Cherubin - Historia wersji

Caroli o 14:48, 19 maj 2017

2017-05-19T14:48:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:48, 19 maj 2017
Linia 16:		Linia 16:

	Przedstawienia skrzydlatych, wielogłowych istot pełniących funkcję strażników świątyni i pałaców musiałby być bardzo rozpowszechnione w krajach Bliskiego Wschodu, skoro pojawiały się nie tylko w sztuce i literaturze babilońsko-asyryjskiej (skąd niewątpliwie przejęli je autorzy Księgi Izajasza i Księgi Ezechiela), ale także w znanym Izraelitom tradycjach kananejskich, które wywarły znaczący wpływ na opisy Księgi Rodzaju i innych ksiąg Starego Testamentu. Na ozdobach z kości słoniowej, pochodzących z kolekcji króla Megiddo (ok. 1200r. p.n.e.), widnieje podobizna władcy kananejskiego siedzącego na tronie " wspieranym przez skrzydlate lwy o ludzkiej głowie". Dwa cherubiny, przedstawione jako skrzydlate zwierzęta z ludzkimi głowami, podtrzymują także tron Hirama, króla starożytnego Byblosu.		Przedstawienia skrzydlatych, wielogłowych istot pełniących funkcję strażników świątyni i pałaców musiałby być bardzo rozpowszechnione w krajach Bliskiego Wschodu, skoro pojawiały się nie tylko w sztuce i literaturze babilońsko-asyryjskiej (skąd niewątpliwie przejęli je autorzy Księgi Izajasza i Księgi Ezechiela), ale także w znanym Izraelitom tradycjach kananejskich, które wywarły znaczący wpływ na opisy Księgi Rodzaju i innych ksiąg Starego Testamentu. Na ozdobach z kości słoniowej, pochodzących z kolekcji króla Megiddo (ok. 1200r. p.n.e.), widnieje podobizna władcy kananejskiego siedzącego na tronie " wspieranym przez skrzydlate lwy o ludzkiej głowie". Dwa cherubiny, przedstawione jako skrzydlate zwierzęta z ludzkimi głowami, podtrzymują także tron Hirama, króla starożytnego Byblosu.


	==Istota Cheruba w różnych tradycjach i świętych pismach==		==Istota Cheruba w różnych tradycjach i świętych pismach==

Caroli o 14:47, 19 maj 2017

2017-05-19T14:47:33Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:47, 19 maj 2017
Linia 8:		Linia 8:
	Etymologia hebrajskiego słowa kêrûb jest niepewna, ale wydają się prawdopodobne związki z akadyjskim słowem kâribu, oznaczającym istotę ujmującą się za człowiekiem i go strzegącą. Istotami pokrewnymi dla cherubów są serafy.		Etymologia hebrajskiego słowa kêrûb jest niepewna, ale wydają się prawdopodobne związki z akadyjskim słowem kâribu, oznaczającym istotę ujmującą się za człowiekiem i go strzegącą. Istotami pokrewnymi dla cherubów są serafy.


			==Wygląd cheruba==
	[[Image:Cherubin_ikon.jpg\|thumb\|Ikonografia Cherubin]]		[[Image:Cherubin_ikon.jpg\|thumb\|Ikonografia Cherubin]]
	~~==Wygląd cheruba==~~
	Opis cherubina w Biblii ogranicza się do wskazania posiadania przez niego twarzy i skrzydeł. Istnieją przypuszczenia, że wyobrażano cheruby jako uskrzydlone młode osoby obojga płci (jak na malowidłach egipskich), skrzydlate mezopotamskie byki, które umieszczano przy wejściach do świątyń, lub jako sfinksy o ciele lwa ze skrzydłami i ludzką twarzą. Za ostatnim przypuszczeniem opowiadają się liczne znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza z terenów Palestyny.		Opis cherubina w Biblii ogranicza się do wskazania posiadania przez niego twarzy i skrzydeł. Istnieją przypuszczenia, że wyobrażano cheruby jako uskrzydlone młode osoby obojga płci (jak na malowidłach egipskich), skrzydlate mezopotamskie byki, które umieszczano przy wejściach do świątyń, lub jako sfinksy o ciele lwa ze skrzydłami i ludzką twarzą. Za ostatnim przypuszczeniem opowiadają się liczne znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza z terenów Palestyny.

