Sen Śmierci - Historia wersji

Caroli o 21:01, 3 sty 2026

2026-01-03T21:01:39Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:01, 3 sty 2026
Linia 1:		Linia 1:
			[[Image:HR 64.jpg\|right]]
	(Hridaya nr 64)		(Hridaya nr 64)
	~~[[Image:HR 64.jpg\|right]]~~
	'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.		'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.

Caroli o 21:01, 3 sty 2026

2026-01-03T21:01:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:01, 3 sty 2026
Linia 1:		Linia 1:
	(Hridaya nr 64)		(Hridaya nr 64)
	[[Image:~~Reinkarnacja~~.jpg\|~~thumb\|~~]]		[[Image:HR 64.jpg\|right]]
	'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.		'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.

Caroli o 21:33, 30 mar 2025

2025-03-30T21:33:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:33, 30 mar 2025
Linia 1:		Linia 1:
	(Hridaya nr 64)		(Hridaya nr 64)
			[[Image:Reinkarnacja.jpg\|thumb\|]]
	'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.		'''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o "Bogaczu i Łazarzu" z Księgi Lukasa, czyli Ewangelii Łukasza (16.19-31). Jest to bowiem jeden z najbardziej wnikliwych opisów tego co z człowiekiem dzieje się po śmierci fizycznego ciała, opisów objawionych dowodzących, że życie duszy po śmierci jest faktem. Dodatkowo nauka tej opowieści jest podstawą wiary w życie pozagrobowe, wiarą charakterystyczną tak dla chrześcijaństwa jak i dla hinduizmu czy buddyzmu. Messajah (Posłaniec Boga) Jehoszua ben Jusuf ([[Jezus]] syn Józefa) całym swoim autorytetem duchowym przynosi nam tę radosną wieść (ewangelię), że nasze życie nie kończy się, jak chcą materialiści i ateiści, z chwilą śmierci ciała lecz trwa dalej, a o tym trwaniu, o życiu pozagrobowym jako o radosnej nadziei chcemy mówić i tę nadzieję szerzyć i rozprzestrzeniać pośród ludzi jak na prawdziwych adeptów duchowego bractwa przystało. Zobaczymy zatem co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci jego ziemskiej powłoki.

Caroli o 21:14, 30 mar 2025

2025-03-30T21:14:22Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:14, 30 mar 2025
Linia 82:		Linia 82:


	'''28.''' Słowa wielkich [[Guru]], będących [[Awatar\|Awatarami]] (Posłańcami Niebios), że ''“Kto żyje i wierzy we mnie, ten przenigdy nie umrze”'', odnoszą się oczywiście do kwestii zagłady duszy a Awići. Podążanie za naukami Wielkich Mistrzów Duchowych, którzy raz na sto lat posyłani są przez Niebiosa do każdego narodu, jest gwarancją właściwego duchowego rozwoju, dzięki któremu nasza dusza zostanie zachowana przy życia. Nadzieja powstania z martwych do przyszłego życia na ziemi jak i nadzieja przejścia duszy do życia w Niebiańskiej Nieśmiertelności jest jedną z oznak poprawności głoszonej nauki i niejako glejtem uwierzytelniającym samego posłańca. Jeśli bowiem stworzymy silny, psychiczny związek z [[Guru]] poprzez wiarę ([[Bhakti]] – uwielbienie, oddanie) zostaniemy pociągnięci siłą tego związku na drogę duchowego życia wiodącą do Żywota Wiecznego. Szukając kontaktu z nauczycielami duchowego Bractwa Zakonnego, z [[Aćarja\|aćarjami]] i podtrzymując duchowy związek poprzez osobiste ćwiczenia duchowe oraz najlepiej regularne uczestniczenie w medytacyjnych spotkaniach, możemy bardzo ułatwić sobie oczyszczenie naszej duszy i skierować się ku jedynemu prawdziwemu Życiu w Wieczności. Uczestnicząc w medytacyjno – modlitewnych rytuałach takich jak [[Linga]]-Pudźa dokonujemy dobrodziejstwa skierowania naszej psyche na drogę ku niebiosom, w których rytuał ten sprawowany jest przez [[anioły]] (dewy). Jeśli odpowiednio często będziemy czynnie angażować się w takie praktyki, to także sfera naszego śnienia zostanie z czasem oczyszczona dając coraz więcej jasnych, świadomych snów w Czystych Krainach, co będzie dobrą wróżbą dla naszego przyszłego życia w energetycznym ciele duszy (linga-śarira). Nie pozwól więc sobie na marnowanie czasu, życia i zdrowia na rzeczy, które twej duszy mogłyby przynieść ściemnienie. Wybieraj wszystko to, co sprzyja duchowej jasności, a tę boską wiedzę rozprzestrzeniaj wśród swoich najbliższych, wśród przyjaciół i znajomych, a także wszędzie, gdzie tylko możesz! Czyń dobro innym duszom!		'''28.''' Słowa wielkich [[Guru]], będących [[Awatar\|Awatarami]] (Posłańcami Niebios), że ''“Kto żyje i wierzy we mnie, ten przenigdy nie umrze”'', odnoszą się oczywiście do kwestii zagłady duszy a Awići. Podążanie za naukami Wielkich Mistrzów Duchowych, którzy raz na sto lat posyłani są przez Niebiosa do każdego narodu, jest gwarancją właściwego duchowego rozwoju, dzięki któremu nasza dusza zostanie zachowana przy życia. Nadzieja powstania z martwych do przyszłego życia na ziemi jak i nadzieja przejścia duszy do życia w Niebiańskiej Nieśmiertelności jest jedną z oznak poprawności głoszonej nauki i niejako glejtem uwierzytelniającym samego posłańca. Jeśli bowiem stworzymy silny, psychiczny związek z [[Guru]] poprzez wiarę ([[Bhakti]] – uwielbienie, oddanie) zostaniemy pociągnięci siłą tego związku na drogę duchowego życia wiodącą do Żywota Wiecznego. Szukając kontaktu z nauczycielami duchowego Bractwa Zakonnego, z [[Aćarja\|aćarjami]] i podtrzymując duchowy związek poprzez osobiste ćwiczenia duchowe oraz najlepiej regularne uczestniczenie w medytacyjnych spotkaniach, możemy bardzo ułatwić sobie oczyszczenie naszej duszy i skierować się ku jedynemu prawdziwemu Życiu w Wieczności. Uczestnicząc w medytacyjno – modlitewnych rytuałach takich jak [[Linga]]-[[Pudźa]] dokonujemy dobrodziejstwa skierowania naszej psyche na drogę ku niebiosom, w których rytuał ten sprawowany jest przez [[anioły]] (dewy). Jeśli odpowiednio często będziemy czynnie angażować się w takie praktyki, to także sfera naszego śnienia zostanie z czasem oczyszczona dając coraz więcej jasnych, świadomych snów w Czystych Krainach, co będzie dobrą wróżbą dla naszego przyszłego życia w energetycznym ciele duszy (linga-śarira). Nie pozwól więc sobie na marnowanie czasu, życia i zdrowia na rzeczy, które twej duszy mogłyby przynieść ściemnienie. Wybieraj wszystko to, co sprzyja duchowej jasności, a tę boską wiedzę rozprzestrzeniaj wśród swoich najbliższych, wśród przyjaciół i znajomych, a także wszędzie, gdzie tylko możesz! Czyń dobro innym duszom!

