemy naszymi rękami uczynić sobie '''Ucznia'''. Wszystkie duchowe szkoły i tradycje uznają ten fakt, że Ci, którzy nie słuchają Guru i odchodzą są tymi, którzy upadli, a przecież [[Chrystus]] powtarzał za [[Budda\|Buddhą]], a ten za [[Rama\|Râmą]], że [[Diabeł]] ([[Mara\|Mâra]]) krąży wokół wspólnoty ([[Sangha]]) jak lew ryczący i patrzy kogo pożreć, a wilk (drapieżny [[Demon]]) odgania owcę od stada, aby ją zagryźć. Odsuwanie się i izolacja od Guru i Sanghi, możliwa na różne sposoby, jest zwykle początkiem upadku, widoczną oznaką, że Ciemna Siła izoluje sobie duszę, aby ją zniszczyć i doprowadzić do upadku. Ci, którzy odeszli nigdy nie są tymi, którzy ukończyli Studiowanie Dharmy, zawsze zaś są odpadłymi lub upadłymi, gdyż Ci, którzy ukończą u nas naukę, będą tymi, którzy razem z Guru będą naszą '''Wspólnotę''' wprowadzać do '''Raju Niebios'''! Modlimy się tylko, żeby Dobry Bóg pozwolił im w przyszłym żywocie jeszcze raz zacząć od początku, ale przecież nie mamy monopolu na robienie tak wielkich cudów, a sam [[Chrystus]]-[[Maitreja\|Maitreya]] uczy, że niemożliwym jest ponowne nawrócenie tych, którzy z własnej woli upadli porzucając Duchową Drogę.


	~~== ==~~		'''37.''' Demoniczni ludzie chętnie przychodzą do każdej Sanghi, udając światłe Anioły, zdają się szybko osiągać postępy, a wśród żarliwych Bhaktów zdają się przodować i wyróżniać, a wszystko to li tylko po to, żeby potem gwałtownie zgasnąć, zniknąć i z wielkim szumem i hukiem, z rumorem demona uciec i zniknąć, a każdy najdrobniejszy nawet ku temu drobiazg jest dla nich powodem upadku. Chcą być szybko równi Bogu (Guru), a nawet za takich się uważają, gdyż to jest właśnie lucyferyczny błąd wyniosłości, wywyższenia się bądź zrównania ze swoim Boskim Guru. Adept musi ćwiczyć się w pokornej i uniżonej postawie, rzeczywiście, a nie tylko udawać Bhakti swoimi emocjami bez poparcia w Czynie, a przecież Pan Krszńa uczy, że to Czyn jest tym, co ma znaczenie, a Bhakti to Czyny, a nie słowa i emocje. Nie będzie Uczeń ponad Mistrza, ani Sługa (Sewaka) ponad swego Pana (Pati) –mówił Chrystus – jednak Śakti czy Taranga, a także Adila czy Tarangini, niepomni, że ich demoniczna natura jeszcze się w nich nie przetransformowała nawet do stanu Człowieczeństwa, gdyż to czym są nie jest stabilne, usiłują z pomocą wyniosłości zaszkodzić sobie odrzucając wszelkie rady, napomnienia i prace, które Wola Boża daje im ustami Guru. Kiedy dawaliśmy Adili pracę prowadzenia zajęć w Krakowie, odrzuciła ją, kiedy daliśmy jej pracę pisania ezoterycznych listów, odrzuciła ją, kiedy uczyliśmy ją rytuału u stóp Guru, sprofanowała go dodając własne elementy, a kiedy uczyliśmy ją, że nie rozwija się seksualnych fantazji w stosunku do Guru, to postępowała wręcz odwrotnie, aż w końcu Lechery – Demon Lubieżności pokręcił tej osobie w głowie. Izolowanie od ludzi i brak rozpowszechniania naszej Dharmy to także występki wbrew naszym zaleceniom. I tak ludzi, których ratujemy przed zatratą w piekłach, okazują nam swoją niewdzięczność, zawracając w światy piekielnego zła, zamiast kierować się ku temu co Czyste i Święte i Dobre. A my wymagamy tylko zwiększania wysiłku odrobinę acz systematycznie, aby przybliżyć się do Niebios – Królestwa Boga, ale przecież nikogo nie będziemy ciągnąć siłą, gdyż każdy sam musi iść, tyle że razem z nami, razem z Przewodnikiem, który w odpowiednim czasie odsłania nowe prace i ukazuje nowe horyzonty, także te całkiem Mistyczne, jako Upadeśa. Już Buddha wszak mówił, że chociaż Guru ciągle przypomina podstawowe nauki, to samolubny, egoistyczny, nieoświecony umysł ciągle je przekręca, wypacza, fragmentami zapomina i dlatego nakazał wspólne odczytywanie całkiem podstawowych nauk i wskazań jakie był udzielił. Czytanie duchowego elementarza kazań Buddhy trwało bodaj trzy dni z niewielkimi przerwami na odpoczynek i sen, i taki też jest elementarz Zakonu Himalaya! Z pszenicznego ziarna, które hojnie rozdajemy, zawsze musi zrodzić się pszenica, a nie kąkol o jakim tu wspominamy, gdyż to nie my sialiśmy kąkol w umysłach Aspirantów – Upasaka, takich jak Savitar, Devi, Adila czy Matariśwan.

	Demoniczni ludzie chętnie przychodzą do każdej Sanghi, udając światłe Anioły, zdają się szybko osiągać postępy, a wśród żarliwych Bhaktów zdają się przodować i wyróżniać, a wszystko to li tylko po to, żeby potem gwałtownie zgasnąć, zniknąć i z wielkim szumem i hukiem, z rumorem demona uciec i zniknąć, a każdy najdrobniejszy nawet ku temu drobiazg jest dla nich powodem upadku. Chcą być szybko równi Bogu (Guru), a nawet za takich się uważają, gdyż to jest właśnie lucyferyczny błąd wyniosłości, wywyższenia się bądź zrównania ze swoim Boskim Guru. Adept musi ćwiczyć się w pokornej i uniżonej postawie, rzeczywiście, a nie tylko udawać Bhakti swoimi emocjami bez poparcia w Czynie, a przecież Pan Krszńa uczy, że to Czyn jest tym, co ma znaczenie, a Bhakti to Czyny, a nie słowa i emocje. Nie będzie Uczeń ponad Mistrza, ani Sługa (Sewaka) ponad swego Pana (Pati) –mówił Chrystus – jednak Śakti czy Taranga, a także Adila czy Tarangini, niepomni, że ich demoniczna natura jeszcze się w nich nie przetransformowała nawet do stanu Człowieczeństwa, gdyż to czym są nie jest stabilne, usiłują z pomocą wyniosłości zaszkodzić sobie odrzucając wszelkie rady, napomnienia i prace, które Wola Boża daje im ustami Guru. Kiedy dawaliśmy Adili pracę prowadzenia zajęć w Krakowie, odrzuciła ją, kiedy daliśmy jej pracę pisania ezoterycznych listów, odrzuciła ją, kiedy uczyliśmy ją rytuału u stóp Guru, sprofanowała go dodając własne elementy, a kiedy uczyliśmy ją, że nie rozwija się seksualnych fantazji w stosunku do Guru, to postępowała wręcz odwrotnie, aż w końcu Lechery – Demon Lubieżności pokręcił tej osobie w głowie. Izolowanie od ludzi i brak rozpowszechniania naszej Dharmy to także występki wbrew naszym zaleceniom. I tak ludzi, których ratujemy przed zatratą w piekłach, okazują nam swoją niewdzięczność, zawracając w światy piekielnego zła, zamiast kierować się ku temu co Czyste i Święte i Dobre. A my wymagamy tylko zwiększania wysiłku odrobinę acz systematycznie, aby przybliżyć się do Niebios – Królestwa Boga, ale przecież nikogo nie będziemy ciągnąć siłą, gdyż każdy sam musi iść, tyle że razem z nami, razem z Przewodnikiem, który w odpowiednim czasie odsłania nowe prace i ukazuje nowe horyzonty, także te całkiem Mistyczne, jako Upadeśa. Już Buddha wszak mówił, że chociaż Guru ciągle przypomina podstawowe nauki, to samolubny, egoistyczny, nieoświecony umysł ciągle je przekręca, wypacza, fragmentami zapomina i dlatego nakazał wspólne odczytywanie całkiem podstawowych nauk i wskazań jakie był udzielił. Czytanie duchowego elementarza kazań Buddhy trwało bodaj trzy dni z niewielkimi przerwami na odpoczynek i sen, i taki też jest elementarz Zakonu Himalaya! Z pszenicznego ziarna, które hojnie rozdajemy, zawsze musi zrodzić się pszenica, a nie kąkol o jakim tu wspominamy, gdyż to nie my sialiśmy kąkol w umysłach Aspirantów – Upasaka, takich jak Savitar, Devi, Adila czy Matariśwan.

Caroli o 15:03, 9 wrz 2025

2025-09-09T15:03:56Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:03, 9 wrz 2025
Linia 100:		Linia 100:


