Pitryloka - Historia wersji

Hari o 16:37, 20 lut 2017

2017-02-20T16:37:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:37, 20 lut 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Pitryloka''' (Sanskryt: पितृलोक, trl. ''pitṛloka'') – subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach w [[hinduizm]]ie, siódma z kolei (poniżej [[brahmaloka\|brahmaloki]]) według filozofii [[sankhja\|sankhji]] i [[Wedanta\|wedanty]]<ref>{{cytuj książkę \|inni= Ługowski A.(red.nauk.)\|tytuł= Słownik mitologii hinduskiej\|wydanie= 1\|wydawca= Wydawnictwo Akademickie DIALOG\|miejsce= Warszawa \|rok= 1994\|strony= 188\|rozdział= Świat\|nazwisko r= Sieklucka\|imię r=Anna\|seria= Świat Orientu}}</ref>.		'''Pitryloka''' (Sanskryt: पितृलोक, trl. ''pitṛloka'') – subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach w [[hinduizm]]ie, siódma z kolei (poniżej [[brahmaloka\|brahmaloki]]) według filozofii [[sankhja\|sankhji]] i [[Wedanta\|wedanty]]. Już w [[Wedy\|Wedach]] tak określa się miejsce bytowania zmarłych.
	Już w [[Wedy\|Wedach]] tak określa się miejsce bytowania zmarłych<ref>{{cytuj książkę \|nazwisko= Wałkówska\|imię= Hanna\|tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii \|wydanie= 1\|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich \|miejsce= Wrocław\|rok= 1973\|strony= 18\|rozdział= Świat przodków \|seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.

	''[[Atharwaweda]]'' utożsamia tę lokę ze [[Swargaloka\|swargaloką]]~~<ref> {{cytuj książkę \|inni= M~~.Sacha-Piekło (red.)\|tytuł= Zaświaty i krainy mityczne \|wydanie= 1\|wydawca= Wydawnictwo Znak\|miejsce= Kraków\|rok= 1999 \|strony= 190\|rozdział= Pitriloka\|nazwisko r=Piekarski \|imię r= Przemysław }} </ref>.		''[[Atharwaweda]]'' utożsamia tę lokę ze [[Swargaloka\|swargaloką]]. Tam po śmierci ciała fizycznego zmarły spotykał się ze swoimi przodkami.
	Tam po śmierci ciała fizycznego zmarły spotykał się ze swoimi przodkami<ref>{{cytuj książkę \|nazwisko= Wałkówska\|imię= Hanna \|tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii \|url= \|wydanie= 1\|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich \|miejsce= Wrocław\|rok= 1973\|strony= 19\|rozdział= I. Wierzenia eschatologiczne / Świat przodków \|seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156}} </ref>.

	~~== Los duszy po śmierci ciała ==~~		Brama do świata bogów ([[dewaloka]]) znajdować się miała na północy, natomiast brama pitryloki na południu. Według ''[[Śatapathabrahmana\|Śatapathabrahamany]]'' (6.6.2,4) wejście do dewaloki umiejscowione jest na północnym wschodzie, natomiast wejście do pitryloki na południowym wschodzie (13.8.1,5).
	Brama do świata bogów ([[dewaloka]]) znajdować się miała na północy, natomiast brama pitryloki na południu~~<ref>{{cytuj książkę \|nazwisko= Wałkówska\|imię= Hanna\|autor link= \|tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych~~. Studia z etnografii Indii \|url= \|wydanie= 1\|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich\|miejsce= Wrocław\|rok= 1973\|strony= 21\|rozdział= I. Wierzenia eschatologiczne / Droga zmarłych \|seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.
	Według ''[[Śatapathabrahmana\|Śatapathabrahamany]]'' (6.6.2,4) wejście do dewaloki umiejscowione jest na północnym wschodzie, natomiast wejście do pitryloki na południowym wschodzie (13.8.1,5)~~<ref> {{cytuj pismo \| nazwisko = Koc\| imię = Bogusław J. \| czasopismo = ''Wedyjska mitologia zaświatów'', Przegląd Religioznawczy \| oznaczenie =1992, nr 1(163) \| strony =28}} </ref>~~.