Linia 16:		Linia 17:
	Przedstawienia skrzydlatych, wielogłowych istot pełniących funkcję strażników świątyni i pałaców musiałby być bardzo rozpowszechnione w krajach Bliskiego Wschodu, skoro pojawiały się nie tylko w sztuce i literaturze babilońsko-asyryjskiej (skąd niewątpliwie przejęli je autorzy Księgi Izajasza i Księgi Ezechiela), ale także w znanym Izraelitom tradycjach kananejskich, które wywarły znaczący wpływ na opisy Księgi Rodzaju i innych ksiąg Starego Testamentu. Na ozdobach z kości słoniowej, pochodzących z kolekcji króla Megiddo (ok. 1200r. p.n.e.), widnieje podobizna władcy kananejskiego siedzącego na tronie " wspieranym przez skrzydlate lwy o ludzkiej głowie". Dwa cherubiny, przedstawione jako skrzydlate zwierzęta z ludzkimi głowami, podtrzymują także tron Hirama, króla starożytnego Byblosu.		Przedstawienia skrzydlatych, wielogłowych istot pełniących funkcję strażników świątyni i pałaców musiałby być bardzo rozpowszechnione w krajach Bliskiego Wschodu, skoro pojawiały się nie tylko w sztuce i literaturze babilońsko-asyryjskiej (skąd niewątpliwie przejęli je autorzy Księgi Izajasza i Księgi Ezechiela), ale także w znanym Izraelitom tradycjach kananejskich, które wywarły znaczący wpływ na opisy Księgi Rodzaju i innych ksiąg Starego Testamentu. Na ozdobach z kości słoniowej, pochodzących z kolekcji króla Megiddo (ok. 1200r. p.n.e.), widnieje podobizna władcy kananejskiego siedzącego na tronie " wspieranym przez skrzydlate lwy o ludzkiej głowie". Dwa cherubiny, przedstawione jako skrzydlate zwierzęta z ludzkimi głowami, podtrzymują także tron Hirama, króla starożytnego Byblosu.

	==~~Cherub~~ w ~~tradycji~~ i świętych pismach==		==Istota Cheruba w różnych tradycjach i świętych pismach==
	Cherubiny są pierwszymi aniołami wymienionymi w Starym Testamencie w Księdze Rodzaju (Rdz 3,24), gdzie z ognistymi mieczami strzegą one drogi do Drzewa Życia i ogrodu Edenu. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) czytamy o dwóch cherubach "ze złota" umieszczonych po obu stronach "przebłagalni" nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).		Cherubiny są pierwszymi aniołami wymienionymi w Starym Testamencie w Księdze Rodzaju (Rdz 3,24), gdzie z ognistymi mieczami strzegą one drogi do Drzewa Życia i ogrodu Edenu. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) czytamy o dwóch cherubach "ze złota" umieszczonych po obu stronach "przebłagalni" nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).
	~~[[Image:Cherubin_z_arką_przymierza.gif\|thumb\|Cherubin i Arka Przymierza]]~~

	Paweł w Liście do Hebrajczyków (9,5) mówi o "cherubach Chwały, które zacieniały przebłagalnię".		Paweł w Liście do Hebrajczyków (9,5) mówi o "cherubach Chwały, które zacieniały przebłagalnię".
	Motyw cherubów wykorzystywano w dekoracjach, jak np. wzmiankowana w 2 Księdze Kronik (2 Krn 3,14) zasłona czy płaskorzeźby w Świątyni Jerozolimskiej (1 Krl 6–7). Prawdopodobnie symbolika ta była odwołaniem do ogrodu w Edenie, gdzie cheruby strzegły drzewa życia, przedstawianego zwykle jako palma daktylowa.		Motyw cherubów wykorzystywano w dekoracjach, jak np. wzmiankowana w 2 Księdze Kronik (2 Krn 3,14) zasłona czy płaskorzeźby w Świątyni Jerozolimskiej (1 Krl 6–7). Prawdopodobnie symbolika ta była odwołaniem do ogrodu w Edenie, gdzie cheruby strzegły drzewa życia, przedstawianego zwykle jako palma daktylowa.
			[[Image:Cherubin_z_arką_przymierza.gif\|thumb\|Cherubin i Arka Przymierza]]

	W Księdze Ezechiela (Ez 1,4–25, 10, 1-22) prorok nad rzeką Kebar widział przy rydwanie Boga – według większości badaczy Pisma Świętego – czterech cherubów, a każdy z nich ma "po cztery twarze i po cztery skrzydła".		W Księdze Ezechiela (Ez 1,4–25, 10, 1-22) prorok nad rzeką Kebar widział przy rydwanie Boga – według większości badaczy Pisma Świętego – czterech cherubów, a każdy z nich ma "po cztery twarze i po cztery skrzydła".