Caroli o 21:12, 30 mar 2025

2025-03-30T21:12:51Z

Podgląd zmian

Caroli o 20:41, 30 mar 2025

2025-03-30T20:41:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:41, 30 mar 2025
Linia 52:		Linia 52:


	'''18.''' Ponowne powracanie do życia w ciele określone jest biblijnym terminem anastazis w pisma chrześcijańskich, greckich. Odpowiedni termin hebrajski to techijat, co dosłownie znaczy ożywienie, wskrzeszenie, odrodzenie. Tradycja chrześcijańska często używa w tłumaczeniach słowa zmartwychwstanie, choć o wiele precyzyjniej byłoby powiedzieć, że dusza dostępuje ponownego wcielenia w ziemskie ciało. Jest to ożywienie, gdyż dla większości śpiących w śnie śmierci aktywizuje się na nowo pierwiastek woli, zdolności wyboru i moc pokierowania swoim życiem czego generalnie brakuje duszy, w niemocy Szeolu. Zwyczajny proces techijat (ponownego powstawania z martwych) odbywa się poprzez zawiązanie ludzkiego zarodka w akcie poczęcia i rozwój płodu aż do cudownej chwili narodzin, do pierwszego oddechu, w którym dusza powracająca z Krain Umarłych lub z Elizjum w pełni wnika w cielesną powłokę. Cudowny akt anastazis ma także miejsce, kiedy, tak jak w przypadku Łazarza, dusza zmarłego zostaje siłą modlitwy zawrócona z Krainy Śmierci do świata żywych. Oczekiwanie na zmartwychwstanie umarłych jest więc generalnie oczekiwaniem na ponowne wcielenie się duszy w stworzone dlań nowe ziemskie ciało. Wiemy, że w biegu życia duszy (nefesz) takich powrotów bywa 40 - 70, przy czym nie są to sztywne granice, a jedynie pewna średnia liczba. Cudowne zmartwychwstanie w postaci zawrócenia duszy z Krainy Umarłych zdarza się dużo rzadziej, a typowy opis takiego procesu dany jest w historii sprowadzenia duszy chłopca przez proroka Eliasza. “I trzy razy rozciągnął się nad dzieckiem i wołał do Jahwah, mówiąc: Jahwah, Boże mój spraw proszę, aby dusza tego dziecka wróciła do niego. W końcu Jahwah wysłuchał głosu Eliasza i dusza dziecka wróciła do niego i ożyło.” (1 Królów 17.21,22). Z opowieści tej możemy wynieść dwie istotne nauki: po pierwsze, śmierć jest zjawiskiem odwracalnym, a dusze z Szeolu można zawrócić z powrotem do ciała; a po drugie, Najwyższy Bóg jest tą instancją, która naprawdę decyduje o powodzeniu takich zabiegów, a więc tylko głęboko i ufnie wierzący mogą się pokusić o próbę sprowadzenia zmarłego do świata żyjących w ciałach. Głęboka wiara w przyszłe anastazis jest jednak prawdziwą nadzieją zarówno chrześcijan, jak i zaratustrian czy hindusów.		'''18.''' Ponowne powracanie do życia w ciele określone jest biblijnym terminem '''anastazis''' w pisma chrześcijańskich, greckich. Odpowiedni termin hebrajski to '''techijat''', co dosłownie znaczy ożywienie, wskrzeszenie, odrodzenie. Tradycja chrześcijańska często używa w tłumaczeniach słowa zmartwychwstanie, choć o wiele precyzyjniej byłoby powiedzieć, że dusza dostępuje ponownego wcielenia w ziemskie ciało. Jest to ożywienie, gdyż dla większości śpiących w śnie śmierci aktywizuje się na nowo pierwiastek woli, zdolności wyboru i moc pokierowania swoim życiem czego generalnie brakuje duszy, w niemocy Szeolu. Zwyczajny proces '''techijat''' (ponownego powstawania z martwych) odbywa się poprzez zawiązanie ludzkiego zarodka w akcie poczęcia i rozwój płodu aż do cudownej chwili narodzin, do pierwszego oddechu, w którym dusza powracająca z Krain Umarłych lub z Elizjum w pełni wnika w cielesną powłokę. Cudowny akt '''anastazis''' ma także miejsce, kiedy tak jak w przypadku Łazarza, dusza zmarłego zostaje siłą modlitwy zawrócona z Krainy Śmierci do świata żywych. Oczekiwanie na zmartwychwstanie umarłych jest więc generalnie oczekiwaniem na ponowne wcielenie się duszy w stworzone dlań nowe ziemskie ciało. Wiemy, że w biegu życia duszy (nefesz) takich powrotów bywa 40 – 70, przy czym nie są to sztywne granice, a jedynie pewna średnia liczba. Cudowne zmartwychwstanie w postaci zawrócenia duszy z Krainy Umarłych zdarza się dużo rzadziej, a typowy opis takiego procesu dany jest w historii sprowadzenia duszy chłopca przez proroka [[Eliasz\|Eliasza]]. ''“I trzy razy rozciągnął się nad dzieckiem i wołał do Jahwah, mówiąc: 'Jahwah, Boże mój spraw proszę, aby dusza tego dziecka wróciła do niego'. W końcu Jahwah wysłuchał głosu Eliasza i dusza dziecka wróciła do niego i ożyło.”'' (1 Królów 17.21,22). Z opowieści tej możemy wynieść dwie istotne nauki: po pierwsze, śmierć jest zjawiskiem odwracalnym, a dusze z Szeolu można zawrócić z powrotem do ciała; a po drugie, Najwyższy Bóg jest tą instancją, która naprawdę decyduje o powodzeniu takich zabiegów, a więc tylko głęboko i ufnie wierzący mogą się pokusić o próbę sprowadzenia zmarłego do świata żyjących w ciałach. Głęboka wiara w przyszłe anastazis jest jednak prawdziwą nadzieją zarówno chrześcijan, jak i zaratustrian czy hindusów.