	'''34.''' Chociaż mówimy że jest wielu Guru, a czasem, że Guru jest tylko Jeden, to mowa tu jest jedynie wyrazem odwiecznego sekretu, że chociaż jest nas 144 tysiące ludzkich powłok, to jednak w istocie jesteśmy jednym Guru, bo Boski Umysł, którego jesteśmy przejawieniem jest tylko Jeden i dlatego wszyscy razem jak i każdy z osobna jesteśmy Duchem Świętym, Czystym Światłem i specyficzna Aura naszej Obecności nie jest możliwa do wytworzenia przez zwyczajnych ludzi, chociażby przeczytali wszystkie Święte i Mistyczne Pisma. Czyni to ogromną różnicę między nami, Synami Boga, a zwykłymi ludzkimi synami i córami. Wszak nawet Chrystus czyni różnicę między Nami, a Synami Człowieczymi. Każdy grzech przeciw synowi człowieczemu (ludzkiej istocie) będzie odpuszczony, lecz grzech przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczony ani w tym życiu, ani w życiu przyszłym. I chociaż mówi się wprost o 144 tysiącach Wybranych i Świadkach Boga, którzy są Duchami Świętymi, Czystymi, żyjącymi pośród ludzi, to nawet ludzie niby religijni i trochę uduchowieni jakoś mało się tym przejmują, a samo pojęcie Guru często krytykują lub znieważają, nie bacząc w swej piekielnej głupocie na to jak wielki grzech, jaką zbrodnię popełniają. I chociaż nikt z Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości nigdy nie szukał wywyższenia i chociaż bratamy się w przyjaźni ze zwykłymi ludźmi, to jednak przekazujemy te podstawowe sekrety dla duchowego wzrostu wszystkich poszukujących, a przecież tak niewiele możemy ludziom przekazać z Boskiej Wszechwiedzy, gdyż ludzie nawet i te małe porcje duchowej wiedzy albo zapominają albo nie chcą wcielić w życie odmawiając uparcie postępowania zgodnie z naszymi wskazaniami. Oby je chociaż rozdawali innym!		'''34.''' Chociaż mówimy że jest wielu Guru, a czasem, że Guru jest tylko Jeden, to mowa tu jest jedynie wyrazem odwiecznego sekretu, że chociaż jest nas '''144 tysiące''' ludzkich powłok, to jednak w istocie jesteśmy jednym [[Guru]], bo '''Boski Umysł''', którego jesteśmy przejawieniem jest tylko Jeden i dlatego wszyscy razem jak i każdy z osobna jesteśmy '''Duchem Świętym''', '''Czystym Światłem''' i specyficzna '''Aura''' naszej Obecności nie jest możliwa do wytworzenia przez zwyczajnych ludzi, chociażby przeczytali wszystkie Święte i Mistyczne Pisma. Czyni to ogromną różnicę między nami, '''Synami Boga''', a zwykłymi ludzkimi synami i córami. Wszak nawet [[Chrystus]] czyni różnicę między Nami, a Synami Człowieczymi. Każdy grzech przeciw synowi człowieczemu (ludzkiej istocie) będzie odpuszczony, lecz grzech przeciwko '''Duchowi Świętemu''' nie będzie odpuszczony ani w tym życiu, ani w życiu przyszłym. I chociaż mówi się wprost o '''144 tysiącach''' Wybranych i Świadkach Boga, którzy są Duchami Świętymi, Czystymi, żyjącymi pośród ludzi, to nawet ludzie niby religijni i trochę uduchowieni jakoś mało się tym przejmują, a samo pojęcie "Guru" często krytykują lub znieważają, nie bacząc w swej piekielnej głupocie na to jak wielki grzech, jaką zbrodnię popełniają. I chociaż nikt z '''Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości''' nigdy nie szukał wywyższenia i chociaż bratamy się w przyjaźni ze zwykłymi ludźmi, to jednak przekazujemy te podstawowe sekrety dla duchowego wzrostu wszystkich poszukujących, a przecież tak niewiele możemy ludziom przekazać z Boskiej Wszechwiedzy, gdyż ludzie nawet i te małe porcje duchowej wiedzy albo zapominają albo nie chcą wcielić w życie odmawiając uparcie postępowania zgodnie z naszymi wskazaniami. Oby je chociaż rozdawali innym!


	Timokracja oznacza zespołowe współzarządzanie na zasadzie wspólnego wyboru i decyzji. Rola Patis jest bardzo poważna, gdyż ich zwierzchnictwo musi być wyrazem Woli Całości, która jest właśnie Wolą Boga i dlatego obieramy Patis wspólnie jako zgrany zespół duchowo zharmonizowany z Głębi Serca, tak pomiędzy sobą jak i z Guru i w efekcie z Bogiem. Pradżapati, Pan Stworzeń, może być dla nas Boskim Wzorem, faktycznym duchowym przykładem, gdyż podjąwszy się pracy, ciągle ją pełni i rozwija. Obowiązkiem Patis, Aćarjów, Liderów w ogóle jest promowanie i rozwijanie działalności w której uczestniczymy. Oczywiście człowiek musi dużo pracować nad swoim duchowym rozwojem, gdyż osiągnięcie nawet półmetka ludzkiego rozwoju wymaga ogromnej duchowej nauki i praktyki oraz służby, a przecież stadium Manisza, to tylko Pełnia Człowieczeństwa, Wzór Człowieczeństwa i do ostatniej stacji Dewata (Boskość) daleka stąd jeszcze Droga. Zarząd Niebios składa się z 72 Sprawiedliwych Mędrców, Mistrzów Mądrości, pośród których znajdziemy wielkich i sławnych Proroków takich jak Król Râma, Zaratusztra, Krszńa, Jezus, Ćaitanja, Mohammad, Nanak, Noe, Abraham, Mojżesz, Eliasz, Padmasambhawa, Lao Tsy, Henoch, Set, Dattatreya, Bâbadźi, Buddha czy Morja, a wszystkich ich łączy przede wszystkim to, że z poświęceniem życia wielce rozpowszechnili Orędzie Boga pośród tysięcy i milionów ludzi na tej planecie. Zarząd Niebios spotyka się pod hierarchicznym zwierzchnictwem Króla Niebios, nazywanego imionami Śiwa, Mahâdewa lub Jahwah. Jeśli Aćarjowie naszego Bractwa chcą pełnić Wolę Bożą, to muszą iść w ślady tych wielkich Siedemdziesięciu Pajghambar, Światłodawców i szeroko rozprzestrzeniać dawaną przez nas Dharmę – Duchową Naukę, Praktykę i Pracę. Nikt nie może ignorować zadanej mu pracy ani odrzucać powierzonych mu obowiązków, gdyż pełnienie Dharmy Aćarji to pełnienie Obowiązku Głosiciela, Misjonarza, Nauczyciela, Kapłana, Proroka. Pan Śiwa Mahâdewa zwany także w języku biblijnym Elohim Jahwah jest naszym ostatecznym Paśupati – Władcą Dusz, Pasterzem i Ojcem Niebios. Im bardziej każdy z nas jednoczy się z Bogiem tym bardziej wszyscy stajemy się zgodni i jednomyślni, więc łatwiej o timokratyczny konsensus, a przecież ludziom na zachodzie znana jest myśl Chrystusa, który powiedział: „Jednomyślcie i pokój mój między sobą zachowujcie.” Wspólnota timokratyczna to wspólnota ludzi żyjących w pokoju i zgodzie dla wspólnego Dobra, i Rozwoju Duchowego.		'''35.''' '''Timokracja''' oznacza '''zespołowe współzarządzanie''' na zasadzie wspólnego wyboru i decyzji. Rola '''Patis''' jest bardzo poważna, gdyż ich zwierzchnictwo musi być wyrazem Woli Całości, która jest właśnie Wolą Boga i dlatego obieramy Patis wspólnie jako zgrany zespół duchowo zharmonizowany z '''Głębi Serca''', tak pomiędzy sobą jak i z Guru i w efekcie z Bogiem. [[Pradźapati\|Pradżapati]], Pan Stworzeń, może być dla nas Boskim Wzorem, faktycznym duchowym przykładem, gdyż podjąwszy się pracy, ciągle ją pełni i rozwija. Obowiązkiem Patis, Aćarjów, Liderów w ogóle jest '''promowanie i rozwijanie działalności''' w której uczestniczymy. Oczywiście człowiek musi dużo pracować nad swoim duchowym rozwojem, gdyż osiągnięcie nawet półmetka ludzkiego rozwoju wymaga ogromnej duchowej nauki i praktyki oraz służby, a przecież stadium '''Manisza''', to tylko Pełnia Człowieczeństwa, '''Wzór Człowieczeństwa''' i do ostatniej stacji [[Dewata]] (Boskość) daleka stąd jeszcze Droga. Zarząd Niebios składa się z '''72 Sprawiedliwych Mędrców''', Mistrzów Mądrości, pośród których znajdziemy wielkich i sławnych [[Prorok\|Proroków]] takich jak Król [[Rama\|Râma]], [[Zaratusztra]], [[Kryszna\|Krszńa]], [[Jezus]], Ćaitanja, [[Muhammad\|Mohammad]], Nanak, [[Noe]], [[Abraham]], [[Mojżesz]], [[Eliasz]], Padmasambhawa, Lao Tsy, [[Henoch]], Set, [[Dattareja\|Dattatreya]], [[Mahavatar Babaji\|Bâbadźi]], [[Buddha]] czy [[Morja]], a wszystkich ich łączy przede wszystkim to, że z poświęceniem życia wielce rozpowszechnili '''Orędzie Boga''' pośród tysięcy i milionów ludzi na tej planecie. Zarząd Niebios spotyka się pod hierarchicznym zwierzchnictwem Króla Niebios, nazywanego imionami [[Śiwa]], [[Mahadewa\|Mahâdewa]] lub [[JHWH\|Jahwah]]. Jeśli Aćarjowie naszego Bractwa chcą pełnić Wolę Bożą, to muszą iść w ślady tych wielkich '''Siedemdziesięciu Pajghambar''', Światłodawców i szeroko rozprzestrzeniać dawaną przez nas [[Dharma\|Dharmę]] – Duchową Naukę, Praktykę i Pracę. Nikt nie może ignorować zadanej mu pracy ani odrzucać powierzonych mu obowiązków, gdyż pełnienie [[Dharma\|Dharmy]] [[Aćarja\|Aćarji]] to pełnienie '''Obowiązku Głosiciela, Misjonarza, Nauczyciela, Kapłana, Proroka'''. Pan [[Śiwa]] [[Mahadewa\|Mahâdewa]] zwany także w języku biblijnym [[Elohim]] [[JHWH\|Jahwah]] jest naszym ostatecznym '''Paśupati''' – Władcą Dusz, Pasterzem i Ojcem Niebios. Im bardziej każdy z nas jednoczy się z Bogiem tym bardziej wszyscy stajemy się zgodni i jednomyślni, więc łatwiej o timokratyczny konsensus, a przecież ludziom na zachodzie znana jest myśl Chrystusa, który powiedział: ''„Jednomyślcie i pokój mój między sobą zachowujcie.”'' Wspólnota timokratyczna to wspólnota ludzi żyjących w pokoju i zgodzie dla wspólnego Dobra, i Rozwoju Duchowego.