Caroli o 14:44, 19 maj 2017

2017-05-19T14:44:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:44, 19 maj 2017
Linia 8:		Linia 8:
	Etymologia hebrajskiego słowa kêrûb jest niepewna, ale wydają się prawdopodobne związki z akadyjskim słowem kâribu, oznaczającym istotę ujmującą się za człowiekiem i go strzegącą. Istotami pokrewnymi dla cherubów są serafy.		Etymologia hebrajskiego słowa kêrûb jest niepewna, ale wydają się prawdopodobne związki z akadyjskim słowem kâribu, oznaczającym istotę ujmującą się za człowiekiem i go strzegącą. Istotami pokrewnymi dla cherubów są serafy.

			[[Image:Cherubin_ikon.jpg\|thumb\|Ikonografia Cherubin]]
	==Wygląd cheruba==		==Wygląd cheruba==
	Opis cherubina w Biblii ogranicza się do wskazania posiadania przez niego twarzy i skrzydeł. Istnieją przypuszczenia, że wyobrażano cheruby jako uskrzydlone młode osoby obojga płci (jak na malowidłach egipskich), skrzydlate mezopotamskie byki, które umieszczano przy wejściach do świątyń, lub jako sfinksy o ciele lwa ze skrzydłami i ludzką twarzą. Za ostatnim przypuszczeniem opowiadają się liczne znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza z terenów Palestyny.		Opis cherubina w Biblii ogranicza się do wskazania posiadania przez niego twarzy i skrzydeł. Istnieją przypuszczenia, że wyobrażano cheruby jako uskrzydlone młode osoby obojga płci (jak na malowidłach egipskich), skrzydlate mezopotamskie byki, które umieszczano przy wejściach do świątyń, lub jako sfinksy o ciele lwa ze skrzydłami i ludzką twarzą. Za ostatnim przypuszczeniem opowiadają się liczne znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza z terenów Palestyny.

Caroli o 14:40, 19 maj 2017

2017-05-19T14:40:53Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:40, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	~~{{W edycji}}~~
	[[Image:Posąg_cherubina.jpg\|thumb\|Cherubin]]		[[Image:Posąg_cherubina.jpg\|thumb\|Cherubin]]
	'''Cherubin''' lub '''Cherub''' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.		'''Cherubin''' lub '''Cherub''' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.
Linia 18:		Linia 17:
	==Cherub w tradycji i świętych pismach==		==Cherub w tradycji i świętych pismach==
	Cherubiny są pierwszymi aniołami wymienionymi w Starym Testamencie w Księdze Rodzaju (Rdz 3,24), gdzie z ognistymi mieczami strzegą one drogi do Drzewa Życia i ogrodu Edenu. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) czytamy o dwóch cherubach "ze złota" umieszczonych po obu stronach "przebłagalni" nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).		Cherubiny są pierwszymi aniołami wymienionymi w Starym Testamencie w Księdze Rodzaju (Rdz 3,24), gdzie z ognistymi mieczami strzegą one drogi do Drzewa Życia i ogrodu Edenu. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) czytamy o dwóch cherubach "ze złota" umieszczonych po obu stronach "przebłagalni" nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).
			[[Image:Cherubin_z_arką_przymierza.gif\|thumb\|Cherubin i Arka Przymierza]]

	Paweł w Liście do Hebrajczyków (9,5) mówi o "cherubach Chwały, które zacieniały przebłagalnię".		Paweł w Liście do Hebrajczyków (9,5) mówi o "cherubach Chwały, które zacieniały przebłagalnię".