	'''19.''' Powracanie z Kariny Zmarłych do życia w ciele, nawet z Elizjum, jest powracaniem z długiego snu śmierci. Budzimy się jakby z pewnego uśpienia, rozbudzamy i ożywiamy w procesie dorastania. Dobrze jeśli zachowamy trzeźwy i jasny umysł, aż do chwili ponownego odejścia. Część ludzkości jednak, wraz ze starzeniem traci władze umysłowe i jasny stan umysłu. Możemy sobie dalej wyobrazić jak bezradnymi duchami będą w swej dalszej egzystencji. Dlatego wszystkie autentyczne religie wspomagają w jakiś sposób dusze zmarłych, aby zostały oczyszczone i uwznioślone ze swoich mrocznych stanów egzystencji. Starożytni prorocy często wskazywali na fakt, że większa część ludzkości jest w czasie snu śmierci pozbawiona istotnych ludzkich przymiotów, takich jak zdolność planowania, dążenia, myślenie czy nawet odczuwanie. O tym mówili tacy prorocy jak Ezechiel czy Dawid, a także Salomon w swoich spostrzeżeniach o życiu po śmierci. Jakże mglistym będzie nasz sen śmierci możemy dowiedzieć się na podstawie mglistości naszych snów. Dobrze jest mieć sny wyraźne i znaczące, bo wtedy będziemy należeć do tej mniejszości, która wiedzie po śmierci świadomy żywot w jaśniejszych sferach świata duchów. Inaczej będziemy pędzić żywot opisany wyraziście w naukach Salomona o marności: “Wszystko co twa ręka znajdzie do zrobienia, czyń całą swą mocą, bo nie będzie działania ani przemyślenia, ani wiedzy, ani mądrości w Szeolu (w Krainie Umarłych) - w miejscu, do którego idziesz.” (Kaznodziei 9.10). Nieświadomość i brak udziału w tym, co czynione jest pod słońcem to największa przypadłość mieszkańców Krainy Snu. Większość dusz zmarłych w niczym nam nie może pomóc, ani generalnie nie mamy z nimi kontaktu z powodu zawiązania świadomości. Wiele patologii procesu starzenia wyraźnie pokazuje w jakiej kiepskiej kondycji będzie psyche osoby udającej się na dłuższy odpoczynek od ziemskiego życia.		'''19.''' Powracanie z Kariny Zmarłych do życia w ciele, nawet z Elizjum, jest powracaniem z długiego snu śmierci. Budzimy się jakby z pewnego uśpienia, rozbudzamy i ożywiamy w procesie dorastania. Dobrze jeśli zachowamy trzeźwy i jasny umysł, aż do chwili ponownego odejścia. Część ludzkości jednak, wraz ze starzeniem traci władze umysłowe i jasny stan umysłu. Możemy sobie dalej wyobrazić jak bezradnymi duchami będą w swej dalszej egzystencji. Dlatego wszystkie autentyczne religie wspomagają w jakiś sposób dusze zmarłych, aby zostały oczyszczone i uwznioślone ze swoich mrocznych stanów egzystencji. Starożytni prorocy często wskazywali na fakt, że większa część ludzkości jest w czasie snu śmierci pozbawiona istotnych ludzkich przymiotów, takich jak zdolność planowania, dążenia, myślenie czy nawet odczuwanie. O tym mówili tacy prorocy jak Ezechiel czy Dawid, a także Salomon w swoich spostrzeżeniach o życiu po śmierci. Jakże mglistym będzie nasz sen śmierci możemy dowiedzieć się na podstawie mglistości naszych snów. Dobrze jest mieć sny wyraźne i znaczące, bo wtedy będziemy należeć do tej mniejszości, która wiedzie po śmierci świadomy żywot w jaśniejszych sferach świata duchów. Inaczej będziemy pędzić żywot opisany wyraziście w naukach Salomona o marności: ''“Wszystko co twa ręka znajdzie do zrobienia, czyń całą swą mocą, bo nie będzie działania ani przemyślenia, ani wiedzy, ani mądrości w Szeolu (w Krainie Umarłych) – w miejscu, do którego idziesz.”'' (Kaznodziei 9.10). Nieświadomość i brak udziału w tym, co czynione jest pod słońcem to największa przypadłość mieszkańców Krainy Snu. Większość dusz zmarłych w niczym nam nie może pomóc, ani generalnie nie mamy z nimi kontaktu z powodu zawiązania świadomości. Wiele patologii procesu starzenia wyraźnie pokazuje w jakiej kiepskiej kondycji będzie psyche osoby udającej się na dłuższy odpoczynek od ziemskiego życia.

Caroli o 20:32, 30 mar 2025

2025-03-30T20:32:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:32, 30 mar 2025
Linia 40:		Linia 40:


	'''14.''' Świadomość większości ludzi jest tak mroczna, że kiedy otrzymują w procesie narodzin ponownie stworzone ciała i powracają do życia w ciele, zupełnie nie pamiętają swojego życia w świecie dusz, ani żywotów poprzednich. Dopiero kiedy śnienie staje się świadome, a wola silna, jednostka potrafi pamiętać swoją egzystencję z czasów przed narodzeniem. Tylko mała trzódka, duchowa awangarda ludzkości jest w stanie rozwijać taką pamięć. Sny tych osób są też zwykle bardziej wyraziste niż ziemska “jawa”, a człowiek ma wrażenie życia jakby równolegle w dwóch światach. W istocie każdy posłaniec Niebios zwany w naukach hebrajskich Synem Bożym lub Prorokiem jest duszą żyjącą w dwóch światach, a jego świat kontemplacji nie jest światem marzeń i fantazji, ale bardzo wyrazistą Rzeczywistością. Takim jest życie życiem duszy, życie także w świecie, o którym mówimy, że jest niebem lub krainą przodków, do której od wieków udają się szamani i wieszczowie po siłę i natchnienie.		'''14.''' Świadomość większości ludzi jest tak mroczna, że kiedy otrzymują w procesie narodzin ponownie stworzone ciała i powracają do życia w ciele, zupełnie nie pamiętają swojego życia w świecie dusz, ani żywotów poprzednich. Dopiero kiedy śnienie staje się świadome, a wola silna, jednostka potrafi pamiętać swoją egzystencję z czasów przed narodzeniem. Tylko mała trzódka, duchowa awangarda ludzkości jest w stanie rozwijać taką pamięć. Sny tych osób są też zwykle bardziej wyraziste niż ziemska “jawa”, a człowiek ma wrażenie życia jakby równolegle w dwóch światach. W istocie każdy posłaniec Niebios zwany w naukach hebrajskich Synem Bożym lub Prorokiem jest duszą żyjącą w dwóch światach, a jego świat kontemplacji nie jest światem marzeń i fantazji, ale bardzo wyrazistą Rzeczywistością. Takim jest życie życiem duszy, życie także w świecie, o którym mówimy, że jest niebem lub krainą przodków, do której od wieków udają się [[szaman\|szamani]] i wieszczowie po siłę i natchnienie.


	'''15.''' Pierwszy oddech jaki bierze dziecko w chwili narodzin jest momentem, w którym dusza wnika do ciała i zespala się z nim, a duch człowieczy staje się z istoty duchowej (psychicznej) żyjącej w świecie subtelnym, istotą psychosomatyczną, czyli cielesno-duchową. Płód żyje w duszy matki od momentu poczęcia, a w chwili narodzin otrzymuje, wraz z pierwszym oddechem, własną duszę, która wnika w ciało, rodzi się w ciele. Dusza obejmująca w posiadanie ludzkie ciało mogła być w poprzednim wcieleniu w ciele zwierzęcia, ale jeśli otrzymuje ciało ludzkie musi wcześniej nauczyć się towarzyszyć jako zwierzę człowiekowi, zawiązać z nim nić porozumienia. Oswojone, domowe zwierzęta, które stają się przyjaciółmi człowieka, w kolejnym wcieleniu mogą stać się ludźmi. Podobnie dzieje się też z ludźmi, którzy upodabniają się do dzikich bestii, chociaż taki wsteczny proces jest niezwykle rzadki. Z nauk semickich wynika, że nie ma różnicy między duszą ludzką a zwierzęcą. Wszystko co oddycha posiada taką samą duszę i dlatego niektóre zwierzęta zdają się być lepsze i mądrzejsze od niejednego człowieka. “Jest coś co się przytrafia synom ludzkim, jak i zwierzęciu, a przytrafia się im to samo. Jak umiera zwierzę tak samo i umiera człowiek. I wszyscy mają jednego ducha (nefesz, oddech), tak iż nie ma żadnej przewagi człowieka nad zwierzęciem, bo wszystko jest marnością.” (Kaznodziei 3.19). Nauka ta stawia kwestię naszego etycznego stosunku w świetle, które zostało zatracone w chrześcijaństwie, a które przywracali tacy święci jak Franciszek z Asyżu, propagując całkowity zakaz zabijania i złego traktowania zwierząt. Nauka ta jest żywa wśród buddystów i hinduistów, dając dobre świadectwo prawdziwości ich wiary.		'''15.''' Pierwszy oddech jaki bierze dziecko w chwili narodzin jest momentem, w którym dusza wnika do ciała i zespala się z nim, a duch człowieczy staje się z istoty duchowej (psychicznej) żyjącej w świecie subtelnym, istotą psychosomatyczną, czyli cielesno-duchową. Płód żyje w duszy matki od momentu poczęcia, a w chwili narodzin otrzymuje, wraz z pierwszym oddechem, własną duszę, która wnika w ciało, rodzi się w ciele. Dusza obejmująca w posiadanie ludzkie ciało mogła być w poprzednim wcieleniu w ciele zwierzęcia, ale jeśli otrzymuje ciało ludzkie musi wcześniej nauczyć się towarzyszyć jako zwierzę człowiekowi, zawiązać z nim nić porozumienia. Oswojone, domowe zwierzęta, które stają się przyjaciółmi człowieka, w kolejnym wcieleniu mogą stać się ludźmi. Podobnie dzieje się też z ludźmi, którzy upodabniają się do dzikich bestii, chociaż taki wsteczny proces jest niezwykle rzadki. Z nauk semickich wynika, że nie ma różnicy między duszą ludzką a zwierzęcą. Wszystko co oddycha posiada taką samą duszę i dlatego niektóre zwierzęta zdają się być lepsze i mądrzejsze od niejednego człowieka. ''“Jest coś co się przytrafia synom ludzkim, jak i zwierzęciu, a przytrafia się im to samo. Jak umiera zwierzę tak samo i umiera człowiek. I wszyscy mają jednego ducha (nefesz, oddech), tak iż nie ma żadnej przewagi człowieka nad zwierzęciem, bo wszystko jest marnością.”'' (Kaznodziei 3.19). Nauka ta stawia kwestię naszego etycznego stosunku w świetle, które zostało zatracone w chrześcijaństwie, a które przywracali tacy święci jak Franciszek z Asyżu, propagując całkowity zakaz zabijania i złego traktowania zwierząt. Nauka ta jest żywa wśród buddystów i hinduistów, dając dobre świadectwo prawdziwości ich wiary.