	W eschatologii wedyjskiej większość dusz zmarłych ludzi udawała do pitryloki (''świata ojców''). Tam żyli dalej, ale tylko tak długo, dopóki ich męscy potomkowie składali w ofierze potrzebne im w zaświatach pożywienie, podczas comiesięcznej ceremonii [[śraddha\|śraddhy]]. Obiaty te mogli składać tylko męscy potomkowie z trzech ostatnich pokoleń zwani sapinda<ref> {{cytuj książkę \|nazwisko= Frédéric\|imię= Louis \|inni= Przemysław Piekarski (red.nauk.)\|tytuł= Słownik cywilizacji indyjskiej\|wydanie= 1\|wydawca= Wydawnictwo "Książnica"\|miejsce= Katowice\|rok= 1998\|strony= 135\|rozdział= \|tom= 2\|seria= Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy" }} </ref>.		W eschatologii wedyjskiej większość dusz zmarłych ludzi udawała do pitryloki (''świata ojców''). Tam żyli dalej, ale tylko tak długo, dopóki ich męscy potomkowie składali w ofierze potrzebne im w zaświatach pożywienie, podczas comiesięcznej ceremonii [[śraddha\|śraddhy]]. Obiaty te mogli składać tylko męscy potomkowie z trzech ostatnich pokoleń zwani sapinda. Jednak przez pierwszy rok po śmierci ofiarę składano oddzielnie. Dopiero po odprawieniu specjalnego rytuału po około roku, błąkający się duch o cechach upiora ([[preta]]) doznawał oficjalnej zmiany statusu na przodka i zyskiwał prawo do kultu właściwego przodkom z pitryloki.
	Jednak przez pierwszy rok po śmierci ofiarę składano oddzielnie. Dopiero po odprawieniu specjalnego rytuału po około roku, błąkający się duch o cechach upiora ([[preta]]) doznawał oficjalnej zmiany statusu na przodka i zyskiwał prawo do kultu właściwego przodkom z pitryloki<ref>{{cytuj książkę \|nazwisko= Wałkówska\|imię= Hanna\|autor link= \|tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii \|url= \|wydanie= 1\|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich \|miejsce= Wrocław\|rok= 1973\|strony= 24\|rozdział= duchy i upiory \|seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.

	~~== Mieszkańcy pitryloki ==~~		Władcą pitryloki jest [[Jama]], tytułowany stąd pitrypati (''Pan Przodków'').
	Władcą pitryloki jest [[Jama]], tytułowany stąd pitrypati (''Pan Przodków'')<ref> {{cytuj książkę \|inni= M.Sacha-Piekło (red.)\|tytuł= Zaświaty i krainy mityczne \|wydanie= 1\|wydawca= Wydawnictwo Znak\|miejsce= Kraków\|rok= 1999 \|strony= 190\|rozdział= Pitriloka\|nazwisko r=Piekarski \|imię r= Przemysław}}</ref>.
	Pitrylokę zamieszkują trzy klasy istot:		Pitrylokę zamieszkują trzy klasy istot:
	* [[pitry]] – przodkowie		* [[pitry]] – przodkowie
	* [[ryszi]] – wieszczowie		* [[ryszi]] – wieszczowie
	* [[pradźapati]] – synowie [[Brahman]]a pochodzący z jego umysłu ([[manasaputra]])~~<ref> {{cytuj książkę \|inni= Ługowski A~~.(red.nauk.)\|tytuł= Słownik mitologii hinduskiej \|wydanie= 1\|wydawca= Wydawnictwo Akademickie DIALOG\|miejsce= Warszawa \|rok= 1994 \|strony= 144\|rozdział= Pradźapati\|nazwisko r= Sieklucka\|imię r=Anna\|seria= Świat Orientu }} </ref> .		* [[pradźapati]] – synowie [[Brahman]]a pochodzący z jego umysłu ([[manasaputra]]).

	~~{{Przypisy}}~~


	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]]

Hari: Utworzono nową stronę "'''Pitryloka''' (Sanskryt: पितृलोक, trl. ''pitṛloka'') – subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach w hinduizmie, siódma z ko..."

2017-02-20T00:35:35Z

Utworzono nową stronę "'''Pitryloka''' (Sanskryt: पितृलोक, trl. ''pitṛloka'') – subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach w hinduizmie, siódma z ko..."

Nowa strona

'''Pitryloka''' (Sanskryt: पितृलोक, trl. ''pitṛloka'') – subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach w [[hinduizm]]ie, siódma z kolei (poniżej [[brahmaloka|brahmaloki]]) według filozofii [[sankhja|sankhji]] i [[Wedanta|wedanty]]<ref>{{cytuj książkę |inni= Ługowski A.(red.nauk.)|tytuł= Słownik mitologii hinduskiej|wydanie= 1|wydawca= Wydawnictwo Akademickie DIALOG|miejsce= Warszawa |rok= 1994|strony= 188|rozdział= Świat|nazwisko r= Sieklucka|imię r=Anna|seria= Świat Orientu}}</ref>.
Już w [[Wedy|Wedach]] tak określa się miejsce bytowania zmarłych<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Wałkówska|imię= Hanna|tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii |wydanie= 1|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich |miejsce= Wrocław|rok= 1973|strony= 18|rozdział= Świat przodków |seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.