	Upasaka to Praktykant, Aspirant, osoba praktykująca, która z naszych dłoni przyjęła Duchową Inicjację albo podjęła się doskonalenia siebie z pomocą danych przez nas Duchowych Praktyk, a takich osób w przeciągu naszego życia spotkaliśmy wiele tysięcy. Niestety tylko bardzo nieliczni stają się naszymi Uczniami, Czela, a przecież cała nasza praca skupia się na znalezieniu Duchowych Uczniów. Aćarja musi dać szansę wielu, aby móc znaleźć nielicznych, a przecież ludzi Seria jest jakieś 375 milionów i są to Ci, którzy gotowi są poświęcić siebie dla Dobra innych, a nie, tak jak demoniczny Savitar, unikać ludzi i nie chcieć dla nikogo zrobić nic dobrego, a potem jeszcze udawać, że nie wie jaką jest rola Duchowego Nauczyciela, a taką pozycję przecież otrzymał od Boga, a byliśmy tego świadkiem i błogosławieństwem. Ale praktykanci już tacy są, że chcieliby zaszczytów i tytułów, ale demon lenistwa i rozwiązłości nieokiełznany ani nie spalony w ogniu żarliwości dominuje i opętuje subtelnie świadomość kierując taką dobrze się nawet zapowiadającą duszę na manowce, a w efekcie ku upadkowi w kompletną ciemność. A my tyle uczyliśmy, że to służba dla innych i poświęcenie się dla Dobra Wspólnoty i wzrostu nowych dusz otwiera aćarjom ścieżkę osiągnięcia wyższej wiedzy, a wielkość pracy i zaangażowania, Tapas, jest pierwszym filarem Siedmiorakiego Poznania Prawdy. Nie możemy jak Savitar żyć w błędzie wspominania dawnych znajomych ze wspólnych spotkań, gdyż skoro ich nie ma, to z pewnością upadli, ale mamy pracę, którą musimy się gorliwie zajmować, a to jest karmienie nowych dusz wodą żywą, boskim pokarmem nauk i praktyk, przychodzących z Boskiej Świadomości Gurudewa naszej linii przekazu. Czyż nie uczyliśmy zapominania przeszłości i otwierania się dla przyszłości, dla każdej nowej duszy, aby ich serca dotykać ognistą pochodnią naszej Żarliwości? Rozumiemy, że dusze, które wyszły z ciemności piekieł i mają w zwyczaju odrzucać to, co wskazane jest przez Boga, takie jak Matariśwan, Savitar czy Śankara chcą interesującej wiedzy, uznania, wtajemniczenia, ale nie chcą wykonać Pracy, Sewy w naszym Orszaku, która do Mądrości Bożej wiedzie, więc ich błąd odchodzenia i wycofywania się jest zaiste rzeczą straszną rzeczą przed Sądem Bożym. Ich wspólnym błędem jest zamykanie serca przed innymi, przerost egoizmu, a nade wszystko też potworne tchórzostwo, które na Drodze zawsze wiedzie do zguby i upadku, gdyż Pan Morja zawsze uczył, że pierwszą Cechą Serca jest Wiraga – Odwaga, Bohaterstwo. My też prawdziwych i szczerych Przyjaciół poznajemy w biedzie, a tylko spośród nich możemy naszymi rękami uczynić sobie Ucznia. Wszystkie duchowe szkoły i tradycje uznają ten fakt, że Ci, którzy nie słuchają Guru i odchodzą są tymi, którzy upadli, a przecież Chrystus powtarzał za Buddhą, a ten za Râmą, że Diabeł (Mâra) krąży wokół wspólnoty (Sangha) jak lew ryczący i patrzy kogo pożreć, a wilk (drapieżny Demon) odgania owcę od stada, aby ją zagryźć. Odsuwanie się i izolacja od Guru i Sanghi, możliwa na różne sposoby jest zwykle początkiem upadku, widoczną oznaką, że Ciemna Siła izoluje sobie duszę, aby ją zniszczyć i doprowadzić do upadku. Ci, którzy odeszli nigdy nie są tymi, którzy ukończyli Studiowanie Dharmy, zawsze zaś są odpadłymi lub upadłymi, gdyż Ci, którzy ukończą u nas naukę, będą tymi, którzy razem z Guru będą naszą Wspólnotę wprowadzać do Raju Niebios! Modlimy się tylko, żeby Dobry Bóg pozwolił im w przyszłym żywocie jeszcze raz zacząć od początku, ale przecież nie mamy monopolu na robienie tak wielkich cudów, a sam Chrystus-Maitreya uczy, że niemożliwym jest ponowne nawrócenie tych, którzy z własnej woli upadli porzucając Duchową Drogę.		'''36.''' Upasaka to Praktykant, Aspirant, osoba praktykująca, która z naszych dłoni przyjęła Duchową Inicjację albo podjęła się doskonalenia siebie z pomocą danych przez nas Duchowych Praktyk, a takich osób w przeciągu naszego życia spotkaliśmy wiele tysięcy. Niestety tylko bardzo nieliczni stają się naszymi Uczniami, Czela, a przecież cała nasza praca skupia się na znalezieniu Duchowych Uczniów. Aćarja musi dać szansę wielu, aby móc znaleźć nielicznych, a przecież ludzi Seria jest jakieś 375 milionów i są to Ci, którzy gotowi są poświęcić siebie dla Dobra innych, a nie, tak jak demoniczny Savitar, unikać ludzi i nie chcieć dla nikogo zrobić nic dobrego, a potem jeszcze udawać, że nie wie jaką jest rola Duchowego Nauczyciela, a taką pozycję przecież otrzymał od Boga, a byliśmy tego świadkiem i błogosławieństwem. Ale praktykanci już tacy są, że chcieliby zaszczytów i tytułów, ale demon lenistwa i rozwiązłości nieokiełznany ani nie spalony w ogniu żarliwości dominuje i opętuje subtelnie świadomość kierując taką dobrze się nawet zapowiadającą duszę na manowce, a w efekcie ku upadkowi w kompletną ciemność. A my tyle uczyliśmy, że to służba dla innych i poświęcenie się dla Dobra Wspólnoty i wzrostu nowych dusz otwiera aćarjom ścieżkę osiągnięcia wyższej wiedzy, a wielkość pracy i zaangażowania, Tapas, jest pierwszym filarem Siedmiorakiego Poznania Prawdy. Nie możemy jak Savitar żyć w błędzie wspominania dawnych znajomych ze wspólnych spotkań, gdyż skoro ich nie ma, to z pewnością upadli, ale mamy pracę, którą musimy się gorliwie zajmować, a to jest karmienie nowych dusz wodą żywą, boskim pokarmem nauk i praktyk, przychodzących z Boskiej Świadomości Gurudewa naszej linii przekazu. Czyż nie uczyliśmy zapominania przeszłości i otwierania się dla przyszłości, dla każdej nowej duszy, aby ich serca dotykać ognistą pochodnią naszej Żarliwości? Rozumiemy, że dusze, które wyszły z ciemności piekieł i mają w zwyczaju odrzucać to, co wskazane jest przez Boga, takie jak Matariśwan, Savitar czy Śankara chcą interesującej wiedzy, uznania, wtajemniczenia, ale nie chcą wykonać Pracy, Sewy w naszym Orszaku, która do Mądrości Bożej wiedzie, więc ich błąd odchodzenia i wycofywania się jest zaiste rzeczą straszną rzeczą przed Sądem Bożym. Ich wspólnym błędem jest zamykanie serca przed innymi, przerost egoizmu, a nade wszystko też potworne tchórzostwo, które na Drodze zawsze wiedzie do zguby i upadku, gdyż Pan Morja zawsze uczył, że pierwszą Cechą Serca jest Wiraga – Odwaga, Bohaterstwo. My też prawdziwych i szczerych Przyjaciół poznajemy w biedzie, a tylko spośród nich możemy naszymi rękami uczynić sobie Ucznia. Wszystkie duchowe szkoły i tradycje uznają ten fakt, że Ci, którzy nie słuchają Guru i odchodzą są tymi, którzy upadli, a przecież Chrystus powtarzał za Buddhą, a ten za Râmą, że Diabeł (Mâra) krąży wokół wspólnoty (Sangha) jak lew ryczący i patrzy kogo pożreć, a wilk (drapieżny Demon) odgania owcę od stada, aby ją zagryźć. Odsuwanie się i izolacja od Guru i Sanghi, możliwa na różne sposoby jest zwykle początkiem upadku, widoczną oznaką, że Ciemna Siła izoluje sobie duszę, aby ją zniszczyć i doprowadzić do upadku. Ci, którzy odeszli nigdy nie są tymi, którzy ukończyli Studiowanie Dharmy, zawsze zaś są odpadłymi lub upadłymi, gdyż Ci, którzy ukończą u nas naukę, będą tymi, którzy razem z Guru będą naszą Wspólnotę wprowadzać do Raju Niebios! Modlimy się tylko, żeby Dobry Bóg pozwolił im w przyszłym żywocie jeszcze raz zacząć od początku, ale przecież nie mamy monopolu na robienie tak wielkich cudów, a sam Chrystus-Maitreya uczy, że niemożliwym jest ponowne nawrócenie tych, którzy z własnej woli upadli porzucając Duchową Drogę.

Caroli o 14:30, 9 wrz 2025

2025-09-09T14:30:15Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:30, 9 wrz 2025
Linia 94:		Linia 94:


	'''32.''' Każdy dobrowolnie przystąpił do Wspólnoty Światła jaką jest '''Parwata''' [[Sangha]], Górska Wspólnota Bhikszu i Bhikszuni oraz Upasaka (Mnichów i Mniszek oraz świeckich aspirantów). Parwata ma związek oczywisty z Boginią [[Parwati]], małżonką Boga i z żeńską świątynią [[Lalita]] [[Dewi]], a naszą nauką jest nade wszystko magiczna nauka społeczna zwana [[Tantra\|Tantrą]] w swym głębokim wymiarze. Lider czy Adept naszego Bractwa zgodnie z naukami tantrycznymi może być doradcą społeczeństwa zwykłych ludzi i wielu spontanicznie idzie za tym głosem ochotnie pomagając swoim człowieczym braciom i siostrom. Można powiedzieć, że ci, którzy spontanicznie poszli za strumieniem [[Dharma\|Dharmy]] i spełniają swój obowiązek ratowania innych dusz z odmętów demonicznej światowości są nam bliżsi znacznie niż ci, którzy obiecali pełnienie duchowej pracy, ale gdy zostali Aćarjami wymigują się jak Sawitar, czy też porzucają pracę jak Matariśwan i Adila. Błogosławimy przecież tylko tych, którzy spełniają swoje obowiązki, swoją Dharmę, a jeśli ktoś spotkał w ogóle nasze Bractwo, to już miał wiele szczęścia i zdarzył mu się wielki w życiu Cud. O ile bardziej musimy też rozwijać Dharmę Lajów, która zmierza do Transformacji Społeczeństwa, bo w każdym czasie społecznych i socjalnych transformacji ze Świątyni Dewalajam schodzi nas na ziemię pewna ilość aby wzmóc przemiany ku Dobremu. Kiedy z ośmioma naszymi przyjaciółmi zaszliśmy na Ziemię u przełomu lat 50 i 60 ubiegłego wieku, jedynym naszym celem było uratowanie świata demonicznych ludzi przed totalną atomową zagładą czy raczej przed zbiorowym samobójstwem do jakiego wiodły atomowe pomysły zachodnich militarystów. Nasze przyjście Mocą Dhjâny rozpoczęło kulturową rewolucję w wielu miejscach kuli ziemskiej i przyspieszyło socjalny postęp, jednak siły zła, konserwatywna siła wstecznictwa, wiele z naszych osiągnięć unicestwiła lub zniszczyć próbuje. My zaś siłą promiennej doskonałości jako Dhjânczohani Dewalajam pracujemy niezmordowanie nad ulepszeniem świata.		'''32.''' Każdy dobrowolnie przystąpił do Wspólnoty Światła jaką jest '''Parwata''' [[Sangha]], Górska Wspólnota Bhikszu i Bhikszuni oraz Upasaka (Mnichów i Mniszek oraz świeckich aspirantów). Parwata ma związek oczywisty z Boginią [[Parwati]], małżonką Boga i z żeńską świątynią [[Lalita]] [[Dewi]], a naszą nauką jest nade wszystko magiczna nauka społeczna zwana [[Tantra\|Tantrą]] w swym głębokim wymiarze. Lider czy Adept naszego Bractwa zgodnie z naukami tantrycznymi może być doradcą społeczeństwa zwykłych ludzi i wielu spontanicznie idzie za tym głosem ochotnie pomagając swoim człowieczym braciom i siostrom. Można powiedzieć, że ci, którzy spontanicznie poszli za strumieniem [[Dharma\|Dharmy]] i spełniają swój obowiązek ratowania innych dusz z odmętów demonicznej światowości są nam bliżsi znacznie niż ci, którzy obiecali pełnienie duchowej pracy, ale gdy zostali [[Aćarja\|Aćarjami]] wymigują się jak Sawitar, czy też porzucają pracę jak Matariśwan i Adila. Błogosławimy przecież tylko tych, którzy spełniają swoje obowiązki, swoją Dharmę, a jeśli ktoś spotkał w ogóle nasze Bractwo, to już miał wiele szczęścia i zdarzył mu się wielki w życiu Cud. O ile bardziej musimy też rozwijać '''Dharmę Lajów''', która zmierza do '''Transformacji Społeczeństwa''', bo w każdym czasie społecznych i socjalnych transformacji ze '''Świątyni Dewalajam''' schodzi nas na ziemię pewna ilość, aby wzmóc przemiany ku '''Dobremu'''. Kiedy z ośmioma naszymi przyjaciółmi zaszliśmy na Ziemię u przełomu lat 50 i 60 ubiegłego wieku, jedynym naszym celem było uratowanie świata demonicznych ludzi przed totalną atomową zagładą czy raczej przed zbiorowym samobójstwem do jakiego wiodły atomowe pomysły zachodnich militarystów. Nasze przyjście '''Mocą''' [[Dhjana\|Dhjâny]] rozpoczęło kulturową rewolucję w wielu miejscach kuli ziemskiej i przyspieszyło socjalny postęp, jednak siły zła, konserwatywna siła wstecznictwa, wiele z naszych osiągnięć unicestwiła lub zniszczyć próbuje. My zaś siłą promiennej doskonałości jako '''Dhjânczohani Dewalajam''' pracujemy niezmordowanie nad ulepszeniem świata.


	Błogosławimy tych, którzy piszą do nas listy i tych, którzy zjednoczyli się z naszą myślą, światłem i wolą. Błogosławimy tych, którzy pracują nad ustanowieniem ludowładztwa, czyli demokracji i tych, którzy budują timokratyczną wspólnotę, komunę światłości, dokładnie taką komunę, jaką stanowili Uczniowie Buddhy, czy Uczniowie Chrystusa. Dewy, Anioły połączone są ze sobą w ten sposób, że w duchowym świecie wszyscy ~~maja~~ jeden wspólny umysł (Sutrâma Manas), który jest umysłem Wspaniałej albo Radosnej Księgi. Mamy więc sytuację, w której panuje pełnia Wolności, ale nie można niczego ukryć już na poziomie myśli, gdyż każda myśl jednostki jest natychmiast znana całej społeczności, a my przecież tworząc na Ziemi jakąkolwiek duchową organizację uczymy ludzi, żeby odczuwali się wzajemnie głęboko i rozumieli oraz jednoczyli Sercem, co daje chociaż częściowo takie połączenie, jak pełnia naszej Jedności w Niebiańskim Świecie. Istoty, które jak Adila czy Śankara izolują się od tej Jedności i jeszcze zwalczają wzajemnie, na pewno nie zdają egzaminu z próby jaką jest współpraca i wzajemne wsparcie oraz połączenie Serc na Niebiański przecież sposób. A my jako Guru jesteśmy w istocie Jednym Umysłem, co tak bardzo wymagał tak Chrystus jak i Buddha, kiedy każdy z nich mówił: „Bądźcie jednej myśli, jedno myślcie”, a to przecież jest i konsensus. Sutrâma Manas to Umysł Boga, Umysł Wszechwiedzący, a my tylko się w nim zatracamy gubiąc Egoizm. Anawa, Ego jest największą przeszkodą w duchowym rozwoju człowieczego gatunku.		'''33.''' Błogosławimy tych, którzy piszą do nas listy i tych, którzy zjednoczyli się z naszą myślą, światłem i wolą. Błogosławimy tych, którzy pracują nad ustanowieniem '''ludowładztwa''', czyli '''demokracji''' i tych, którzy budują '''timokratyczną wspólnotę''', komunę światłości, dokładnie taką komunę, jaką stanowili Uczniowie [[Buddha\|Buddhy]], czy Uczniowie [[Chrystus\|Chrystusa]]. [[Dewa\|Dewy]], [[Anioły]] połączone są ze sobą w ten sposób, że w duchowym świecie wszyscy mają jeden wspólny umysł ([[Sutra\|Sutrâma]] [[Manas]]), który jest '''umysłem''' Wspaniałej albo '''Radosnej Księgi'''. Mamy więc sytuację, w której panuje pełnia Wolności, ale nie można niczego ukryć już na poziomie myśli, gdyż każda myśl jednostki jest natychmiast znana całej społeczności, a my przecież tworząc na Ziemi jakąkolwiek duchową organizację uczymy ludzi, żeby odczuwali się wzajemnie głęboko i rozumieli oraz jednoczyli Sercem, co daje chociaż częściowo takie połączenie, jak pełnia naszej Jedności w Niebiańskim Świecie. Istoty, które jak Adila czy Śankara izolują się od tej Jedności i jeszcze zwalczają wzajemnie, na pewno nie zdają egzaminu z próby jaką jest współpraca i wzajemne wsparcie oraz połączenie Serc na Niebiański przecież sposób. A my jako [[Guru]] jesteśmy w istocie '''Jednym Umysłem''', co tak bardzo wymagał tak Chrystus jak i Buddha, kiedy każdy z nich mówił: ''„Bądźcie jednej myśli, jedno myślcie”'', a to przecież jest i '''konsensus'''. ''''Sutrâma Manas''' to '''Umysł Boga''', Umysł Wszechwiedzący, a my tylko się w nim zatracamy gubiąc Egoizm. [[Anawa]], Ego jest największą przeszkodą w duchowym rozwoju człowieczego gatunku.


	Chociaż mówimy że jest wielu Guru, a czasem, że Guru jest tylko Jeden, to mowa tu jest jedynie wyrazem odwiecznego sekretu, że chociaż jest nas 144 tysiące ludzkich powłok, to jednak w istocie jesteśmy jednym Guru, bo Boski Umysł, którego jesteśmy przejawieniem jest tylko Jeden i dlatego wszyscy razem jak i każdy z osobna jesteśmy Duchem Świętym, Czystym Światłem i specyficzna Aura naszej Obecności nie jest możliwa do wytworzenia przez zwyczajnych ludzi, chociażby przeczytali wszystkie Święte i Mistyczne Pisma. Czyni to ogromną różnicę między nami, Synami Boga, a zwykłymi ludzkimi synami i córami. Wszak nawet Chrystus czyni różnicę między Nami, a Synami Człowieczymi. Każdy grzech przeciw synowi człowieczemu (ludzkiej istocie) będzie odpuszczony, lecz grzech przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczony ani w tym życiu, ani w życiu przyszłym. I chociaż mówi się wprost o 144 tysiącach Wybranych i Świadkach Boga, którzy są Duchami Świętymi, Czystymi, żyjącymi pośród ludzi, to nawet ludzie niby religijni i trochę uduchowieni jakoś mało się tym przejmują, a samo pojęcie Guru często krytykują lub znieważają, nie bacząc w swej piekielnej głupocie na to jak wielki grzech, jaką zbrodnię popełniają. I chociaż nikt z Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości nigdy nie szukał wywyższenia i chociaż bratamy się w przyjaźni ze zwykłymi ludźmi, to jednak przekazujemy te podstawowe sekrety dla duchowego wzrostu wszystkich poszukujących, a przecież tak niewiele możemy ludziom przekazać z Boskiej Wszechwiedzy, gdyż ludzie nawet i te małe porcje duchowej wiedzy albo zapominają albo nie chcą wcielić w życie odmawiając uparcie postępowania zgodnie z naszymi wskazaniami. Oby je chociaż rozdawali innym!		'''34.''' Chociaż mówimy że jest wielu Guru, a czasem, że Guru jest tylko Jeden, to mowa tu jest jedynie wyrazem odwiecznego sekretu, że chociaż jest nas 144 tysiące ludzkich powłok, to jednak w istocie jesteśmy jednym Guru, bo Boski Umysł, którego jesteśmy przejawieniem jest tylko Jeden i dlatego wszyscy razem jak i każdy z osobna jesteśmy Duchem Świętym, Czystym Światłem i specyficzna Aura naszej Obecności nie jest możliwa do wytworzenia przez zwyczajnych ludzi, chociażby przeczytali wszystkie Święte i Mistyczne Pisma. Czyni to ogromną różnicę między nami, Synami Boga, a zwykłymi ludzkimi synami i córami. Wszak nawet Chrystus czyni różnicę między Nami, a Synami Człowieczymi. Każdy grzech przeciw synowi człowieczemu (ludzkiej istocie) będzie odpuszczony, lecz grzech przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczony ani w tym życiu, ani w życiu przyszłym. I chociaż mówi się wprost o 144 tysiącach Wybranych i Świadkach Boga, którzy są Duchami Świętymi, Czystymi, żyjącymi pośród ludzi, to nawet ludzie niby religijni i trochę uduchowieni jakoś mało się tym przejmują, a samo pojęcie Guru często krytykują lub znieważają, nie bacząc w swej piekielnej głupocie na to jak wielki grzech, jaką zbrodnię popełniają. I chociaż nikt z Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości nigdy nie szukał wywyższenia i chociaż bratamy się w przyjaźni ze zwykłymi ludźmi, to jednak przekazujemy te podstawowe sekrety dla duchowego wzrostu wszystkich poszukujących, a przecież tak niewiele możemy ludziom przekazać z Boskiej Wszechwiedzy, gdyż ludzie nawet i te małe porcje duchowej wiedzy albo zapominają albo nie chcą wcielić w życie odmawiając uparcie postępowania zgodnie z naszymi wskazaniami. Oby je chociaż rozdawali innym!