	'''16.''' Dusza bytująca jakiś czas w zaświatach powraca do swojego cielesnego życia, a okres życia człowieka jako ludzkiej inkarnującej się duszy trwa średnio około 50 tyś. ziemskich lat. Taką naukę przekazują niektórzy prorocy, których pamięć życia w ludzkiej rodzinie w pełni się obudziła. Jest to pewna przeciętna czy ogólna wartość jaka jest podawana w pismach mistycznych związanych z hebrajską (semicką) kulturą duchową. Można powiedzieć, że jest to życie duszy, czas życia duszy w obrębie ewolucji ludzkiej rasy. Kolejne powroty do życia w ciele powtarzają się w okresach od około 700 do 1200 lat. Czasem mówi się o okresie Millenium, tysiąclecia jako czasie od jednego do drugiego wcielenia. Kiedy rozpoczynamy bieg ziemskiego życia mamy w zanadrzu okres około 120 lat, jaki Bóg dał człowiekowi na okres jego materialnej egzystencji. Dwa ekstrema w cyklu 700 i 1200 lat wyznaczają bieg cyklu powracania ludzkiej duszy do ziemskiej egzystencji. Tylko nieliczna awangarda ludzi duchowo rozwiniętych, mała trzódka powraca w szybszym rytmie pamiętając częściowo uprzednią egzystencję i pobyt w Niebiańskich Ogrodach. Aby zaliczyć średnio tysiąc lat w Królestwie Bożym, musimy odpowiednio żyć, dbać o zdrowie ciała i duszy, rozwijać świadome, niebiańskie sny, a nade wszystko zacząć głęboko oddychać. Kiedy bieg 50 tyś. lat dobiegnie swego kresu, być może uda nam się osiągnąć Raj na zawsze, bez konieczności ponownego powrotu do ziemskiego życia. Nie będzie to możliwe jeśli staniemy się niepoprawnymi złoczyńcami. Nasza dusz zostanie wtedy na zawsze uśmiercona przez Stwórcę. Ten Ostateczny Sąd nad ludzkimi duszami trwa cały czas, gdy tylko bieg życia jakiejś duszy dobiegnie kresu. Na naszych oczach starsze dusze sprawiedliwych osiągają Raj na wieczność, a dusze niegodziwe kończą w Awići (Gehennie).		'''16.''' Dusza bytująca jakiś czas w zaświatach powraca do swojego cielesnego życia, a okres życia człowieka jako ludzkiej inkarnującej się duszy trwa średnio około 50 tyś. ziemskich lat. Taką naukę przekazują niektórzy prorocy, których pamięć życia w ludzkiej rodzinie w pełni się obudziła. Jest to pewna przeciętna czy ogólna wartość jaka jest podawana w pismach mistycznych związanych z hebrajską (semicką) kulturą duchową. Można powiedzieć, że jest to życie duszy, czas życia duszy w obrębie ewolucji ludzkiej rasy. Kolejne powroty do życia w ciele powtarzają się w okresach od około 700 do 1200 lat. Czasem mówi się o okresie Millenium, tysiąclecia jako czasie od jednego do drugiego wcielenia. Kiedy rozpoczynamy bieg ziemskiego życia mamy w zanadrzu okres około 120 lat, jaki [[Bóg]] dał człowiekowi na okres jego materialnej egzystencji. Dwa ekstrema w cyklu 700 i 1200 lat wyznaczają bieg cyklu powracania ludzkiej duszy do ziemskiej egzystencji. Tylko nieliczna awangarda ludzi duchowo rozwiniętych, mała trzódka powraca w szybszym rytmie pamiętając częściowo uprzednią egzystencję i pobyt w Niebiańskich Ogrodach. Aby zaliczyć średnio tysiąc lat w Królestwie Bożym, musimy odpowiednio żyć, dbać o zdrowie ciała i duszy, rozwijać świadome, niebiańskie sny, a nade wszystko zacząć głęboko oddychać. Kiedy bieg 50 tyś. lat dobiegnie swego kresu, być może uda nam się osiągnąć Raj na zawsze, bez konieczności ponownego powrotu do ziemskiego życia. Nie będzie to możliwe jeśli staniemy się niepoprawnymi złoczyńcami. Nasza dusz zostanie wtedy na zawsze uśmiercona przez Stwórcę. Ten Ostateczny Sąd nad ludzkimi duszami trwa cały czas, gdy tylko bieg życia jakiejś duszy dobiegnie kresu. Na naszych oczach starsze dusze sprawiedliwych osiągają Raj na wieczność, a dusze niegodziwe kończą w Awići (Gehennie).


	'''17.''' “Rzekł Jahwah: Duch mój nie będzie bez końca oddziaływał na człowieka, bo jest on też ciałem. Dlatego jego dni potrwają sto dwadzieścia lat.” (Rodzaju 6.3). Możemy się zapytać dlaczego w ziemskim ciele nie żyjemy przez okres 120 lat danych przez Stwórcę, a nasze życie kończy się średnio w wieku 70-80 lat? Wiemy, że ostatnim długowiecznym człowiekiem był prorok Noe, a od jego czasów okres życia ludzi został drastycznie skrócony. Jako ludzie musimy wieść życie niegodziwe, skoro nie możemy żyć 120 lat. Tylko najbardziej uduchowione jednostki prowadzące czyste i nienaganne życie, tak cieleśnie jak i psychicznie, zbliżają się do właściwej, ustalonej prze Boga granicy cielesnego żywota. Ale jest też w naszych genach pamięć o tym jak żyć lat około 1000 podobnie jak Adam czy Matuzalem czy prorok Rama. Taka długowieczność nazywana jest czasem z przesadą nieśmiertelnością, a niektórzy żyjący współcześnie jogini w Himalajach mają 300 i więcej lat fizycznego życia. Obudzenie świadomości duszy, oczyszczenie jej i umocnienie związku z fizycznym ciałem jest ogólną podstawą rozwoju takiej długowieczności. Już samo spowolnienie i wydłużenie rytmu oddychania wydłuża nasze biologiczne życie. Dążenie do pogłębienia i wzbogacenia swojej wiedzy, uczenie się i poznawanie przedłuża żywotność naszego mózgu. Starożytni wierzyli, że nabywanie mądrości sprzyja długowieczności. Dzisiaj wiemy, że nabywanie nowej wiedzy powoduje regenerację mózgu, a nawet produkcję nowych neuronów w hipokampie mózgu. Wszelka umysłowa stagnacja wiedzie więc do śmierci mózgu, co jak wiadomo może skrócić życie. Muzułmanie i hindusi zabraniają spożywania alkoholu, gdyż wiedzą od dawna, iż niszczy on tysiące mózgowych komórek. Alkohol zabija mózg, dlatego jego spożywanie surowo zabraniają Święte Pisma. Sprzyja to oczywiście długowieczności na tym ziemskim planie.		'''17.''' ''“Rzekł Jahwah: Duch mój nie będzie bez końca oddziaływał na człowieka, bo jest on też ciałem. Dlatego jego dni potrwają sto dwadzieścia lat.”'' (Rodzaju 6.3). Możemy się zapytać dlaczego w ziemskim ciele nie żyjemy przez okres 120 lat danych przez Stwórcę, a nasze życie kończy się średnio w wieku 70-80 lat? Wiemy, że ostatnim długowiecznym człowiekiem był prorok [[Noe]], a od jego czasów okres życia ludzi został drastycznie skrócony. Jako ludzie musimy wieść życie niegodziwe, skoro nie możemy żyć 120 lat. Tylko najbardziej uduchowione jednostki prowadzące czyste i nienaganne życie, tak cieleśnie jak i psychicznie, zbliżają się do właściwej, ustalonej prze Boga granicy cielesnego żywota. Ale jest też w naszych genach pamięć o tym jak żyć lat około 1000 podobnie jak Adam czy Matuzalem czy prorok [[Rama]]. Taka długowieczność nazywana jest czasem z przesadą nieśmiertelnością, a niektórzy żyjący współcześnie [[jogin\|jogini]] w Himalajach mają 300 i więcej lat fizycznego życia. Obudzenie świadomości duszy, oczyszczenie jej i umocnienie związku z fizycznym ciałem jest ogólną podstawą rozwoju takiej długowieczności. Już samo spowolnienie i wydłużenie rytmu oddychania wydłuża nasze biologiczne życie. Dążenie do pogłębienia i wzbogacenia swojej wiedzy, uczenie się i poznawanie przedłuża żywotność naszego mózgu. Starożytni wierzyli, że nabywanie mądrości sprzyja długowieczności. Dzisiaj wiemy, że nabywanie nowej wiedzy powoduje regenerację mózgu, a nawet produkcję nowych neuronów w hipokampie mózgu. Wszelka umysłowa stagnacja wiedzie więc do śmierci mózgu, co jak wiadomo może skrócić życie. Muzułmanie i hindusi zabraniają spożywania alkoholu, gdyż wiedzą od dawna, iż niszczy on tysiące mózgowych komórek. Alkohol zabija mózg, dlatego jego spożywanie surowo zabraniają Święte Pisma. Sprzyja to oczywiście długowieczności na tym ziemskim planie.