Caroli o 14:36, 19 maj 2017

2017-05-19T14:36:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:36, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	{{W edycji}}		{{W edycji}}
			[[Image:Posąg_cherubina.jpg\|thumb\|Cherubin]]
	'''Cherubin''' lub '''Cherub''' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.		'''Cherubin''' lub '''Cherub''' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.

Caroli o 13:18, 19 maj 2017

2017-05-19T13:18:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:18, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	{{W edycji}}		{{W edycji}}
	'''Cherubin''' lub '''Cherub'' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.		'''Cherubin''' lub '''Cherub''' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.

Caroli o 13:16, 19 maj 2017

2017-05-19T13:16:20Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:16, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	{{W edycji}}		{{W edycji}}
	'''Cherubin''' lub '''Cherub'' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej.		'''Cherubin''' lub '''Cherub'' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej. Cherubiny symbolizują dwie najlepsze i najznakomitsze " siły Boga": dobroć i potęgę.


Linia 13:		Linia 13:
	W sztuce starożytnej Asyrii cherubiny były przedstawiane jako wielkie skrzydlate o ludzkiej lub lwiej twarzy i ciele sfinksa, orła lub byka. Ich wizerunki, jako duchów opiekuńczych, umieszczano zazwyczaj nad wejściem do świątyni lub pałacu.		W sztuce starożytnej Asyrii cherubiny były przedstawiane jako wielkie skrzydlate o ludzkiej lub lwiej twarzy i ciele sfinksa, orła lub byka. Ich wizerunki, jako duchów opiekuńczych, umieszczano zazwyczaj nad wejściem do świątyni lub pałacu.

	==Cherub w tradycji==		Przedstawienia skrzydlatych, wielogłowych istot pełniących funkcję strażników świątyni i pałaców musiałby być bardzo rozpowszechnione w krajach Bliskiego Wschodu, skoro pojawiały się nie tylko w sztuce i literaturze babilońsko-asyryjskiej (skąd niewątpliwie przejęli je autorzy Księgi Izajasza i Księgi Ezechiela), ale także w znanym Izraelitom tradycjach kananejskich, które wywarły znaczący wpływ na opisy Księgi Rodzaju i innych ksiąg Starego Testamentu. Na ozdobach z kości słoniowej, pochodzących z kolekcji króla Megiddo (ok. 1200r. p.n.e.), widnieje podobizna władcy kananejskiego siedzącego na tronie " wspieranym przez skrzydlate lwy o ludzkiej głowie". Dwa cherubiny, przedstawione jako skrzydlate zwierzęta z ludzkimi głowami, podtrzymują także tron Hirama, króla starożytnego Byblosu.
	W Księdze Rodzaju (Rdz 3,24) ~~cherub strzegł dojścia~~ do Drzewa Życia. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) ~~dwa wizerunki cherubów były umieszczone~~ po obu stronach przebłagalni nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).
	Motyw cherubów wykorzystywano w dekoracjach, jak np. wzmiankowana w 2 Księdze Kronik (2 Krn 3,14) zasłona czy płaskorzeźby w Świątyni Jerozolimskiej (1 Krl 6–7)~~[2]~~. Prawdopodobnie symbolika ta była odwołaniem do ogrodu w Edenie, gdzie cheruby strzegły drzewa życia, przedstawianego zwykle jako palma daktylowa. W Księdze Ezechiela (Ez 1,~~5–14~~) prorok widział przy rydwanie Boga – według większości badaczy Pisma Świętego – czterech cherubów.		==Cherub w tradycji i świętych pismach==
	W mitologiach perskiej i greckiej cherubinowi odpowiadał gryf. Funkcja jednych i drugich polegała na przekazywaniu wiadomości wyższym bóstwom. Motyw gryfa bliskowschodniego został przyjęty przez kulturę zachodnią. Pierwotnie nieprzychylna człowiekowi istota w mitologiach kręgu śródziemnomorskiego uległa ewolucji. Gryfa poświęcono Apollinowi i uznawano za strażnika wina u Dionizosa. Jego wyobrażenia zaś pojawiały się w sztuce greckiej, rzymskiej i sakralnej bizantyjskiej.		Cherubiny są pierwszymi aniołami wymienionymi w Starym Testamencie w Księdze Rodzaju (Rdz 3,24), gdzie z ognistymi mieczami strzegą one drogi do Drzewa Życia i ogrodu Edenu. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) czytamy o dwóch cherubach "ze złota" umieszczonych po obu stronach "przebłagalni" nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).
	Tradycja chrześcijańska zalicza cheruby do aniołów. Według wczesnej tradycji hebrajskiej nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem. Sama Biblia bowiem nigdzie nie mówi o cherubach jako o istotach zaliczających się do kategorii „aniołowie”. To utożsamienie jest znacznie późniejsze (obecne np. w pismach Pseudo-Dionizego Areopagity) i wynika prawdopodobnie z chęci swoistego uporządkowania świata istot nadprzyrodzonych i oddania ich pod władzę jednego Boga. Określenie anioł (hebr. mal'ach, posłaniec) było zarezerwowane dla istot przekazujących ludziom Boże przesłania, więc nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem-posłańcem. Zgodnie z tradycją Izraela Bóg zarządzał kosmosem przy pomocy orszaku niebiańskich pomocników. Członkowie tej rady Bożej uchodzili za synów Boga i gwiazdy poranne (por. Hi 1,6; 38,7), bogów (por. Ps 82) lub wojsko niebieskie (Ne 9,6; Ap 1,20). W ramach hierarchii niebiańskiej byli oni namiestnikami i zarządcami Boga (por. Pwt 32,8). Politeistyczni sąsiedzi Izraela traktowali istoty tego rodzaju jako część panteonu, natomiast Biblia opisuje je jako istoty stworzone, nie dające się w żaden sposób porównać z Bogiem. Dopiero późniejsza tradycja zidentyfikowała wszystkie te nadprzyrodzone istoty jako anioły (chóry lub sfery anielskie) bez względu na to, czy rzeczywiście pełnią one funkcję posłańców czy nie
			Paweł w Liście do Hebrajczyków (9,5) mówi o "cherubach Chwały, które zacieniały przebłagalnię".
			Motyw cherubów wykorzystywano w dekoracjach, jak np. wzmiankowana w 2 Księdze Kronik (2 Krn 3,14) zasłona czy płaskorzeźby w Świątyni Jerozolimskiej (1 Krl 6–7). Prawdopodobnie symbolika ta była odwołaniem do ogrodu w Edenie, gdzie cheruby strzegły drzewa życia, przedstawianego zwykle jako palma daktylowa.

