Allah - Historia wersji

Kundalin o 20:01, 9 sty 2017

2017-01-09T20:01:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:01, 9 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ([[subha]], [[wardia]]). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też [[Szatan]].		Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ([[subha]], [[wardia]]). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też [[Szatan]].


			== Linki zewnętrzne ==

			[http://zakon-sufi.blogspot.com/ Portal nauk duchowych i społecznych tradycyjnych szkół i zakonów sufickich w Polsce]

			[http://sufi-chishty.blogspot.com/ Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce]

	[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]

Kundalin o 18:11, 9 sty 2017

2017-01-09T18:11:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 19:11, 9 sty 2017
Linia 3:		Linia 3:
	W podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić." Rdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – [[El]], które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. [2] czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo. Alternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim jest Allach. Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny, jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Proroka Muhammada zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.		W podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić." Rdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – [[El]], które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. [2] czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo. Alternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim jest Allach. Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny, jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Proroka Muhammada zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.

	Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ([[subha]], [[wardia]]). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.		Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ([[subha]], [[wardia]]). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też [[Szatan]].

	[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]		[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]

Kundalin o 18:11, 9 sty 2017

2017-01-09T18:11:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 19:11, 9 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Allah''' (z arab. الله al-ilah) – w islamie jedyny Bóg, według Koranu tożsamy z Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "Bóg Jedyny". Składa się z dwóch słów: al – będące rodzajnikiem określonym, ilāh – które znaczy bóg, całe zaś słowo Allāh – oznacza Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo ilâh oznacza jakiegokolwiek boga, bóstwo, cokolwiek co jest czczone. Odpowiednikiem arabskiego ilâh jest hebrajskie słowo eloh (alef-lamed-he, w liczbie mnogiej [[Elohim]]). Napisane w pierwotnej formie paleohebrajskiej bądź aramejskiej czy w piśmie nabatejskim wymówić można na kilka różnych sposobów. Wbrew obiegowym opiniom wyraz "Allah" nie oznacza tylko Boga u muzułmanów. To arabskie słowo oznaczające Boga jest używane także przez arabskojęzycznych chrześcijan na określenie chrześcijańskiego Boga w Trójcy Jedynego. Arabskie słowa Allah i Alihah stanowią odpowiedniki odpowiadających im hebrajskich słów Eloh i Elohim. Arabscy chrześcijanie uważają, że ostatnie, Setne imię Allaha to ath-Thaluth al-Muqaddas - Trójca Święta, będące zasadniczą istotą Boga jako Miłości.		'''Allah''' (z arab. الله al-ilah) – w islamie jedyny Bóg, według Koranu tożsamy z Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "Bóg Jedyny". Składa się z dwóch słów: al – będące rodzajnikiem określonym, ilāh – które znaczy bóg, całe zaś słowo Allāh – oznacza Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo ilâh oznacza jakiegokolwiek boga, bóstwo, cokolwiek co jest czczone. Odpowiednikiem arabskiego ilâh jest hebrajskie słowo eloh (alef-lamed-he, w liczbie mnogiej [[Elohim]]). Napisane w pierwotnej formie paleohebrajskiej bądź aramejskiej czy w piśmie nabatejskim wymówić można na kilka różnych sposobów. Wbrew obiegowym opiniom wyraz "Allah" nie oznacza tylko Boga u muzułmanów. To arabskie słowo oznaczające Boga jest używane także przez arabskojęzycznych chrześcijan na określenie chrześcijańskiego Boga w Trójcy Jedynego. Arabskie słowa Allah i Alihah stanowią odpowiedniki odpowiadających im hebrajskich słów Eloh i [[Elohim]]. Arabscy chrześcijanie uważają, że ostatnie, Setne imię Allaha to ath-Thaluth al-Muqaddas - Trójca Święta, będące zasadniczą istotą Boga jako Miłości.

	W podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić." Rdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – [[El]], które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. [2] czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo. Alternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim jest Allach. Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny, jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Proroka Muhammada zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.		W podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić." Rdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – [[El]], które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. [2] czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo. Alternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim jest Allach. Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny, jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Proroka Muhammada zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.

	Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.		Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ([[subha]], [[wardia]]). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.

	[[Category:Bóstwa]]		[[Category:Bóstwa]][[Category:Sufizm]]

Kundalin o 11:53, 14 mar 2010

2010-03-14T11:53:34Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:53, 14 mar 2010
Linia 5:		Linia 5:
	Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.		Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.

	~~[[Category:Hasło]]~~
	[[Category:Bóstwa]]		[[Category:Bóstwa]]

Dakszan o 13:13, 9 lut 2008

2008-02-09T13:13:40Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:13, 9 lut 2008
Linia 5:		Linia 5:
	Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.		Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.

	[[~~Kategoria~~:Hasło]]		[[Category:Hasło]]
			[[Category:Bóstwa]]

Kundalin: Nowa strona: '''Allah''' (z arab. الله al-ilah) – w islamie jedyny Bóg, według Koranu tożsamy z Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "...

2008-02-08T14:38:55Z

Nowa strona: '''Allah''' (z arab. الله al-ilah) – w islamie jedyny Bóg, według Koranu tożsamy z Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "...

Nowa strona

'''Allah''' (z arab. الله al-ilah) – w islamie jedyny Bóg, według Koranu tożsamy z Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "Bóg Jedyny". Składa się z dwóch słów: al – będące rodzajnikiem określonym, ilāh – które znaczy bóg, całe zaś słowo Allāh – oznacza Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo ilâh oznacza jakiegokolwiek boga, bóstwo, cokolwiek co jest czczone. Odpowiednikiem arabskiego ilâh jest hebrajskie słowo eloh (alef-lamed-he, w liczbie mnogiej [[Elohim]]). Napisane w pierwotnej formie paleohebrajskiej bądź aramejskiej czy w piśmie nabatejskim wymówić można na kilka różnych sposobów. Wbrew obiegowym opiniom wyraz "Allah" nie oznacza tylko Boga u muzułmanów. To arabskie słowo oznaczające Boga jest używane także przez arabskojęzycznych chrześcijan na określenie chrześcijańskiego Boga w Trójcy Jedynego. Arabskie słowa Allah i Alihah stanowią odpowiedniki odpowiadających im hebrajskich słów Eloh i Elohim. Arabscy chrześcijanie uważają, że ostatnie, Setne imię Allaha to ath-Thaluth al-Muqaddas - Trójca Święta, będące zasadniczą istotą Boga jako Miłości.

W podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić." Rdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – [[El]], które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. [2] czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo. Alternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim jest Allach. Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny, jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Proroka Muhammada zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.

Według muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości. Istotę Boga – Allah'a określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca (subha, wardia). Pomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów, do których zalicza się też Szatan.

[[Kategoria:Hasło]]