Caroli o 18:10, 23 mar 2025

2025-03-23T18:10:56Z

← poprzednia wersja		Wersja z 19:10, 23 mar 2025
Linia 7:		Linia 7:


	'''3.''' Pouczającym jest fakt, że Apostoł Łukasz, tłumaczą semickie słowo "Szeol" użył greckie – [[Hades]] oznaczające Krainę Umarłych, akceptując tym samym ogólnie obowiązujące w ówczesnym helleńskim świecie wyobrażenie o życiu w sferze pozagrobowej. Dowodzi to, iż prawda o życiu pośmiertnym jest z grubsza taka sama w religii tak semickiej jaki i greckiej, z których obu wyprowadzona została później jako doktryna chrześcijańska. Z następnych wersetów opowieści Jezusa wynika fakt, że bogacz cierpi męki, udrękę z powodu ognistego żaru, w którym się znajduję, jakby w buchającym piecu. [[Hades]] to ogólna nazwa Krainy Umarłych (ale dalej żyjących), świata dusz. Grecka tradycja nazywa tę część, gdzie doznaje się cierpienia, nazwą [[Tartar]], od którego pochodzi pojęcie “tortura”. Wspomniana jest także potężna przepaść lub granica, która uniemożliwia duszom (ludziom) przechodzić swobodnie z Hadesu do Elizjum i odwrotnie. Możemy teraz rozważyć sobie jakie mamy gwarancje dotyczące naszego dalszego bytowania w świecie duchów, gdy już zakończymy bieg fizycznego, ziemskiego życia. Czy trafimy do miejsca niebiańskiego tak jak Łazarz, czy też utkniemy w ognistym Hadesie, cierpiąc męczarnie i udręki, czyli tortury. Bogacz w porywie rozpaczy pragnie, aby [[Abraham]] posłał w jakiś sposób wiadomość do jego rodziny, tak aby jego pięciu braci mogło uniknąć cierpienia w świecie pośmiertnym. Abraham nie zgadza się na to, gdyż drogą wiodącą do Elizjum jest prawo dane przez [[Mojżesz\|Mojżesza]] i proroków. ''“Mają Mojżesza i Proroków: niech ich słuchają!”'' [[Jezus]] sankcjonuje zatem prawa duchowe tradycji semickiej jako użyteczne dla osiągnięcia Krainy Szczęśliwości. Możemy sobie pokrótce przypomnieć i rozważyć Prawo Mojżeszowe prowadzące do Krainy Szczęśliwości, której osiągnięcie jako błogości, [[~~ânânda~~]], poleca także nauka indyjska we wszystkich jej postaciach takich jak dżaina, sikh, hindu czy [[buddyzm]].		'''3.''' Pouczającym jest fakt, że Apostoł Łukasz, tłumaczą semickie słowo "Szeol" użył greckie – [[Hades]] oznaczające Krainę Umarłych, akceptując tym samym ogólnie obowiązujące w ówczesnym helleńskim świecie wyobrażenie o życiu w sferze pozagrobowej. Dowodzi to, iż prawda o życiu pośmiertnym jest z grubsza taka sama w religii tak semickiej jaki i greckiej, z których obu wyprowadzona została później jako doktryna chrześcijańska. Z następnych wersetów opowieści Jezusa wynika fakt, że bogacz cierpi męki, udrękę z powodu ognistego żaru, w którym się znajduję, jakby w buchającym piecu. [[Hades]] to ogólna nazwa Krainy Umarłych (ale dalej żyjących), świata dusz. Grecka tradycja nazywa tę część, gdzie doznaje się cierpienia, nazwą [[Tartar]], od którego pochodzi pojęcie “tortura”. Wspomniana jest także potężna przepaść lub granica, która uniemożliwia duszom (ludziom) przechodzić swobodnie z Hadesu do Elizjum i odwrotnie. Możemy teraz rozważyć sobie jakie mamy gwarancje dotyczące naszego dalszego bytowania w świecie duchów, gdy już zakończymy bieg fizycznego, ziemskiego życia. Czy trafimy do miejsca niebiańskiego tak jak Łazarz, czy też utkniemy w ognistym Hadesie, cierpiąc męczarnie i udręki, czyli tortury. Bogacz w porywie rozpaczy pragnie, aby [[Abraham]] posłał w jakiś sposób wiadomość do jego rodziny, tak aby jego pięciu braci mogło uniknąć cierpienia w świecie pośmiertnym. Abraham nie zgadza się na to, gdyż drogą wiodącą do Elizjum jest prawo dane przez [[Mojżesz\|Mojżesza]] i proroków. ''“Mają Mojżesza i Proroków: niech ich słuchają!”'' [[Jezus]] sankcjonuje zatem prawa duchowe tradycji semickiej jako użyteczne dla osiągnięcia Krainy Szczęśliwości. Możemy sobie pokrótce przypomnieć i rozważyć Prawo Mojżeszowe prowadzące do Krainy Szczęśliwości, której osiągnięcie jako błogości, [[ananda]], poleca także nauka indyjska we wszystkich jej postaciach takich jak dżaina, sikh, hindu czy [[buddyzm]].