			W Księdze Ezechiela (Ez 1,4–25, 10, 1-22) prorok nad rzeką Kebar widział przy rydwanie Boga – według większości badaczy Pisma Świętego – czterech cherubów, a każdy z nich ma "po cztery twarze i po cztery skrzydła".

			Pierwsza Księga Królewska (6, 23-28), opowiada o tym, jak Salomon, urządzając wnętrze świątyni, "sporządził dwa cheruby (...) z drzewka oliwkowego.

			W tradycji rabinackiej i okultystycznej cherubiny zazwyczaj uważa się za woźniców rydwanów Boga, podpory jego tronu, oraz personifikacje wiatrów.

			W Apokalipsie św. Jana (4, 6-8) cherubinami są "cztery Zwierzęta" nieustannie oddające "chwałę, cześć i dziękczynienie" swojemu Stwórcy. Jak mówi autor Apokalipsy, "każde z nich ma po sześć skrzydeł - dookoła i wewnątrz są pełne oczu".

			W Talmudzie cherubiny utożsamiane są z chórem ''ofanim'' (kół) lub ''chajot'' (istot żyjących), które, zgodnie z tradycją, zamieszkują szóste lub siódme niebo.

			W systemie Pseudo-Dionizego cherubiny są drugim spośród dziewięciu chórów anielskich i grają rolę strażników gwiazd stałych.

			Według św. Tomasza z Akwinu cherubiny górują nad aniołami innych chórów wiedzą. Jako aniołowie światłości i chwały, pełnią funkcję niebiańskich archiwariuszy. Wodzami cherubinów, według większości źródeł okultystycznych, są Ofaniel, Rikbiel, Cherubiel, [[Rafał]], [[Gabriel]], Zofiel i przed upadkiem - [[Szatan]], który jak twierdzi Parente (The Angels), " był najwyższym rangą aniołem chóru cherubinów".

			We wczesnych tradycjach muzułmańskich przechował się pogląd, że cherubiny zostały stworzone z łez, które archanioł [[Michał]] uronił nad grzechami wierzących.