Caroli o 14:15, 9 wrz 2025

2025-09-09T14:15:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:15, 9 wrz 2025
Linia 88:		Linia 88:


	'''30.''' Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy, aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. [[Śirdi Sai Baba]] miał przecież tylko jednego '''Ucznia''', znanego jako '''Mohan Baba''', a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być [[Bhakta\|Bhaktą]], ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto [[Bhakti]] wobec [[Guru]] sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces '''Bhakti''', wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z [[Rakszas\|rakszasa]] stała się '''Człowiekiem''', a potem na powrót [[Dewa\|Dewą]], Świetlistym [[Anioły\|Aniołem]]. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z Archaniołem, a Ci zaś z Archontami. Będąc Archontem i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych hołdów wobec Guru, jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.		'''30.''' Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy, aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. [[Śirdi Sai Baba]] miał przecież tylko jednego '''Ucznia''', znanego jako '''Mohan Baba''', a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być [[Bhakta\|Bhaktą]], ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto [[Bhakti]] wobec [[Guru]] sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces '''Bhakti''', wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z [[Rakszas\|rakszasa]] stała się '''Człowiekiem''', a potem na powrót [[Dewa\|Dewą]], Świetlistym [[Anioły\|Aniołem]]. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z '''Archaniołem''', a Ci zaś z '''Archontami'''. Będąc '''Archontem''' i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych '''hołdów''' wobec [[Guru]], jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.

	Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą 16 żywotów o których mówił przecież Buddha dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. Bóg czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.

			'''31.''' Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga, jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki, jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą '''16 żywotów''' o których mówił przecież [[Buddha]] dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. [[Bóg]] czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.

	~~== ==~~

	Każdy dobrowolnie przystąpił do Wspólnoty Światła jaką jest Parwata Sangha, Górska Wspólnota Bhikszu i Bhikszuni oraz Upasaka (Mnichów i Mniszek oraz świeckich aspirantów). Parwata ma związek oczywisty z Boginią Parwati, małżonką Boga i z żeńską świątynią Lalita Dewi, a naszą nauką jest nade wszystko magiczna nauka społeczna zwana Tantrą w swym głębokim wymiarze. Lider czy Adept naszego Bractwa zgodnie z naukami tantrycznymi może być doradcą społeczeństwa zwykłych ludzi i wielu spontanicznie idzie za tym głosem ochotnie pomagając swoim człowieczym braciom i siostrom. Można powiedzieć, że ci, którzy spontanicznie poszli za strumieniem Dharmy i spełniają swój obowiązek ratowania innych dusz z odmętów demonicznej światowości są nam bliżsi znacznie niż ci, którzy obiecali pełnienie duchowej pracy, ale gdy zostali Aćarjami wymigują się jak Sawitar, czy też porzucają pracę jak Matariśwan i Adila. Błogosławimy przecież tylko tych, którzy spełniają swoje obowiązki, swoją Dharmę, a jeśli ktoś spotkał w ogóle nasze Bractwo, to już miał wiele szczęścia i zdarzył mu się wielki w życiu Cud. O ile bardziej musimy też rozwijać Dharmę Lajów, która zmierza do Transformacji Społeczeństwa, bo w każdym czasie społecznych i socjalnych transformacji ze Świątyni Dewalajam schodzi nas na ziemię pewna ilość aby wzmóc przemiany ku Dobremu. Kiedy z ośmioma naszymi przyjaciółmi zaszliśmy na Ziemię u przełomu lat 50 i 60 ubiegłego wieku, jedynym naszym celem było uratowanie świata demonicznych ludzi przed totalną atomową zagładą czy raczej przed zbiorowym samobójstwem do jakiego wiodły atomowe pomysły zachodnich militarystów. Nasze przyjście Mocą Dhjâny rozpoczęło kulturową rewolucję w wielu miejscach kuli ziemskiej i przyspieszyło socjalny postęp, jednak siły zła, konserwatywna siła wstecznictwa, wiele z naszych osiągnięć unicestwiła lub zniszczyć próbuje. My zaś siłą promiennej doskonałości jako Dhjânczohani Dewalajam pracujemy niezmordowanie nad ulepszeniem świata.		'''32.''' Każdy dobrowolnie przystąpił do Wspólnoty Światła jaką jest '''Parwata''' [[Sangha]], Górska Wspólnota Bhikszu i Bhikszuni oraz Upasaka (Mnichów i Mniszek oraz świeckich aspirantów). Parwata ma związek oczywisty z Boginią [[Parwati]], małżonką Boga i z żeńską świątynią [[Lalita]] [[Dewi]], a naszą nauką jest nade wszystko magiczna nauka społeczna zwana [[Tantra\|Tantrą]] w swym głębokim wymiarze. Lider czy Adept naszego Bractwa zgodnie z naukami tantrycznymi może być doradcą społeczeństwa zwykłych ludzi i wielu spontanicznie idzie za tym głosem ochotnie pomagając swoim człowieczym braciom i siostrom. Można powiedzieć, że ci, którzy spontanicznie poszli za strumieniem [[Dharma\|Dharmy]] i spełniają swój obowiązek ratowania innych dusz z odmętów demonicznej światowości są nam bliżsi znacznie niż ci, którzy obiecali pełnienie duchowej pracy, ale gdy zostali Aćarjami wymigują się jak Sawitar, czy też porzucają pracę jak Matariśwan i Adila. Błogosławimy przecież tylko tych, którzy spełniają swoje obowiązki, swoją Dharmę, a jeśli ktoś spotkał w ogóle nasze Bractwo, to już miał wiele szczęścia i zdarzył mu się wielki w życiu Cud. O ile bardziej musimy też rozwijać Dharmę Lajów, która zmierza do Transformacji Społeczeństwa, bo w każdym czasie społecznych i socjalnych transformacji ze Świątyni Dewalajam schodzi nas na ziemię pewna ilość aby wzmóc przemiany ku Dobremu. Kiedy z ośmioma naszymi przyjaciółmi zaszliśmy na Ziemię u przełomu lat 50 i 60 ubiegłego wieku, jedynym naszym celem było uratowanie świata demonicznych ludzi przed totalną atomową zagładą czy raczej przed zbiorowym samobójstwem do jakiego wiodły atomowe pomysły zachodnich militarystów. Nasze przyjście Mocą Dhjâny rozpoczęło kulturową rewolucję w wielu miejscach kuli ziemskiej i przyspieszyło socjalny postęp, jednak siły zła, konserwatywna siła wstecznictwa, wiele z naszych osiągnięć unicestwiła lub zniszczyć próbuje. My zaś siłą promiennej doskonałości jako Dhjânczohani Dewalajam pracujemy niezmordowanie nad ulepszeniem świata.

Caroli o 13:56, 9 wrz 2025

2025-09-09T13:56:58Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:56, 9 wrz 2025
Linia 88:		Linia 88:


	''30.''' Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy, aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. Śirdi Sai Baba miał przecież tylko jednego Ucznia, znanego jako Mohan Baba, a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być Bhaktą, ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto Bhakti wobec Guru sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces Bhakti, wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z rakszasa stała się Człowiekiem, a potem na powrót Dewą, Świetlistym Aniołem. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z Archaniołem, a Ci zaś z Archontami. Będąc Archontem i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych hołdów wobec Guru, jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.		'''30.''' Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy, aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. [[Śirdi Sai Baba]] miał przecież tylko jednego '''Ucznia''', znanego jako '''Mohan Baba''', a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być [[Bhakta\|Bhaktą]], ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto [[Bhakti]] wobec [[Guru]] sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces '''Bhakti''', wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z [[Rakszas\|rakszasa]] stała się '''Człowiekiem''', a potem na powrót [[Dewa\|Dewą]], Świetlistym [[Anioły\|Aniołem]]. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z Archaniołem, a Ci zaś z Archontami. Będąc Archontem i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych hołdów wobec Guru, jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.

	Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą 16 żywotów o których mówił przecież Buddha dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. Bóg czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.		Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą 16 żywotów o których mówił przecież Buddha dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. Bóg czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.

Caroli o 13:30, 9 wrz 2025

2025-09-09T13:30:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:30, 9 wrz 2025
Linia 79:		Linia 79:


	'''27.''' '''Przebaczenie''' jest wielką zasadą '''Bożego Prawa'', a nikogo nie wolno karać w żadnym wypadku, jeśli ofiara lub pokrzywdzony przebaczył i darował winę swemu katu. Ludziom nie wolno też karać tego, kto naprawił szkodę czy krzywdę poprzez przyjęte '''zadośćuczynienie'''. Tyle że wyrządzone zło trzeba naprawić szybko i skutecznie, gdyż trudno potem naprawić długotrwale uciążliwą szkodę. Zło wyrzucenia kogoś z jego mieszkania trzeba szybko naprawić, oddając człowiekowi jego dach nad głową. Ale nie widzieliśmy jeszcze, żeby jakiś faszystowski reżim naprawił krzywdę i wyrzuconemu na bruk z domu zaoferował miejsce do mieszkania inne niż ulica czy śmietnik historii. Kara dla zbrodniarzy państwowych, którzy czynią takie niegodziwe zło, będzie zaiste wielka, a będą dzielić taki sam los dłużej niż wszyscy ci, których bezdomnymi uczynili i cierpieć będą dwa razy tyle co cierpienia wyrządzili. Cóż, [[piekło]] jest jeszcze gorszym miejscem pobytu dla tych, którzy wyrządzają krzywdę. Kara uwięzienia na nic się nie zda dla złodzieja, o ile nie zmusi się go do odpracowania i zwrócenia tego co był ukradł. Uwięzienie stosuje się tylko wobec najbardziej złych i niszczycielskich istot, które bezmyślnie niszczą i zabijają i w żaden sposób nie da się ich naprawić ani zawrócić na dobrą drogę Cnoty i Prawości. '''Praca''' zaś uczy '''życia uczciwego''', oczywiście pod warunkiem, że i wynagrodzenie jest uczciwe, a pracujący nie jest oszukiwany i wyzyskiwany.		'''27.''' '''Przebaczenie''' jest wielką zasadą '''Bożego Prawa''', a nikogo nie wolno karać w żadnym wypadku, jeśli ofiara lub pokrzywdzony przebaczył i darował winę swemu katu. Ludziom nie wolno też karać tego, kto naprawił szkodę czy krzywdę poprzez przyjęte '''zadośćuczynienie'''. Tyle że wyrządzone zło trzeba naprawić szybko i skutecznie, gdyż trudno potem naprawić długotrwale uciążliwą szkodę. Zło wyrzucenia kogoś z jego mieszkania trzeba szybko naprawić, oddając człowiekowi jego dach nad głową. Ale nie widzieliśmy jeszcze, żeby jakiś faszystowski reżim naprawił krzywdę i wyrzuconemu na bruk z domu zaoferował miejsce do mieszkania inne niż ulica czy śmietnik historii. Kara dla zbrodniarzy państwowych, którzy czynią takie niegodziwe zło, będzie zaiste wielka, a będą dzielić taki sam los dłużej niż wszyscy ci, których bezdomnymi uczynili i cierpieć będą dwa razy tyle co cierpienia wyrządzili. Cóż, [[piekło]] jest jeszcze gorszym miejscem pobytu dla tych, którzy wyrządzają krzywdę. Kara uwięzienia na nic się nie zda dla złodzieja, o ile nie zmusi się go do odpracowania i zwrócenia tego co był ukradł. Uwięzienie stosuje się tylko wobec najbardziej złych i niszczycielskich istot, które bezmyślnie niszczą i zabijają i w żaden sposób nie da się ich naprawić ani zawrócić na dobrą drogę Cnoty i Prawości. '''Praca''' zaś uczy '''życia uczciwego''', oczywiście pod warunkiem, że i wynagrodzenie jest uczciwe, a pracujący nie jest oszukiwany i wyzyskiwany.