Linia 13:		Linia 13:


	'''5.''' W świętych zasadach życia objawionych przez [[Mojżesz\|Mojżesza]], proroka, z którym może się równać później tylko [[Jezus]] i [[Muhammad\|Mohammad]], a wcześniej [[Noe]] i [[Abraham]], nie ma niczego nowego. Co najmniej 10 tyś. lat temu, znacznie wcześniej niż Mojżesz, indyjski prorok [[Rama]] nauczał pięć zasad wiodących do życia w szczęśliwości ([[ânânda]]), także i w życiu duchowym po śmierci fizycznego ciała. Zasadami tymi były przykazania: ''nie zabijaj, mów prawdę, nie kradnij, żyj cnotliwie, nie pożądaj''. Dokładnie taka sama nauka została później, ponad 3 tyś. lat p.n.e. powtórzona przez innego Bożego Posłańca o imieniu [[Kryszna]]. Jest to zatem wiedza duchowa bardzo uniwersalna wśród objawionych religii przyniesionych z Niebios przez Posłańców Boga, Proroków ludzkości.		'''5.''' W świętych zasadach życia objawionych przez [[Mojżesz\|Mojżesza]], proroka, z którym może się równać później tylko [[Jezus]] i [[Muhammad\|Mohammad]], a wcześniej [[Noe]] i [[Abraham]], nie ma niczego nowego. Co najmniej 10 tyś. lat temu, znacznie wcześniej niż Mojżesz, indyjski prorok [[Rama]] nauczał pięć zasad wiodących do życia w szczęśliwości ([[ananda\|ânânda]]), także i w życiu duchowym po śmierci fizycznego ciała. Zasadami tymi były przykazania: ''nie zabijaj, mów prawdę, nie kradnij, żyj cnotliwie, nie pożądaj''. Dokładnie taka sama nauka została później, ponad 3 tyś. lat p.n.e. powtórzona przez innego Bożego Posłańca o imieniu [[Kryszna]]. Jest to zatem wiedza duchowa bardzo uniwersalna wśród objawionych religii przyniesionych z Niebios przez Posłańców Boga, Proroków ludzkości.


Linia 31:		Linia 31:


	'''11.''' Idąc za prostą ewangeliczną nauką dobrych wiadomości, że śmierć jest snem, możemy spróbować dowiedzieć się więcej o naszej świadomości, o naszym stanie istnienia, jakie życie psychiczne prowadzimy, a już będziemy bogatsi o wiedzę w przedmiocie świata, do którego powędrujemy, po utracie fizycznego ciała. Być może wielu z tych, którzy we śnie przeżywają prawdziwe horrory, udręki, albo stany bezsensu chwyci się za głowę, gdyż zrozumie, że swą świadomością, psychiką, aktualnym stanem duszy korespondują ze światem piekielnych tortur Hadesu. Warto wtedy tak pokierować swoim życiem, aby jakość śnienia uległa zmianie, a rzeczywistość naszego wewnętrznego życia stanowiły Rajskie Ogrody. Jeśli nasze sny są bardzo mętne i jesteśmy w nich mało świadomi, nasze przyszłe życie będziemy wieść w krainie, gdzie świadomość jest bardzo ograniczona. Cechą charakterystyczną większości osób jest brak woli w czasie snów. Nie mogą pokierować ani wpłyną na to co się z nimi dzieje. Jest to beznadziejny i bierny stan istnienia, pokazujący w jak opłakanym stanie znajduje się dusza człowieka. Żeby to zmienić potrzeba nie tylko żyć w zgodzie z Prawem Bożym, ale także wzmóc świadomość siebie jako duszy (nefesz), co zwykle rozpoczyna się od łagodnych ćwiczeń głębokiego, przeponowego (dolnobrzusznego) oddechu, tak aby odczuć drogę, którą tchnienie wnika przez nozdrza w głąb ludzkiego ciała. Skupienie się nad tym, aby odczuć swoją subtelną postać, energetyczną nałożoną jakby na kształt fizycznego ciała, to dalsza praca zwiększająca świadomość siebie jako duszy. Sztuka głębokiego oddechu wnikającego w głąb ciała, ożywia nasze psychiczne istnienie i co więcej oczyszcza nas jako dusze z psychicznych brudów i zakłóceń. Ćwiczenia takie jak odczuwanie fizycznego ciała w energetycznej powłoce, czy też delikatny masaż całego ciała polegający na delikatnym oklepywaniu ciała, to konkretne praktyki mistyczno-ascetyczne pozwalające poczuć duszę (aurę) i pogłębić świadomość siebie jako duszy. Elohim dla zachowania świadomego życia duszy polecił pierwszemu człowiekowi ściśle roślinne, jarskie odżywianie pokarmem złożonym głównie ze zbóż i owoców (Księga Rodzaju 1.29).		'''11.''' Idąc za prostą ewangeliczną nauką dobrych wiadomości, że '''śmierć jest snem''', możemy spróbować dowiedzieć się więcej o naszej świadomości, o naszym stanie istnienia, jakie życie psychiczne prowadzimy, a już będziemy bogatsi o wiedzę w przedmiocie świata, do którego powędrujemy, po utracie fizycznego ciała. Być może wielu z tych, którzy we śnie przeżywają prawdziwe horrory, udręki, albo stany bezsensu chwyci się za głowę, gdyż zrozumie, że swą świadomością, psychiką, aktualnym stanem duszy korespondują ze światem piekielnych tortur Hadesu. Warto wtedy tak pokierować swoim życiem, aby jakość śnienia uległa zmianie, a rzeczywistość naszego wewnętrznego życia stanowiły '''Rajskie Ogrody'''. Jeśli nasze sny są bardzo mętne i jesteśmy w nich mało świadomi, nasze przyszłe życie będziemy wieść w krainie, gdzie świadomość jest bardzo ograniczona. Cechą charakterystyczną większości osób jest brak woli w czasie snów. Nie mogą pokierować ani wpłyną na to co się z nimi dzieje. Jest to beznadziejny i bierny stan istnienia, pokazujący w jak opłakanym stanie znajduje się dusza człowieka. Żeby to zmienić potrzeba nie tylko żyć w zgodzie z '''Prawem Bożym''', ale także wzmóc świadomość siebie jako duszy (nefesz), co zwykle rozpoczyna się od łagodnych ćwiczeń głębokiego, przeponowego (dolnobrzusznego) oddechu, tak aby odczuć drogę, którą tchnienie wnika przez nozdrza w głąb ludzkiego ciała. Skupienie się nad tym, aby odczuć swoją subtelną postać, energetyczną nałożoną jakby na kształt fizycznego ciała, to dalsza praca zwiększająca świadomość siebie jako duszy. Sztuka głębokiego oddechu wnikającego w głąb ciała, ożywia nasze psychiczne istnienie i co więcej oczyszcza nas jako dusze z psychicznych brudów i zakłóceń. Ćwiczenia takie jak odczuwanie fizycznego ciała w energetycznej powłoce, czy też delikatny masaż całego ciała polegający na delikatnym oklepywaniu ciała, to konkretne praktyki mistyczno-ascetyczne pozwalające poczuć duszę (aurę) i pogłębić świadomość siebie jako duszy. [[Elohim]] dla zachowania świadomego życia duszy polecił pierwszemu człowiekowi ściśle roślinne, '''jarskie odżywianie''' pokarmem złożonym głównie ze zbóż i owoców (Księga Rodzaju 1.29).