			W mitologiach perskiej i greckiej cherubinowi odpowiadał '''gryf'''. Funkcja jednych i drugich polegała na przekazywaniu wiadomości wyższym bóstwom. Motyw gryfa bliskowschodniego został przyjęty przez kulturę zachodnią. Pierwotnie nieprzychylna człowiekowi istota w mitologiach kręgu śródziemnomorskiego uległa ewolucji. Gryfa poświęcono Apollinowi i uznawano za strażnika wina u Dionizosa. Jego wyobrażenia zaś pojawiały się w sztuce greckiej, rzymskiej i sakralnej bizantyjskiej.

			Tradycja chrześcijańska zalicza cheruby do aniołów. Według wczesnej tradycji hebrajskiej nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem. Sama Biblia bowiem nigdzie nie mówi o cherubach jako o istotach zaliczających się do kategorii „aniołowie”. To utożsamienie jest znacznie późniejsze (obecne np. w pismach Pseudo-Dionizego Areopagity) i wynika prawdopodobnie z chęci swoistego uporządkowania świata istot nadprzyrodzonych i oddania ich pod władzę jednego Boga. Określenie anioł (hebr. mal'ach, posłaniec) było zarezerwowane dla istot przekazujących ludziom Boże przesłania, więc nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem-posłańcem. Zgodnie z tradycją Izraela Bóg zarządzał kosmosem przy pomocy orszaku niebiańskich pomocników. Członkowie tej rady Bożej uchodzili za synów Boga i gwiazdy poranne (por. Hi 1,6; 38,7), bogów (por. Ps 82) lub wojsko niebieskie (Ne 9,6; Ap 1,20). W ramach hierarchii niebiańskiej byli oni namiestnikami i zarządcami Boga (por. Pwt 32,8). Politeistyczni sąsiedzi Izraela traktowali istoty tego rodzaju jako część panteonu, natomiast Biblia opisuje je jako istoty stworzone, nie dające się w żaden sposób porównać z Bogiem. Dopiero późniejsza tradycja zidentyfikowała wszystkie te nadprzyrodzone istoty jako anioły (chóry lub sfery anielskie) bez względu na to, czy rzeczywiście pełnią one funkcję posłańców czy nie.


Linia 25:		Linia 47:

	[http://sufi-chishty.blogspot.com/ Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce]		[http://sufi-chishty.blogspot.com/ Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce]



	[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]

Caroli o 12:07, 19 maj 2017

2017-05-19T12:07:41Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:07, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	{{W edycji}}		{{W edycji}}
	'''Cherubin'''		'''Cherubin''' lub '''Cherub'' (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej.
	Cherub ~~lub cherubin~~ (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej.

Caroli o 12:05, 19 maj 2017

2017-05-19T12:05:36Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:05, 19 maj 2017
Linia 1:		Linia 1:
	{{W edycji}}		{{W edycji}}
	'''Cherubin'''		'''Cherubin'''
			Cherub lub cherubin (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie, kerubim; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej.


			==Etymologia==
			Zarówno idea, jak i sama nazwa cherubinów jest pochodzenia asyryjskiego lub akadyjskiego. Akadyjskie słowo ''karibu'' znaczy "ten, który się modli" lub "orędownik", jakkolwiek Pseudo-Dionizy utrzymywał, że "nazwa Cherubinów oznacza dar poznania i uwielbiania Boga".

			Etymologia hebrajskiego słowa kêrûb jest niepewna, ale wydają się prawdopodobne związki z akadyjskim słowem kâribu, oznaczającym istotę ujmującą się za człowiekiem i go strzegącą. Istotami pokrewnymi dla cherubów są serafy.

			==Wygląd cheruba==
			Opis cherubina w Biblii ogranicza się do wskazania posiadania przez niego twarzy i skrzydeł. Istnieją przypuszczenia, że wyobrażano cheruby jako uskrzydlone młode osoby obojga płci (jak na malowidłach egipskich), skrzydlate mezopotamskie byki, które umieszczano przy wejściach do świątyń, lub jako sfinksy o ciele lwa ze skrzydłami i ludzką twarzą. Za ostatnim przypuszczeniem opowiadają się liczne znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza z terenów Palestyny.