''[[Atharwaweda]]'' utożsamia tę lokę ze [[Swargaloka|swargaloką]]<ref> {{cytuj książkę |inni= M.Sacha-Piekło (red.)|tytuł= Zaświaty i krainy mityczne |wydanie= 1|wydawca= Wydawnictwo Znak|miejsce= Kraków|rok= 1999 |strony= 190|rozdział= Pitriloka|nazwisko r=Piekarski |imię r= Przemysław }} </ref>.
Tam po śmierci ciała fizycznego zmarły spotykał się ze swoimi przodkami<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Wałkówska|imię= Hanna |tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii |url= |wydanie= 1|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich |miejsce= Wrocław|rok= 1973|strony= 19|rozdział= I. Wierzenia eschatologiczne / Świat przodków |seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156}} </ref>.

== Los duszy po śmierci ciała ==
Brama do świata bogów ([[dewaloka]]) znajdować się miała na północy, natomiast brama pitryloki na południu<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Wałkówska|imię= Hanna|autor link= |tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii |url= |wydanie= 1|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich|miejsce= Wrocław|rok= 1973|strony= 21|rozdział= I. Wierzenia eschatologiczne / Droga zmarłych |seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.
Według ''[[Śatapathabrahmana|Śatapathabrahamany]]'' (6.6.2,4) wejście do dewaloki umiejscowione jest na północnym wschodzie, natomiast wejście do pitryloki na południowym wschodzie (13.8.1,5)<ref> {{cytuj pismo | nazwisko = Koc| imię = Bogusław J. | czasopismo = ''Wedyjska mitologia zaświatów'', Przegląd Religioznawczy | oznaczenie =1992, nr 1(163) | strony =28}} </ref>.

W eschatologii wedyjskiej większość dusz zmarłych ludzi udawała do pitryloki (''świata ojców''). Tam żyli dalej, ale tylko tak długo, dopóki ich męscy potomkowie składali w ofierze potrzebne im w zaświatach pożywienie, podczas comiesięcznej ceremonii [[śraddha|śraddhy]]. Obiaty te mogli składać tylko męscy potomkowie z trzech ostatnich pokoleń zwani sapinda<ref> {{cytuj książkę |nazwisko= Frédéric|imię= Louis |inni= Przemysław Piekarski (red.nauk.)|tytuł= Słownik cywilizacji indyjskiej|wydanie= 1|wydawca= Wydawnictwo "Książnica"|miejsce= Katowice|rok= 1998|strony= 135|rozdział= |tom= 2|seria= Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy" }} </ref>.
Jednak przez pierwszy rok po śmierci ofiarę składano oddzielnie. Dopiero po odprawieniu specjalnego rytuału po około roku, błąkający się duch o cechach upiora ([[preta]]) doznawał oficjalnej zmiany statusu na przodka i zyskiwał prawo do kultu właściwego przodkom z pitryloki<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Wałkówska|imię= Hanna|autor link= |tytuł= Kult zmarłych w Indiach starożytnych. Studia z etnografii Indii |url= |wydanie= 1|wydawca= Zakład Narodowy im. Ossolińskich |miejsce= Wrocław|rok= 1973|strony= 24|rozdział= duchy i upiory |seria= Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A , Nr 156 }} </ref>.

== Mieszkańcy pitryloki ==
Władcą pitryloki jest [[Jama]], tytułowany stąd pitrypati (''Pan Przodków'')<ref> {{cytuj książkę |inni= M.Sacha-Piekło (red.)|tytuł= Zaświaty i krainy mityczne |wydanie= 1|wydawca= Wydawnictwo Znak|miejsce= Kraków|rok= 1999 |strony= 190|rozdział= Pitriloka|nazwisko r=Piekarski |imię r= Przemysław}}</ref>.
Pitrylokę zamieszkują trzy klasy istot:
* [[pitry]] – przodkowie
* [[ryszi]] – wieszczowie
* [[pradźapati]] – synowie [[Brahman]]a pochodzący z jego umysłu ([[manasaputra]])<ref> {{cytuj książkę |inni= Ługowski A.(red.nauk.)|tytuł= Słownik mitologii hinduskiej |wydanie= 1|wydawca= Wydawnictwo Akademickie DIALOG|miejsce= Warszawa |rok= 1994 |strony= 144|rozdział= Pradźapati|nazwisko r= Sieklucka|imię r=Anna|seria= Świat Orientu }} </ref> .

{{Przypisy}}

[[Category:Hasło]]