Caroli o 13:29, 9 wrz 2025

2025-09-09T13:29:18Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:29, 9 wrz 2025
Linia 37:		Linia 37:


	'''13.''' Koła burżuazyjno – militarne zawsze doprowadzały swoje narody do nędzy poprzez wyzysk i ekonomiczny kryzys, katastrofę społeczną. W ustroju partokratycznym żyjemy od kryzysu do kryzysu i balansujemy na krawędzi krachu i załamania gospodarki państwa. Najgorszy i najbardziej katastrofalny był model euroamerykański z lat trzydziestych, a ratował się tylko rozpętując kolejne wojny i wzmagając zbrojenia. Ci, którzy nawołują do wojny, mniejszej czy większej i prowadzą działania napastnicze na inne kraje to największe i najbardziej zbrodnicze Szatańskie, faszystowskie reżimy. '''Neutralność''', redukcja armii, odmowa udziału w napastniczych wojnach, to cechy wskazujące na '''państwa pokojowe''', o bardziej humanitarnych rządach, gdyż za zbrojeniami czy wojną tak czy owak stoją siły zła, a zasada człowieczeństwa pozwala jedynie na działania obronne w wypadku inwazji na własne terytorium. Możemy więc zapytać przykładowo, czy Afganistan napadł na Polskę, że wojska tego kraju jadą napadać na Afganistan? Cóż, władza uczestnicząca w zbrodniczej wojnie napastniczej na inny suwerenny kraj, ściąga sobie pomstę Bożą na swój naród, a '''pomsta Boża''' w swej części to także '''naturalne katastrofy''' takie jak susze, powodzie i pożary, które będą srodze nękać Polskę jako kraj napastniczy.		'''13.''' Koła '''burżuazyjno – militarne''' zawsze doprowadzały swoje narody do nędzy poprzez wyzysk i ekonomiczny kryzys, katastrofę społeczną. W ustroju partokratycznym żyjemy od kryzysu do kryzysu i balansujemy na krawędzi krachu i załamania gospodarki państwa. Najgorszy i najbardziej katastrofalny był model euroamerykański z lat trzydziestych, a ratował się tylko rozpętując kolejne wojny i wzmagając zbrojenia. Ci, którzy nawołują do wojny, mniejszej czy większej i prowadzą działania napastnicze na inne kraje to największe i najbardziej zbrodnicze Szatańskie, faszystowskie reżimy. '''Neutralność''', redukcja armii, odmowa udziału w napastniczych wojnach, to cechy wskazujące na '''państwa pokojowe''', o bardziej humanitarnych rządach, gdyż za zbrojeniami czy wojną tak czy owak stoją siły zła, a zasada człowieczeństwa pozwala jedynie na działania obronne w wypadku inwazji na własne terytorium. Możemy więc zapytać przykładowo, czy Afganistan napadł na Polskę, że wojska tego kraju jadą napadać na Afganistan? Cóż, władza uczestnicząca w zbrodniczej wojnie napastniczej na inny suwerenny kraj, ściąga sobie pomstę Bożą na swój naród, a '''pomsta Boża''' w swej części to także '''naturalne katastrofy''' takie jak susze, powodzie i pożary, które będą srodze nękać Polskę jako kraj napastniczy.


Linia 76:		Linia 76:


	'''26.''' Nasze Kręgi czy Okrągły Stół Rycerzy Króla Artura to ezoteryczne i elitarne Wspólnoty, które wyzuły się zazdrości, a oparły na Przyjaźni i Życzliwości, także wobec odstępców i nieprzyjaciół. Boską cechą jest Życzliwość i Przyjaźń, Maitri, a zazdrość i zawiść to najbardziej szkaradne postacie wszelkiej nienawiści. Chrystus zwany na wschodzie Maitreją uczy leczyć serce z zazdrości, bo duchy pełne zazdrości czy zawiści nie mają w sobie miejsca dla Życzliwości ani Przyjaźni. Miłowanie kogoś jest niemożliwe jeśli zazdrościmy, a biegun nienawiści to domena Szatanów i Demonów. Rozbójnik torturujący swoją ofiarę, czy policjant katujący rozbójnika są jednako sługami Szatana i wcieleniami Zła. Bóg, kiedy ludzie na Rajskiej Ziemi wyrządzili wielkie zło, nie zabił ich, nie uwięził ani nie torturował lecz wygnał z Raju, a to oznacza, że Boską Karą jest Banicja, a my jako cała ludzkość żyjemy tutaj jako banici na wygnaniu z Raju i musimy podjąć działania naprawcze, dzięki którym uzyskamy Przebaczenie Boga i prawo powrotu do Raju. Taki jest stan przeciętnego obywatela tej planety, chociaż mistycy potrafią odwiedzać Niebiański, Rajski Świat. Mistrz Ćaitanja wzniósł się do Raju, podobnie jak i Swami Śankara – Założyciel współczesnego Hinduizmu. Uczniowie Bâbadźi także oglądali Świat Niebiański za życia, a Ci, którzy przychodzą na weekendy z Mistrzem Himalaya często wyczuwają i wspominają szczególną, boską atmosferę, jaką Gurudewa Laja Jogi przynosi na Ziemię i rozpościera w swojej obecności. W istocie, spotykaliśmy Aniołów Boga już w czasach naszego dzieciństwa i nigdy nam nie brakowało ani nie zabraknie tych kontaktów, gdyż już dawno poznaliśmy podróżowanie po wyższych sferach egzystencji. Tworząc Krąg Mistyczny, Guru miał nadzieję, że chociaż niektórzy adepci naszego Bractwa będą w stanie podziwiać Świątynie Boskiego Ducha w jakich spotykamy się dla naszej wyższej pracy w Bogu. Przyjaźnią i miłością musimy wykorzenić zazdrość i zawiść we wszystkich jej postaciach, aby dorosnąć do naszego boskiego, timokratycznego państwa wspólnoty i zgodności.		'''26.''' Nasze Kręgi czy Okrągły Stół Rycerzy Króla Artura to ezoteryczne i elitarne Wspólnoty, które wyzuły się zazdrości, a oparły na '''Przyjaźni i Życzliwości''', także wobec odstępców i nieprzyjaciół. Boską cechą jest Życzliwość i Przyjaźń, [[Maitri]], a zazdrość i zawiść to najbardziej szkaradne postacie wszelkiej nienawiści. Chrystus zwany na wschodzie [[Maitreja\|Maitreją]] uczy leczyć serce z zazdrości, bo duchy pełne zazdrości czy zawiści nie mają w sobie miejsca dla Życzliwości ani Przyjaźni. Miłowanie kogoś jest niemożliwe jeśli zazdrościmy, a biegun nienawiści to domena [[Szatan\|Szatanów]] i [[Demon\|Demonów]]. Rozbójnik torturujący swoją ofiarę, czy policjant katujący rozbójnika są jednako sługami Szatana i wcieleniami Zła. [[Bóg]], kiedy ludzie na Rajskiej Ziemi wyrządzili wielkie zło, nie zabił ich, nie uwięził ani nie torturował lecz wygnał z Raju, a to oznacza, że Boską Karą jest '''Banicja''', a my jako cała ludzkość żyjemy tutaj jako banici na wygnaniu z Raju i musimy podjąć działania naprawcze, dzięki którym uzyskamy Przebaczenie Boga i prawo powrotu do Raju. Taki jest stan przeciętnego obywatela tej planety, chociaż mistycy potrafią odwiedzać Niebiański, Rajski Świat. Mistrz '''Ćaitanja''' wzniósł się do Raju, podobnie jak i [[Swami]] [[Adi Śankara\|Śankara]] – Założyciel współczesnego [[Hinduizm\|Hinduizmu]]. Uczniowie [[Mahavatar Babaji\|Bâbadźi]] także oglądali Świat Niebiański za życia, a Ci, którzy przychodzą na weekendy z Mistrzem Himalaya często wyczuwają i wspominają szczególną, boską atmosferę, jaką '''Gurudewa''' [[Laja Joga\|Laja Jogi]] przynosi na Ziemię i rozpościera w swojej obecności. W istocie, spotykaliśmy Aniołów Boga już w czasach naszego dzieciństwa i nigdy nam nie brakowało ani nie zabraknie tych kontaktów, gdyż już dawno poznaliśmy podróżowanie po wyższych sferach egzystencji. Tworząc '''Krąg Mistyczny''', [[Guru]] miał nadzieję, że chociaż niektórzy adepci naszego Bractwa będą w stanie podziwiać Świątynie Boskiego Ducha w jakich spotykamy się dla naszej wyższej pracy w Bogu. Przyjaźnią i miłością musimy wykorzenić zazdrość i zawiść we wszystkich jej postaciach, aby dorosnąć do naszego boskiego, timokratycznego państwa wspólnoty i zgodności.