			W sztuce starożytnej Asyrii cherubiny były przedstawiane jako wielkie skrzydlate o ludzkiej lub lwiej twarzy i ciele sfinksa, orła lub byka. Ich wizerunki, jako duchów opiekuńczych, umieszczano zazwyczaj nad wejściem do świątyni lub pałacu.

			==Cherub w tradycji==
			W Księdze Rodzaju (Rdz 3,24) cherub strzegł dojścia do Drzewa Życia. W Księdze Wyjścia (Wj 25,18–22) dwa wizerunki cherubów były umieszczone po obu stronach przebłagalni nad Arką Przymierza. Posągi cherubów osłaniały Arkę skrzydłami rozpostartymi ponad jej wiekiem. Analogiczny sposób przedstawiania istot nadprzyrodzonych pojawiał się równocześnie na kananejskich płaskorzeźbach z kości słoniowej, odkrytych w Megiddo (ok. 1200 rok p.n.e.) oraz na sarkofagu Ahirama z Fenicji (ok. 1000 rok p.n.e.).
			Motyw cherubów wykorzystywano w dekoracjach, jak np. wzmiankowana w 2 Księdze Kronik (2 Krn 3,14) zasłona czy płaskorzeźby w Świątyni Jerozolimskiej (1 Krl 6–7)[2]. Prawdopodobnie symbolika ta była odwołaniem do ogrodu w Edenie, gdzie cheruby strzegły drzewa życia, przedstawianego zwykle jako palma daktylowa. W Księdze Ezechiela (Ez 1,5–14) prorok widział przy rydwanie Boga – według większości badaczy Pisma Świętego – czterech cherubów.
			W mitologiach perskiej i greckiej cherubinowi odpowiadał gryf. Funkcja jednych i drugich polegała na przekazywaniu wiadomości wyższym bóstwom. Motyw gryfa bliskowschodniego został przyjęty przez kulturę zachodnią. Pierwotnie nieprzychylna człowiekowi istota w mitologiach kręgu śródziemnomorskiego uległa ewolucji. Gryfa poświęcono Apollinowi i uznawano za strażnika wina u Dionizosa. Jego wyobrażenia zaś pojawiały się w sztuce greckiej, rzymskiej i sakralnej bizantyjskiej.
			Tradycja chrześcijańska zalicza cheruby do aniołów. Według wczesnej tradycji hebrajskiej nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem. Sama Biblia bowiem nigdzie nie mówi o cherubach jako o istotach zaliczających się do kategorii „aniołowie”. To utożsamienie jest znacznie późniejsze (obecne np. w pismach Pseudo-Dionizego Areopagity) i wynika prawdopodobnie z chęci swoistego uporządkowania świata istot nadprzyrodzonych i oddania ich pod władzę jednego Boga. Określenie anioł (hebr. mal'ach, posłaniec) było zarezerwowane dla istot przekazujących ludziom Boże przesłania, więc nie każda nadprzyrodzona istota była aniołem-posłańcem. Zgodnie z tradycją Izraela Bóg zarządzał kosmosem przy pomocy orszaku niebiańskich pomocników. Członkowie tej rady Bożej uchodzili za synów Boga i gwiazdy poranne (por. Hi 1,6; 38,7), bogów (por. Ps 82) lub wojsko niebieskie (Ne 9,6; Ap 1,20). W ramach hierarchii niebiańskiej byli oni namiestnikami i zarządcami Boga (por. Pwt 32,8). Politeistyczni sąsiedzi Izraela traktowali istoty tego rodzaju jako część panteonu, natomiast Biblia opisuje je jako istoty stworzone, nie dające się w żaden sposób porównać z Bogiem. Dopiero późniejsza tradycja zidentyfikowała wszystkie te nadprzyrodzone istoty jako anioły (chóry lub sfery anielskie) bez względu na to, czy rzeczywiście pełnią one funkcję posłańców czy nie

Caroli o 11:38, 19 maj 2017

2017-05-19T11:38:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:38, 19 maj 2017
Linia 2:		Linia 2:
	'''Cherubin'''		'''Cherubin'''




			== Linki zewnętrzne ==
			[http://zakon-sufi.blogspot.com/ Portal nauk duchowych i społecznych tradycyjnych szkół i zakonów sufickich w Polsce]

			[http://sufi-chishty.blogspot.com/ Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce]



	[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]