	'''12.''' Możemy podziwiać Bożą mądrość starożytnych, którzy w jednym słowie nefesz zawarli wiedzę o tym, że ta duchowa, energetyczna postać jest zarówno człowiekiem jak i życiem, tym co ożywia materię zbudowaną z pierwiastków ziemi. Można podziwiać mądrość ukrytą w jednym i tym samym słowie, wskazującą akt oddychania, tchnienia jako proces pomagający nam uświadomić sobie siebie jako duszę, jeśli tę świadomość w grzesznym (ograniczonym) życiu zatraciliśmy. Słowo nefesz oznacza też życie, samą istotę żywą. Jeszua ben Jusuf, Mesjasz i założyciel chrześcijaństwa sam o sobie powiedział, że jest Drogą, Prawdą i Życiem. Mówiąc “Jestem Życiem” powiedział “Jestem Duszą”, a praktyczne tego konsekwencje ukazał nam chodząc po wodzie czy wnikając do zamkniętego pomieszczenia w domu, gdzie zgromadzili się apostołowie. Tylko dusza może dokonywać takich cudów. Stawanie się duszom otwiera więc przed człowiekiem nowe możliwości. Studiowanie anatomii duszy opracowanych przez chińskich mędrców w postaci mapy meridianów, to jeden z wielu sposobów poznawania siebie jako żyjącej duszy, tym bardziej, że jak wynika z wcześniej podanej nauki cała trójdzielna postać ludzka (ciało, dusza i duch) ma zostać zachowana w dobrym zdrowiu pod każdym względem. Utrzymywanie duszy w nienagannym (bez grzechu i błędu) zdrowiu, w dobrej formie, w pełni władz zmysłowych jest jak najbardziej obowiązkiem ludzkiej istoty.		'''12.''' Możemy podziwiać Bożą mądrość starożytnych, którzy w jednym słowie "nefesz" zawarli wiedzę o tym, że ta duchowa, energetyczna postać jest zarówno człowiekiem jak i życiem, tym co ożywia materię zbudowaną z pierwiastków ziemi. Można podziwiać mądrość ukrytą w jednym i tym samym słowie, wskazującą akt oddychania, tchnienia jako proces pomagający nam uświadomić sobie siebie jako duszę, jeśli tę świadomość w grzesznym (ograniczonym) życiu zatraciliśmy. Słowo '''nefesz''' oznacza też '''życie''', samą istotę żywą. Jeszua ben Jusuf, Mesjasz i założyciel chrześcijaństwa sam o sobie powiedział, że jest Drogą, Prawdą i Życiem. Mówiąc ''“Jestem Życiem”'' powiedział ''“Jestem Duszą”'', a praktyczne tego konsekwencje ukazał nam chodząc po wodzie czy wnikając do zamkniętego pomieszczenia w domu, gdzie zgromadzili się apostołowie. Tylko dusza może dokonywać takich cudów. Stawanie się duszom otwiera więc przed człowiekiem nowe możliwości. Studiowanie anatomii duszy opracowanych przez chińskich mędrców w postaci mapy meridianów, to jeden z wielu sposobów poznawania siebie jako żyjącej duszy, tym bardziej, że jak wynika z wcześniej podanej nauki cała trójdzielna postać ludzka (ciało, dusza i duch) ma zostać zachowana w dobrym zdrowiu pod każdym względem. Utrzymywanie duszy w nienagannym (bez grzechu i błędu) zdrowiu, w dobrej formie, w pełni władz zmysłowych jest jak najbardziej obowiązkiem ludzkiej istoty.

Caroli o 17:56, 23 mar 2025

2025-03-23T17:56:43Z

Podgląd zmian

Kanomi: Utworzył nową stronę „(Hridaya nr 64) '''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o Bogaczu i Łazarzu z Księgi Lukas...”

2009-03-19T18:07:40Z

Utworzył nową stronę „(Hridaya nr 64) '''1.''' Nasze rozważania o życiu duszy po śmierci ciała rozpocznijmy od analizy chrześcijańskiej opowieści o Bogaczu i Łazarzu z Księgi Lukas...”

Podgląd zmian