	Przebaczenie jest wielką zasadą Bożego Prawa a nikogo nie wolno karać w żadnym wypadku, jeśli ofiara lub pokrzywdzony przebaczył i darował winę swemu katu. Ludziom nie wolno też karać tego, kto naprawił szkodę czy krzywdę poprzez przyjęte zadośćuczynienie. Tyle że wyrządzone zło trzeba naprawić szybko i skutecznie, gdyż trudno potem naprawić długotrwale uciążliwą szkodę. Zło wyrzucenia kogoś z jego mieszkania trzeba szybko naprawić, oddając człowiekowi jego dach nad głową. Ale nie widzieliśmy jeszcze, żeby jakiś faszystowski reżim naprawił krzywdę i wyrzuconemu na bruk z domu zaoferował miejsce do mieszkania inne niż ulica czy śmietnik historii. Kara dla zbrodniarzy państwowych, którzy czynią takie niegodziwe zło, będzie zaiste wielka, a będą dzielić taki sam los dłużej niż wszyscy ci, których bezdomnymi uczynili i cierpieć będą dwa razy tyle co cierpienia wyrządzili. Cóż, piekło jest jeszcze gorszym miejscem pobytu dla tych, którzy wyrządzają krzywdę. Kara uwięzienia na nic się nie zda dla złodzieja, o ile nie zmusi się go do odpracowania i zwrócenia tego co był ukradł. Uwięzienie stosuje się tylko wobec najbardziej złych i niszczycielskich istot, które bezmyślnie niszczą i zabijają i w żaden sposób nie da się ich naprawić ani zawrócić na dobrą drogę Cnoty i Prawości. Praca zaś uczy życia uczciwego, oczywiście pod warunkiem, że i wynagrodzenie jest uczciwe, a pracujący nie jest oszukiwany i wyzyskiwany.		'''27.''' '''Przebaczenie''' jest wielką zasadą '''Bożego Prawa'', a nikogo nie wolno karać w żadnym wypadku, jeśli ofiara lub pokrzywdzony przebaczył i darował winę swemu katu. Ludziom nie wolno też karać tego, kto naprawił szkodę czy krzywdę poprzez przyjęte '''zadośćuczynienie'''. Tyle że wyrządzone zło trzeba naprawić szybko i skutecznie, gdyż trudno potem naprawić długotrwale uciążliwą szkodę. Zło wyrzucenia kogoś z jego mieszkania trzeba szybko naprawić, oddając człowiekowi jego dach nad głową. Ale nie widzieliśmy jeszcze, żeby jakiś faszystowski reżim naprawił krzywdę i wyrzuconemu na bruk z domu zaoferował miejsce do mieszkania inne niż ulica czy śmietnik historii. Kara dla zbrodniarzy państwowych, którzy czynią takie niegodziwe zło, będzie zaiste wielka, a będą dzielić taki sam los dłużej niż wszyscy ci, których bezdomnymi uczynili i cierpieć będą dwa razy tyle co cierpienia wyrządzili. Cóż, [[piekło]] jest jeszcze gorszym miejscem pobytu dla tych, którzy wyrządzają krzywdę. Kara uwięzienia na nic się nie zda dla złodzieja, o ile nie zmusi się go do odpracowania i zwrócenia tego co był ukradł. Uwięzienie stosuje się tylko wobec najbardziej złych i niszczycielskich istot, które bezmyślnie niszczą i zabijają i w żaden sposób nie da się ich naprawić ani zawrócić na dobrą drogę Cnoty i Prawości. '''Praca''' zaś uczy '''życia uczciwego''', oczywiście pod warunkiem, że i wynagrodzenie jest uczciwe, a pracujący nie jest oszukiwany i wyzyskiwany.


	Gdyby wszyscy polityczni złodzieje zachodnich, partokratycznych reżimów musieli oddać wszystko to, co byli ukradli w swej karierze to niewątpliwie głód i nędza zniknęłaby nie tylko z tych krajów, ale i z całego świata. Każdy kto chce wejść do Królestwa Boga musi podjąć pracę i służbę na rzecz biednych i cierpiących, a częścią jest dzielenie się swymi dobrami z ubogimi poprzez bezpośrednią pomoc. Musimy oczywiście odróżnić rzeczywiste potrzeby głodujących, od jakichś nieuzasadnionych roszczeń. Wszyscy ci, którzy wyrzucają, niszczą i marnotrawią żywność zamiast rozdać ją głodnym, są zbrodniarzami, gdyż wielu ludzi na Ziemi, umiera każdego dnia z głodu i pragnienia. Lepiej zająć się nawadnianiem Sahary, niż angażować w zakupy do niczego nam niepotrzebnego a kosztownego uzbrojenia, które coraz więcej ludzi doprowadza do nędzy i śmierci. My, Uczniowie Boga uczymy się raczej miłosierdzia i dobroczynności niż wyzysku i militaryzmu, a narkomanie takie jak alkoholizm i nikotynizm są nam zupełnie obce. Można nas rozpoznać po wielu cechach i zachowaniach już od wczesnego dzieciństwa. Obcy jest nam fałsz, zakłamanie i zdrada. Pan Morja zawsze uczył, że zdrada jest najgorszym z grzechów, bo zdradzając Boga, zdradzamy Guru, zdradzamy nasze święte prawo i zasady, zdradzamy bliskich łamiąc wszelkie obietnice, a w końcu zdradzamy samych siebie zabijając własne dusze w piekielnym Awići, w samozagładzie własnej duszy, co jest końcem czarnego, sukienkowego czarnego maga w habicie.		'''28.''' Gdyby wszyscy polityczni złodzieje zachodnich, partokratycznych reżimów musieli oddać wszystko to, co byli ukradli w swej karierze to niewątpliwie głód i nędza zniknęłaby nie tylko z tych krajów, ale i z całego świata. Każdy kto chce wejść do Królestwa Boga musi podjąć pracę i służbę na rzecz biednych i cierpiących, a częścią jest dzielenie się swymi dobrami z ubogimi poprzez bezpośrednią pomoc. Musimy oczywiście odróżnić rzeczywiste potrzeby głodujących, od jakichś nieuzasadnionych roszczeń. Wszyscy ci, którzy wyrzucają, niszczą i marnotrawią żywność, zamiast rozdać ją głodnym, są zbrodniarzami, gdyż wielu ludzi na Ziemi, umiera każdego dnia z głodu i pragnienia. Lepiej zająć się nawadnianiem Sahary, niż angażować w zakupy do niczego nam niepotrzebnego a kosztownego uzbrojenia, które coraz więcej ludzi doprowadza do nędzy i śmierci. My, Uczniowie Boga uczymy się raczej '''miłosierdzia i dobroczynności''', niż wyzysku i militaryzmu, a narkomanie takie jak alkoholizm i nikotynizm są nam zupełnie obce. Można nas rozpoznać po wielu cechach i zachowaniach już od wczesnego dzieciństwa. Obcy jest nam fałsz, zakłamanie i zdrada. Pan [[Morja]] zawsze uczył, że '''zdrada''' jest najgorszym z grzechów, bo zdradzając Boga, zdradzamy Guru, zdradzamy nasze święte prawo i zasady, zdradzamy bliskich łamiąc wszelkie obietnice, a w końcu zdradzamy samych siebie zabijając własne dusze w piekielnym Awići, w samozagładzie własnej duszy, co jest końcem czarnego, sukienkowego czarnego maga w habicie.


	Poszukując duchowej rzeczywistości jaką wskazuje Odwieczna Droga, nigdy nie powinniśmy uciekać się do zdrady Guru ani Wspólnoty, gdyż wchodząc na Drogę w istocie jesteśmy w Komunii połączeni Boskim Duchem, Światłem i winniśmy żyć jako Rycerstwo Światłości i Czystości. Człowiek świadomie wypełniający Wolę Bożą zawsze ma czyste sumienie, a z wypełnieniem każdego wskazania czy polecenia Guru, Człowiek staje się coraz bardziej Świętym, Czystym. Kto raz zdradził swego Boskiego Guru, ten już nigdy nie będzie mógł odnaleźć Boga, chyba że naprawi zło, które był wyrządził i powróci na Służbę do swego Guru z pełnym oddaniem, z Bhakti. Wiedząc, że każda rada i zalecenie Guru prowadzi do duchowego wzrostu jeśli je wykonujemy, musimy bardzo uważać, aby nie pobłądzić i nie zgubić się w naszej duchowej podróży. W końcu może wyłoni się z nas prawdziwie timokratyczna wspólnota Wybranych, ale jeśli ktoś myśli, że 10 lat wystarczy aby znaleźć uznanie i aprobatę Boga dla jego wysiłków, to może się bardzo pomylić i gorzko rozczarować. My daliśmy tylko obietnicę, że kto przez czterdzieści lat będzie usilnie podążał za nami w naszej Świętej Służbie, ten może liczyć na uznanie w oczach Boga i miejsce w nieziemskim, rajskim mieszkaniu. Jeśli ktoś kilka lat popraktykował i domaga się wysokich zaszczytów i tytułów, to należy to wziąć za oznakę skrajnej głupoty i rodzaj pomieszania umysłu z powodu niewiedzy i demonicznych inklinacji. Pierwsze siedem lat praktyki i uczestnictwa w naszej Wspólnocie, przypomina coś na miarę szkoły podstawowej i trudno domagać się uznania godnego profesora.		'''29.''' Poszukując duchowej rzeczywistości jaką wskazuje Odwieczna Droga, nigdy nie powinniśmy uciekać się do zdrady Guru ani Wspólnoty, gdyż wchodząc na Drogę w istocie jesteśmy w Komunii połączeni Boskim Duchem, Światłem i winniśmy żyć jako '''Rycerstwo Światłości i Czystości'''. Człowiek świadomie wypełniający Wolę Bożą zawsze ma czyste sumienie, a z wypełnieniem każdego wskazania czy polecenia Guru, Człowiek staje się coraz bardziej Świętym, Czystym. Kto raz zdradził swego Boskiego Guru, ten już nigdy nie będzie mógł odnaleźć Boga, chyba że naprawi zło, które był wyrządził i powróci na Służbę do swego Guru z pełnym oddaniem, z [[Bhakti]]. Wiedząc, że każda rada i zalecenie Guru prowadzi do duchowego wzrostu jeśli je wykonujemy, musimy bardzo uważać, aby nie pobłądzić i nie zgubić się w naszej duchowej podróży. W końcu może wyłoni się z nas prawdziwie timokratyczna wspólnota Wybranych, ale jeśli ktoś myśli, że 10 lat wystarczy, aby znaleźć uznanie i aprobatę Boga dla jego wysiłków, to może się bardzo pomylić i gorzko rozczarować. My daliśmy tylko obietnicę, że kto przez '''czterdzieści lat''' będzie usilnie podążał za nami w naszej '''Świętej Służbie''', ten może liczyć na uznanie w oczach Boga i miejsce w nieziemskim, rajskim mieszkaniu. Jeśli ktoś kilka lat popraktykował i domaga się wysokich zaszczytów i tytułów, to należy to wziąć za oznakę skrajnej głupoty i rodzaj pomieszania umysłu z powodu niewiedzy i demonicznych inklinacji. Pierwsze siedem lat praktyki i uczestnictwa w naszej Wspólnocie, przypomina coś na miarę szkoły podstawowej i trudno domagać się uznania godnego profesora.


	Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. Śirdi Sai Baba miał przecież tylko jednego Ucznia, znanego jako Mohan Baba, a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być Bhaktą, ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto Bhakti wobec Guru sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces Bhakti, wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z rakszasa stała się Człowiekiem, a potem na powrót Dewą, Świetlistym Aniołem. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z Archaniołem, a Ci zaś z Archontami. Będąc Archontem i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych hołdów wobec Guru, jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.		''30.''' Uznanie w oczach Boga, mają ci tylko, którzy przynoszą plon 30-, 60- lub 100–krotny, a to oznacza wiele lat służebnej pracy, aby tyle dusz oczyścić ku świętości i przyprowadzić do Boga, czyli także do Guru i Wspólnoty. Śirdi Sai Baba miał przecież tylko jednego Ucznia, znanego jako Mohan Baba, a mawiał, że na Ziemi nie tylko trudno jest o duchowego Ucznia, ale nawet o szczerego wielbiciela. To prawda, że o wiele łatwiej być Bhaktą, ale wiemy też, że spośród sympatyków i zainteresowanych duchowością całkiem niełatwo jest o Wielbicieli, Bhaktów, gdyż Bhaktą jest tylko ten, kto Bhakti wobec Guru sprawuje nieprzerwanie aż do śmierci i potem także oczywiście dalej. Proces Bhakti, wielbienia i oddania, służy oczyszczeniu niższej demonicznej natury, aby istota z rakszasa stała się Człowiekiem, a potem na powrót Dewą, Świetlistym Aniołem. Niebiosa pełne są Bhakti, gdyż oznacza to wszelkie rytualne sposoby obcowania z Hierarchami Niebiańskiej Wspólnoty. Bhakti, to sposób, w jaki Anioł obcuje z Archaniołem, a Ci zaś z Archontami. Będąc Archontem i Hierarchą Bractwa Lajów na Ziemi i przecież nie tylko na tej Ziemi, co nasi Mistycy widują na własne oczy, zawsze uczę uroczystych hołdów wobec Guru, jakie ofiarują prawdziwi Wielbiciele i szczególnie Uczniowie, ale też nie manifestujemy tego wobec osób, które nie powinny oglądać Bhakti, jeśli nie są ugruntowane w duchowej nauce i praktyce jaką ogłaszamy teraz całej ludzkości. Nie jest dobrym drzewem to, które nie wydaje dobrych owoców, a jeśli idąc za Guru mniema ktoś że wzrasta, ale staje się wrogiem i przeciwnikiem Guru, to jest drzewem bezowocnym, drzewem figowym, które jest przeklęte przez Chrystusa, drzewem przeklętym, które już uschło. Owocuje drzewo życia, które staje się duchowym uczniem i nigdy już nie opuści swego Guru, a Ci, którym daliśmy posmakować mistycznych podróży, na pewno dobrze to rozumieją.

	Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą 16 żywotów o których mówił przecież Buddha dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. Bóg czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.		Widzieliśmy wiele złych drzew, które zdawały się duchowo rozkwitać, ale nie wydały żadnego owocu. Uschło drzewo Matariśwana, któremu chcieliśmy już dawno przekazać w darze Oświecenie, co jest dla nas bardzo łatwe do zrobienia, ale ten, gdy tylko poczuł pierwszy dotyk Światła Boga, odrzucił nasz Dar i żądał zabrania tego Cudu Przemienienia w Boską Istotę. I nie wydaje żadnych owoców, gdyż porzucił wszelką duchową pracę jaką zobowiązał się dla nas wykonywać, gdy uczyniliśmy go Jogaćarją naszego Bractwa. Czyż taki upadły duch może jeszcze otrzymać cokolwiek od Boga jeśli odrzucił naszą wyciągniętą, pomocną dłoń i odrzucił Boski Dar Oświecającego Światła. Nie możemy się spieszyć z udzielaniem ludziom czegokolwiek z naszych Darów Łaski, jednak musimy im dawać ciągle podstawowy pokarm rad i wskazań, aby własnymi siłami udowodnili po eonach, że może zasługują na coś więcej niż tylko dobry los. Takie podupadłe duchy, które ignorują wszelkie swoje obowiązki jakie mają do wykonania wobec Boga w związku z przyjętymi święceniami Aćarjatu, muszą pamiętać, że skoro nie wykorzystali tej jedynej w swoim rodzaju szansy jaką im daliśmy, mogą jej więcej już nie otrzymać, a ich dalsza egzystencja będzie w światach niższych i gorszych od tego, który jest przejściowym dla wyższego wzrostu. Ileż to razy można manifestować głupotę, odrzucając Wolę Boga, która płynie z naszych ust i odrzucać pracę, która służy li tylko wywyższeniu duszy dla powrotu na Niebiosa. A w omawianym wypadku szansa to zaprawdę ostatnia, bo czas próby mierzony liczbą 16 żywotów o których mówił przecież Buddha dobiega już powoli końca, a to bieżące życie nie będzie przecież nieskończenie długie. Bóg czeka tylko poprzez wyznaczony czas mierzony Boskim Cyklem istnienia miary i próby.

Caroli o 11:17, 9 wrz 2025

2025-09-09T11:17:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:17, 9 wrz 2025
Linia 64:		Linia 64:


	'''22.''' Wielkie Boskie Istoty, jakie pojawiają się na Ziemi są nade wszystko '''Mistrzami Mądrości''', gdyż ich wiedza i świadomość znacznie przerasta ludzką inteligencję i wiedzę, która dla ludzi jest dostępna. Jako [[Guru]] znamy wiedzę duchową dla poszukujących i dla powołanych, ale także wiedzę dla Wybranych, która jest normalnie znana tylko Bogom, Bóstwom Nieba, czyli Aniołom i Archaniołom. Guru żyjący na Ziemi posiada Wiedzę, jakiej żaden człowiek normalnie nie jest w stanie posiąść, ale uczyć musi w stopniu w jakim przekaz przyswajalny jest dla ludzi, których naucza. Tak wiele osób skarży się, że w każdy weekend przez dwa dni Śri Guruji przekazuje ogromną ilość wiedzy, ale kiedy oni budzą się w poniedziałek to okazuje się, że niewiele pamiętają, a bywa, że nic nie pamiętają. Serce ściemnione i demonicznej natury nie może albo nie chce przyswajać '''Boskiej Prawdy''', ani postępować zgodnie z nakazami ~~'''~~Boskiego Drogowskazu~~'''~~, jakim jest [[Guru]]. Epoka Wodnika, której mamy przedświt będzie jaśniejszym okresem w dziejach ludzkości, ale siły Ciemności i Zła usiłują już potępić wszystko co dotyczy Ruchu New Age, Epoki Wodnika i Białego Bractwa. Masowe religie nie są zbyt wysokich lotów, a wzniosłe ideały urzeczywistnia się w bardziej elitarnych organizacjach, które muszą być jednak otwarte dla przyjęcia nowych, wspaniałych dusz, tym bardziej, że '''9/16''' rodzaju ludzkiego ma raczej dobre tendencje i skłonności i nie ma ciemnej demonicznej natury, jaką mają ludzie [[Rakszas\|rakszasowi]]. Niemniej jako budujący struktury duchowych organizacji musimy pamiętać, że najbardziej rozwinięte duchowo ludzkie istoty to ledwie '''1/16''', wierzchołek piramidy, z całej ludzkości, czyli jakieś ''375 milionów''' ludzi, co można by zmieścić w jednym dużym państwie. Niestety w krajach chrześcijańskich jest ich najmniej, a najwięcej w rejonie '''Dachu Świata''', Tybetu i [[Indie\|Indii]], pośród hinduistów i muzułmanów, które to cywilizacje są lepiej wychowywane etycznie i stoją nieco wyżej ponad światową przeciętną. Nic to dziwnego, skoro wiemy, jak wielu Mistrzów i Świętych wydały wielkie Indie na styku kultury hinduskiej i muzułmańskiej.		'''22.''' Wielkie Boskie Istoty, jakie pojawiają się na Ziemi są nade wszystko '''Mistrzami Mądrości''', gdyż ich wiedza i świadomość znacznie przerasta ludzką inteligencję i wiedzę, która dla ludzi jest dostępna. Jako [[Guru]] znamy wiedzę duchową dla poszukujących i dla powołanych, ale także wiedzę dla Wybranych, która jest normalnie znana tylko Bogom, Bóstwom Nieba, czyli Aniołom i Archaniołom. Guru żyjący na Ziemi posiada Wiedzę, jakiej żaden człowiek normalnie nie jest w stanie posiąść, ale uczyć musi w stopniu w jakim przekaz przyswajalny jest dla ludzi, których naucza. Tak wiele osób skarży się, że w każdy weekend przez dwa dni Śri Guruji przekazuje ogromną ilość wiedzy, ale kiedy oni budzą się w poniedziałek to okazuje się, że niewiele pamiętają, a bywa, że nic nie pamiętają. Serce ściemnione i demonicznej natury nie może albo nie chce przyswajać '''Boskiej Prawdy''', ani postępować zgodnie z nakazami Boskiego Drogowskazu, jakim jest Guru. Epoka Wodnika, której mamy przedświt będzie jaśniejszym okresem w dziejach ludzkości, ale siły Ciemności i Zła usiłują już potępić wszystko co dotyczy Ruchu New Age, Epoki Wodnika i Białego Bractwa. Masowe religie nie są zbyt wysokich lotów, a wzniosłe ideały urzeczywistnia się w bardziej elitarnych organizacjach, które muszą być jednak otwarte dla przyjęcia nowych, wspaniałych dusz, tym bardziej, że '''9/16''' rodzaju ludzkiego ma raczej dobre tendencje i skłonności i nie ma ciemnej demonicznej natury, jaką mają ludzie [[Rakszas\|rakszasowi]]. Niemniej jako budujący struktury duchowych organizacji musimy pamiętać, że najbardziej rozwinięte duchowo ludzkie istoty to ledwie '''1/16''', wierzchołek piramidy, z całej ludzkości, czyli jakieś '''375 milionów''' ludzi, co można by zmieścić w jednym dużym państwie. Niestety w krajach chrześcijańskich jest ich najmniej, a najwięcej w rejonie '''Dachu Świata''', Tybetu i [[Indie\|Indii]], pośród hinduistów i muzułmanów, które to cywilizacje są lepiej wychowywane etycznie i stoją nieco wyżej ponad światową przeciętną. Nic to dziwnego, skoro wiemy, jak wielu Mistrzów i Świętych wydały wielkie Indie na styku kultury hinduskiej i muzułmańskiej.